Normal Mod | Çizgisel Mod

bayundur · 08-08-2010, 12:44 PM

Josip Broz, Hırvat bir babayla, Sloven ananın 15 çocuğundan biridir (yedincisi) ve bu aile diğerleri gibi çiftçilikle geçinir. O günlerde Kumroveç kasabası fıkır fıkır çocuk kaynar, haliyle kimse onunla ilgilenecek değildir. Yine de ilk mektebi kör topal bitirir ve henüz yaşı 13 iken Sisak kasabasına gidip çilingirlik öğrenir. Sonra arkadaşlarına uyar, Avusturya ve Almanya’da işçilik yapar. Yapar ama Josip’in eli metal işlerine, aklı sendikacılığa yatar. Sivri dillidir, tez parlar ve ikide bir öne çıkar. Sık sık ikaz edilir ama umursamaz. Nitekim cepheye yollandığı yıllarda da çenesini kapayamaz. Sağda solda “savaşın mânâsızlığından” dem vurunca içeri tıkarlar. Gelgelelim hükümetin askere olan ihtiyacı artar, onu kodesten çıkarıp Karpat mevzilerine yollarlar. Ruslar Josip’i yaralar ve esir alırlar, bu arada Rusçayı da kapar. Burada Bolşeviklerle tanışır ve toplantılarına katılır. Lâkin gaza gelip de “esir haklarından” söz açınca yine tutuklanır. Petrograd’ın küflü zindanlarında yatarken ihtilal kopar ve dışarı salınır. Ancak bu kez sokak gösterilerinde yakalanır ve Kumgu esir kampına yollanır. Josip bu sefer zor kurtulacağının farkındadır, gözünü karartıp trenden atlar ve Kızılorduya kapılanır. Ekim devrimini yakından izler ve Rus Pelogiya Beluosova ile (o da sıkı bir solcudur) yuvasını kurar. Bu iki militan Komünist Parti tarafından “ihtilale zemin hazırlasınlar” diye Yugoslavya’ya yollanırlar.
İpin ucu Rus’un elinde
Josip yurdunda da aykırı şeyler söyler ve tutuklanır. Mahpushanede hem hırslanır, hem hızlanır, üstelik yerli Komünistlerin dışarıdan yönetildiğinin farkına varır. Çıkar çıkmaz Moskova’da dostlar edinir ve yerini sağlamlaştırır. Çok değil iki yıl içinde parti başkanlığını ele geçirir ve rakiplerini ezmek için askeri komiteyi yapılandırır.
O yıllarda Hitler Avrupa’yı felaket sıkıştırmaktadır. Josip hem Almanlar’a, hem İtalyanlar’a, hem de onların işbirlikçilerine (ustaşilere) karşı savaşır. Neretta ve Sutjeska’da Nazilere geri adım attırırken rakiplerinin de (Mihayloviç’in) ayağını kaydırır. Josip aşırı heyecanlı bir tiptir. Görev dağıtırken sürekli “ti to, ti to” (sen bunu, sen bunu) diye haykırdığı için adı “Tito” kalır.
Doğrusunu söylemek gerekirse örgütlenmiş işçiler (partizanlar) Hitler’in ordularına kök söktürürler. Bunlar, her ne kadar “komünistiz” deseler de milli motiflerden vazgeçmezler. Nitekim Stalin de onları ırkçı bulur ve reddeder. Partizanlar da Çekoslavakya’nın işgalini lanetlemekten çekinmezler.
Kurallar önemli değildir!
Tito çok enerjik bir liderdir ve Yugoslavya’ya sığamaz. Özellikle Afrika ve Latin Amerika ülkelerini örgütler ve “Bağlantısızlar”ın liderliğine oynar. Hindistan ve Mısır’ın desteklediği hareket, NATO ve Varşova Paktı kadar taraftar toplar.
Evet Tito altını çize çize “eşitlikten” dem vursa da kurallar onun için geçerli değildir. Kendini, önce Parti Genel Sekreteri, sonra Mareşal, derken Başkomutan ilan eder ve Devlet Başkanlığını ele geçirir. Asırlık şehirlerin ismini Titova, Titograd, Titoveles olarak değiştirir. Her ne kadar “kollektif başkanlık sisteminden” yana gibi görünse de koltuğa yapışır ve rakiplerini casusluktan yargılayıverir.
Tito her diktatör gibi çekilmez bir adamdır ama Yugoslavya’yı oluşturan halkları birarada tutmayı başarır. Onun ölümü ile dizginleri ele geçirmek isteyen Sırplar; Hırvatları, Slovenleri, Makedonları, Arnavutları, Türkleri yok sayar, kan görmüş vampir gibi Bosna ve Kosova üzerine saldırırlar. Tito tartışmasız zalimdir ama Miloseviç’in zulmünü yaşayanlar, onu bile ararlar.
Neticede Yugoslavya parçalanır, “Büyük Sırbistan” hayali görenler rezil rüsva olurlar. Yıllar evvel savaş uçağı, tank, top yapan lider ülke üç dolar için Amerikan çanağı yalamaya başlar.

İrfan Özfatura

http://www.turkiyegazetesi.com/haberdeta...rid=174755

Tiger · 08-09-2010, 08:13 PM

(08-08-2010 12:44 PM)bayundur demiş ki
Josip Broz, Hırvat bir babayla, Sloven ananın 15 çocuğundan biridir (yedincisi) ve bu aile diğerleri gibi çiftçilikle geçinir. O günlerde Kumroveç kasabası fıkır fıkır çocuk kaynar, haliyle kimse onunla ilgilenecek değildir. Yine de ilk mektebi kör topal bitirir ve henüz yaşı 13 iken Sisak kasabasına gidip çilingirlik öğrenir. Sonra arkadaşlarına uyar, Avusturya ve Almanya’da işçilik yapar. Yapar ama Josip’in eli metal işlerine, aklı sendikacılığa yatar. Sivri dillidir, tez parlar ve ikide bir öne çıkar. Sık sık ikaz edilir ama umursamaz. Nitekim cepheye yollandığı yıllarda da çenesini kapayamaz. Sağda solda “savaşın mânâsızlığından” dem vurunca içeri tıkarlar. Gelgelelim hükümetin askere olan ihtiyacı artar, onu kodesten çıkarıp Karpat mevzilerine yollarlar. Ruslar Josip’i yaralar ve esir alırlar, bu arada Rusçayı da kapar. Burada Bolşeviklerle tanışır ve toplantılarına katılır. Lâkin gaza gelip de “esir haklarından” söz açınca yine tutuklanır. Petrograd’ın küflü zindanlarında yatarken ihtilal kopar ve dışarı salınır. Ancak bu kez sokak gösterilerinde yakalanır ve Kumgu esir kampına yollanır. Josip bu sefer zor kurtulacağının farkındadır, gözünü karartıp trenden atlar ve Kızılorduya kapılanır. Ekim devrimini yakından izler ve Rus Pelogiya Beluosova ile (o da sıkı bir solcudur) yuvasını kurar. Bu iki militan Komünist Parti tarafından “ihtilale zemin hazırlasınlar” diye Yugoslavya’ya yollanırlar.
İpin ucu Rus’un elinde
Josip yurdunda da aykırı şeyler söyler ve tutuklanır. Mahpushanede hem hırslanır, hem hızlanır, üstelik yerli Komünistlerin dışarıdan yönetildiğinin farkına varır. Çıkar çıkmaz Moskova’da dostlar edinir ve yerini sağlamlaştırır. Çok değil iki yıl içinde parti başkanlığını ele geçirir ve rakiplerini ezmek için askeri komiteyi yapılandırır.
O yıllarda Hitler Avrupa’yı felaket sıkıştırmaktadır. Josip hem Almanlar’a, hem İtalyanlar’a, hem de onların işbirlikçilerine (ustaşilere) karşı savaşır. Neretta ve Sutjeska’da Nazilere geri adım attırırken rakiplerinin de (Mihayloviç’in) ayağını kaydırır. Josip aşırı heyecanlı bir tiptir. Görev dağıtırken sürekli “ti to, ti to” (sen bunu, sen bunu) diye haykırdığı için adı “Tito” kalır.
Doğrusunu söylemek gerekirse örgütlenmiş işçiler (partizanlar) Hitler’in ordularına kök söktürürler. Bunlar, her ne kadar “komünistiz” deseler de milli motiflerden vazgeçmezler. Nitekim Stalin de onları ırkçı bulur ve reddeder. Partizanlar da Çekoslavakya’nın işgalini lanetlemekten çekinmezler.
Kurallar önemli değildir!
Tito çok enerjik bir liderdir ve Yugoslavya’ya sığamaz. Özellikle Afrika ve Latin Amerika ülkelerini örgütler ve “Bağlantısızlar”ın liderliğine oynar. Hindistan ve Mısır’ın desteklediği hareket, NATO ve Varşova Paktı kadar taraftar toplar.
Evet Tito altını çize çize “eşitlikten” dem vursa da kurallar onun için geçerli değildir. Kendini, önce Parti Genel Sekreteri, sonra Mareşal, derken Başkomutan ilan eder ve Devlet Başkanlığını ele geçirir. Asırlık şehirlerin ismini Titova, Titograd, Titoveles olarak değiştirir. Her ne kadar “kollektif başkanlık sisteminden” yana gibi görünse de koltuğa yapışır ve rakiplerini casusluktan yargılayıverir.
Tito her diktatör gibi çekilmez bir adamdır ama Yugoslavya’yı oluşturan halkları birarada tutmayı başarır. Onun ölümü ile dizginleri ele geçirmek isteyen Sırplar; Hırvatları, Slovenleri, Makedonları, Arnavutları, Türkleri yok sayar, kan görmüş vampir gibi Bosna ve Kosova üzerine saldırırlar. Tito tartışmasız zalimdir ama Miloseviç’in zulmünü yaşayanlar, onu bile ararlar.
Neticede Yugoslavya parçalanır, “Büyük Sırbistan” hayali görenler rezil rüsva olurlar. Yıllar evvel savaş uçağı, tank, top yapan lider ülke üç dolar için Amerikan çanağı yalamaya başlar.

İrfan Özfatura

http://www.turkiyegazetesi.com/haberdeta...rid=174755

Hocam öncelikle bu paylaşımınız için teşekkürler. Yugoslavya Federal Cumhuriyeti ve Balkanlar açısından çok önemli bir isim Tito.

Benim sormak istediğim, kalınlaştırdığım nokta. Şimdi Tito'nun babası Hırvat, annesi Sloven. Ustaşalar ise Nazilerle işbirliği yapan, Nazilerin muhalif hareketleri ve olası bir mücadeleyi bastırmak için kullandığı maşalar. Ustaşaların bir de Boşnak kanadı var, Handschar. Fakat onlar pek önemli değil zirâ o bölgenin seyrine tesir eden hareketleri çok değildir. Dönelim Ustaşalara; Ustaşalar, savaş sırasında 200.000 Sırp insanını katletmiştir. Bu katliamlar, Draza Mihailoviç'in "Yakılan her bir Sırp köyüne karşılık üç düşman köyü." politikasıyla iyice yavaşlamış ve daha sonra durmuştur. Draza Mihailoviç, Çetniklerin lideridir ve Çetnikler Nazilere karşı direniş gösteren, za kralja i otadzbinu (Kral ve atavatan için) sloganıyla vatan savunması yapan Sırp paramiliter birlikleri. Onların da katliamları var tabiki her paramiliter birlik gibi. Sözün özü; Ustaşalar Hırvatlardan oluşan Naziler, Çetniklerse Sırplardan oluşan Anti-Nazi faaliyeti gösteren birlikler.

Tito, yazdığınıza göre Nazilerle işbirliği yapanlarla, yani Ustaşalarla savaşmış ve onları durdurmaya çalışmış. Sanıyorum ki Hırvatların içindeki farklı bir birlik bu, zirâ bir Hırvatın o dönemki rehâvette koyu milliyetçi Sırp Çetniklerin içinde savaşacağını sanmam. Kaldı ki Tito başa geldikten sonra Mihailoviç "vatana ihânet" gibi bir suçtan yargılanmış ve idam edilmiştir. Bunun haricinde, II.Dünya Savaşı sırasında Sırp sivilleri katleden Ustaşalar ödüllendirilirken, Nazilere karşı savaşan Çetniklerin hepsinin bastırılması, öldürülmesi, suikaste kurban gitmesi, o coğrafyada Sırpların çıkarttığı arızaların temel nedenidir, birçok târihçi tarafından da Bosna Savaşı'nın ve Sırpların Vukovar'ı paramparça etmesinin sebebi olarak gösterilir.

Kusra bakmayın, çok uzattım, tek tümcede toparlayayım. Dediğinize göre Tito Nazilere karşı savaşmış, fakat Nazilerle işbirliği yapan Ustaşaları savaş sonrasında ödüllendirmiş, Nazilere karşı savaşan Çetnikleri ise bastırmıştır. Burda bir çelişki yok mu?