Şuaybe Savaşı

Irak Cephesinde Osmanlılar ile İngilizler arasında cereyan eden önemli sdavaşlardan biridir. Savaşın gelişimi şöyle gerçekleşmiştir. 1914 senesinin aralık ayları başında Kurna'da Osmanlı birliklerine karşı İngilizlerin muvaffak olması üzerine Osmanlı güçlerini kumandanı olan Albay Suphi Bey emrindeki birlikleri Dicle nehrinin 13 km kadar kuzeyinde bulunan Ruta'ya kadar geri çekti. Burada yaklaşık 3000 kadar askerden oluşan İngiliz-Hint birliklerinin tarruzu Süleyman Askeri Bey'in komutasında ki Osmanlı birlikleri tarafından başarı ile püskürtüldü ve Türkler gelecekte yapacakları taaruzlar için burada durumlarını muhafaza etmeyi başardılar.
Bu birlikten ayrı olarak hareket eden diğer bir Osmanlı birliği ise Dicle nehrini geçerek İngilizlerce işgal edilmiş olan topraklarda akıncı harekatları icra etti. Bu birliğin hedefinde İngiliz petrol kuyularının önemli bir merkezi olan Ahvaz mıntıkasını tahrip etmeye başladı. Yaklaşık yerel güçlerce oluşan 10-12 bin kişilik bir üçüncü kuvvet ise daha batıda Fırat nehri yakınlarında bulunan Nasiriyye taraflarından ileri harekete geçerek Basra tarafına doğru akınlarda bulundu.
Durumun gittikçe kötü hal aldığını gören İngilizler mevcut birliklerini Basra limanı vasıtasıyla Hindistan'dan getirilen taze güçlerle takviye ettiler. Böylelikle tüm olanlara rağmen sayısal üstünlüklerini muhafaza etmeyi başarabilmişlerdi. Anılan dönem olan Nisan 1915 başlarında İngiliz kuvvetlerinin Irak'ta mevcut asker sayısı yaklaşık 30 bin civarında idi. İngiliz Birlikleri Irak harekatında özellikle susuzluktan ve baskınlardan dolayı kaynaklanan olumsuzluklardan ötürü zayiat vermekteydi.
Bölge kumandanı ve başkanı olan Sir Arthur Barrett, Basra limanından 15 km. kadar güneybatıda bulunan ormanlık bir mıntıkada bulunan Şuaybe'de Basra şehri üzerine yürümekte olan Osmanlı kuvvetlerine karşı koymaya karar verdi ve birliklerini 7000 kadar askerden müteşekkil bir birlik ile kuvvetlendirdi.
11 Nisan günü Şuaybe'ye ulaşan Sir Barrett topçu birliklerini aynı Kurna savaşında yaptığı gibi istihkam etti.Osmanlı tarafının başında bulunan Süleyman Askeri Bey ise daha önceki başarılarından cesaret alarak iki bacağından yaralı olmasına rağmen bu mevkiye birliklerini sevk etti. Amacı İngilizlere büyük bir mağlubiyet yaşatıp psikolojik üstünlüğü tamamen Osmanlılar lehine çevirmek ve yerel halktan aldığı desteği artırarak İngilizleri büsbütün yalnızlaştırmaktı. Savaşın ilk başlarında işler Osmanlılar için iyi gitti. İngilizler 6.ıncı bölükleri ile Osmanlı taaruzlarına karşı koyuyordu ve girişimleri arka arkaya başarısızlığa uğramıştı. Ancak İngilizlerin takviye güç almaları zamanla işleri kendi lehine çevirdi. İkinci Britanya Kontluğu birlikleri ve 24.üncü Pencap bölüğünün ani ataklarıyla her iki tarafta ağır kayıplar vermeye başladılar.
13 Nisan da ise iki günlük yoğun bir bombardımanın ardından Türk birlikleri genel bir taarruz hazırlığına başladı. Ancalk İngilizlerin sürekli takviye alması ve başlngıçta 9000 kadar askerden müteşekkil Osmanlı birliklerinin önemli bir kısmını kaybetmesi 14 Nisan günü savaşın sonucunu yavaş yavaş belli etmeye başladı. Savaşını kaybedeceğini anlayan onurlu bir subay olan Süleyman Askeri Bey ise intihar ederek hayatına son verdi.
Bu savaşta dikkat çekilecek bir nokta İngilizlerin sürekli takviye almalarına rağmen Türk tarafından daha fazla kayıp vermesidir. Bu savaşta Türklerin kayıpları 2400 kadar iken İngilizlerin 2500 kişiden daha fazla kayıp vermiş olmasıdır. Eşit şartlarda veya en azından bu şartlara yakın olarak yapılacak savaşlarda ordumuzun niteliğini de ortaya koymaktadır bu rakamlar.
Bu savaşta ki zoraki başarısına rağmen Sir Arthur Barrett kısa bir zaman sonra görevinden alınmış ve yerine Sir John Nixon atanmıştır. Sir Nixon anılan bölgeye en son atanan vali-komutan olmuştur. Onun valiliği döneminde İngiliz güçleri daha saldırgan bir tavır takınacaklardır.