<?xml version="1.0" encoding="ISO-8859-9"?>
<rss version="2.0" xmlns:content="http://purl.org/rss/1.0/modules/content/" xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/">
	<channel>
		<title><![CDATA[e-tarih forum - Tüm Forumlar]]></title>
		<link>http://forum.e-tarih.org/</link>
		<description><![CDATA[e-tarih forum - http://forum.e-tarih.org]]></description>
		<pubDate>Wed, 10 Mar 2010 07:32:02 -0800</pubDate>
		<generator>MyBB</generator>
		<item>
			<title><![CDATA[Topkapı Sarayı Depolarından Resimler...]]></title>
			<link>http://forum.e-tarih.org/thread-967.html</link>
			<pubDate>Wed, 10 Mar 2010 05:13:11 -0800</pubDate>
			<guid isPermaLink="false">http://forum.e-tarih.org/thread-967.html</guid>
			<description><![CDATA[<img src="http://imggaleri.hurriyet.com.tr/LiveImages/Foto%20Haber/Topkap%C4%B1%20Saray%C4%B1%27n%C4%B1n%20depolar%C4%B1/A10123725.jpg" border="0" alt="[Resim: A10123725.jpg&#93;" /><br />
<br />
<br />
<img src="http://imggaleri.hurriyet.com.tr/LiveImages/Foto%20Haber/Topkap%C4%B1%20Saray%C4%B1%27n%C4%B1n%20depolar%C4%B1/A10123828.jpg" border="0" alt="[Resim: A10123828.jpg&#93;" /><br />
<br />
<img src="http://imggaleri.hurriyet.com.tr/LiveImages/Foto%20Haber/Topkap%C4%B1%20Saray%C4%B1%27n%C4%B1n%20depolar%C4%B1/A10123848.jpg" border="0" alt="[Resim: A10123848.jpg&#93;" /><br />
<br />
<img src="http://imggaleri.hurriyet.com.tr/LiveImages/Foto%20Haber/Topkap%C4%B1%20Saray%C4%B1%27n%C4%B1n%20depolar%C4%B1/A10123907.jpg" border="0" alt="[Resim: A10123907.jpg&#93;" /><br />
<br />
<br />
<img src="http://imggaleri.hurriyet.com.tr/LiveImages/Foto%20Haber/Topkap%C4%B1%20Saray%C4%B1%27n%C4%B1n%20depolar%C4%B1/A10123923.jpg" border="0" alt="[Resim: A10123923.jpg&#93;" /><br />
<br />
<img src="http://imggaleri.hurriyet.com.tr/LiveImages/Foto%20Haber/Topkap%C4%B1%20Saray%C4%B1%27n%C4%B1n%20depolar%C4%B1/A10123941.jpg" border="0" alt="[Resim: A10123941.jpg&#93;" /><br />
<br />
<img src="http://imggaleri.hurriyet.com.tr/LiveImages/Foto%20Haber/Topkap%C4%B1%20Saray%C4%B1%27n%C4%B1n%20depolar%C4%B1/A10124017.jpg" border="0" alt="[Resim: A10124017.jpg&#93;" /><br />
<br />
<br />
<img src="http://imggaleri.hurriyet.com.tr/LiveImages/Foto%20Haber/Topkap%C4%B1%20Saray%C4%B1%27n%C4%B1n%20depolar%C4%B1/A10124047.jpg" border="0" alt="[Resim: A10124047.jpg&#93;" /><br />
<br />
<img src="http://imggaleri.hurriyet.com.tr/LiveImages/Foto%20Haber/Topkap%C4%B1%20Saray%C4%B1%27n%C4%B1n%20depolar%C4%B1/A10124118.jpg" border="0" alt="[Resim: A10124118.jpg&#93;" /><br />
<br />
<img src="http://imggaleri.hurriyet.com.tr/LiveImages/Foto%20Haber/Topkap%C4%B1%20Saray%C4%B1%27n%C4%B1n%20depolar%C4%B1/A10124119.jpg" border="0" alt="[Resim: A10124119.jpg&#93;" /><br />
<br />
<br />
<img src="http://imggaleri.hurriyet.com.tr/LiveImages/Foto%20Haber/Topkap%C4%B1%20Saray%C4%B1%27n%C4%B1n%20depolar%C4%B1/A10124137.jpg" border="0" alt="[Resim: A10124137.jpg&#93;" /><br />
<br />
<br />
<img src="http://imggaleri.hurriyet.com.tr/LiveImages/Foto%20Haber/Topkap%C4%B1%20Saray%C4%B1%27n%C4%B1n%20depolar%C4%B1/A10124225.jpg" border="0" alt="[Resim: A10124225.jpg&#93;" /><br />
<br />
<img src="http://imggaleri.hurriyet.com.tr/LiveImages/Foto%20Haber/Topkap%C4%B1%20Saray%C4%B1%27n%C4%B1n%20depolar%C4%B1/A10124242.jpg" border="0" alt="[Resim: A10124242.jpg&#93;" /><br />
<br />
<img src="http://imggaleri.hurriyet.com.tr/LiveImages/Foto%20Haber/Topkap%C4%B1%20Saray%C4%B1%27n%C4%B1n%20depolar%C4%B1/A10124300.jpg" border="0" alt="[Resim: A10124300.jpg&#93;" /><br />
<br />
<br />
<img src="http://imggaleri.hurriyet.com.tr/LiveImages/Foto%20Haber/Topkap%C4%B1%20Saray%C4%B1%27n%C4%B1n%20depolar%C4%B1/A10124433.jpg" border="0" alt="[Resim: A10124433.jpg&#93;" /><br />
<br />
<br />
<img src="http://imggaleri.hurriyet.com.tr/LiveImages/Foto%20Haber/Topkap%C4%B1%20Saray%C4%B1%27n%C4%B1n%20depolar%C4%B1/A10124451.jpg" border="0" alt="[Resim: A10124451.jpg&#93;" /><br />
<br />
<br />
<br />
<br />
<br />
Değerli yorumlarınızı bekliyorum]]></description>
			<content:encoded><![CDATA[<img src="http://imggaleri.hurriyet.com.tr/LiveImages/Foto%20Haber/Topkap%C4%B1%20Saray%C4%B1%27n%C4%B1n%20depolar%C4%B1/A10123725.jpg" border="0" alt="[Resim: A10123725.jpg]" /><br />
<br />
<br />
<img src="http://imggaleri.hurriyet.com.tr/LiveImages/Foto%20Haber/Topkap%C4%B1%20Saray%C4%B1%27n%C4%B1n%20depolar%C4%B1/A10123828.jpg" border="0" alt="[Resim: A10123828.jpg]" /><br />
<br />
<img src="http://imggaleri.hurriyet.com.tr/LiveImages/Foto%20Haber/Topkap%C4%B1%20Saray%C4%B1%27n%C4%B1n%20depolar%C4%B1/A10123848.jpg" border="0" alt="[Resim: A10123848.jpg]" /><br />
<br />
<img src="http://imggaleri.hurriyet.com.tr/LiveImages/Foto%20Haber/Topkap%C4%B1%20Saray%C4%B1%27n%C4%B1n%20depolar%C4%B1/A10123907.jpg" border="0" alt="[Resim: A10123907.jpg]" /><br />
<br />
<br />
<img src="http://imggaleri.hurriyet.com.tr/LiveImages/Foto%20Haber/Topkap%C4%B1%20Saray%C4%B1%27n%C4%B1n%20depolar%C4%B1/A10123923.jpg" border="0" alt="[Resim: A10123923.jpg]" /><br />
<br />
<img src="http://imggaleri.hurriyet.com.tr/LiveImages/Foto%20Haber/Topkap%C4%B1%20Saray%C4%B1%27n%C4%B1n%20depolar%C4%B1/A10123941.jpg" border="0" alt="[Resim: A10123941.jpg]" /><br />
<br />
<img src="http://imggaleri.hurriyet.com.tr/LiveImages/Foto%20Haber/Topkap%C4%B1%20Saray%C4%B1%27n%C4%B1n%20depolar%C4%B1/A10124017.jpg" border="0" alt="[Resim: A10124017.jpg]" /><br />
<br />
<br />
<img src="http://imggaleri.hurriyet.com.tr/LiveImages/Foto%20Haber/Topkap%C4%B1%20Saray%C4%B1%27n%C4%B1n%20depolar%C4%B1/A10124047.jpg" border="0" alt="[Resim: A10124047.jpg]" /><br />
<br />
<img src="http://imggaleri.hurriyet.com.tr/LiveImages/Foto%20Haber/Topkap%C4%B1%20Saray%C4%B1%27n%C4%B1n%20depolar%C4%B1/A10124118.jpg" border="0" alt="[Resim: A10124118.jpg]" /><br />
<br />
<img src="http://imggaleri.hurriyet.com.tr/LiveImages/Foto%20Haber/Topkap%C4%B1%20Saray%C4%B1%27n%C4%B1n%20depolar%C4%B1/A10124119.jpg" border="0" alt="[Resim: A10124119.jpg]" /><br />
<br />
<br />
<img src="http://imggaleri.hurriyet.com.tr/LiveImages/Foto%20Haber/Topkap%C4%B1%20Saray%C4%B1%27n%C4%B1n%20depolar%C4%B1/A10124137.jpg" border="0" alt="[Resim: A10124137.jpg]" /><br />
<br />
<br />
<img src="http://imggaleri.hurriyet.com.tr/LiveImages/Foto%20Haber/Topkap%C4%B1%20Saray%C4%B1%27n%C4%B1n%20depolar%C4%B1/A10124225.jpg" border="0" alt="[Resim: A10124225.jpg]" /><br />
<br />
<img src="http://imggaleri.hurriyet.com.tr/LiveImages/Foto%20Haber/Topkap%C4%B1%20Saray%C4%B1%27n%C4%B1n%20depolar%C4%B1/A10124242.jpg" border="0" alt="[Resim: A10124242.jpg]" /><br />
<br />
<img src="http://imggaleri.hurriyet.com.tr/LiveImages/Foto%20Haber/Topkap%C4%B1%20Saray%C4%B1%27n%C4%B1n%20depolar%C4%B1/A10124300.jpg" border="0" alt="[Resim: A10124300.jpg]" /><br />
<br />
<br />
<img src="http://imggaleri.hurriyet.com.tr/LiveImages/Foto%20Haber/Topkap%C4%B1%20Saray%C4%B1%27n%C4%B1n%20depolar%C4%B1/A10124433.jpg" border="0" alt="[Resim: A10124433.jpg]" /><br />
<br />
<br />
<img src="http://imggaleri.hurriyet.com.tr/LiveImages/Foto%20Haber/Topkap%C4%B1%20Saray%C4%B1%27n%C4%B1n%20depolar%C4%B1/A10124451.jpg" border="0" alt="[Resim: A10124451.jpg]" /><br />
<br />
<br />
<br />
<br />
<br />
Değerli yorumlarınızı bekliyorum]]></content:encoded>
		</item>
		<item>
			<title><![CDATA[Z ve R Türkçesi]]></title>
			<link>http://forum.e-tarih.org/thread-966.html</link>
			<pubDate>Tue, 09 Mar 2010 23:51:49 -0800</pubDate>
			<guid isPermaLink="false">http://forum.e-tarih.org/thread-966.html</guid>
			<description><![CDATA[Z Türkçesi ve R Türkçesi hakkında biraz bilgi verebilecek, kaynak gösterebilecek arkadaş var mı? <img src="http://forum.e-tarih.org/images/smilies/smile.gif" style="vertical-align: middle;" border="0" alt="Smile" title="Smile" />]]></description>
			<content:encoded><![CDATA[Z Türkçesi ve R Türkçesi hakkında biraz bilgi verebilecek, kaynak gösterebilecek arkadaş var mı? <img src="http://forum.e-tarih.org/images/smilies/smile.gif" style="vertical-align: middle;" border="0" alt="Smile" title="Smile" />]]></content:encoded>
		</item>
		<item>
			<title><![CDATA[Üniversitede Tarih]]></title>
			<link>http://forum.e-tarih.org/thread-965.html</link>
			<pubDate>Fri, 05 Mar 2010 09:35:44 -0800</pubDate>
			<guid isPermaLink="false">http://forum.e-tarih.org/thread-965.html</guid>
			<description><![CDATA[Bir lise son öğrencisi olarak burada size ülkemizdeki en iyi tarih bölümünü sormak istiyorum. Üniversitede yapacağım tercihte bi fikir sahibi olmam açısından sizlerin görüşlerini de öğrenmek isterim. Pek sorup sormamış olmak kaydıyla benim fikrim Boğaziçi.]]></description>
			<content:encoded><![CDATA[Bir lise son öğrencisi olarak burada size ülkemizdeki en iyi tarih bölümünü sormak istiyorum. Üniversitede yapacağım tercihte bi fikir sahibi olmam açısından sizlerin görüşlerini de öğrenmek isterim. Pek sorup sormamış olmak kaydıyla benim fikrim Boğaziçi.]]></content:encoded>
		</item>
		<item>
			<title><![CDATA[Çeçe Sultan ve 900 Yıllık TAPU]]></title>
			<link>http://forum.e-tarih.org/thread-964.html</link>
			<pubDate>Thu, 04 Mar 2010 15:10:25 -0800</pubDate>
			<guid isPermaLink="false">http://forum.e-tarih.org/thread-964.html</guid>
			<description><![CDATA[Sinop Gerze İlçesinin birkaç köyüne yapılacak çalışmaların ön keşfini yapabilmek için gittiğimde bu Türbeyi keşfettim..<br />
<br />
Sinop'un bir ilçesinin, ilçe merkezine 15 kilometre uzaklıkta bulunan köyünde 900 yıllık bir TAPU.<br />
<br />
Evet arkadaşlar yanlış duymadınız. 900 yıllık bir Tapu'dan bahsediyorum. <br />
<br />
Çeçe Sultan'ın asıl ismi Seyyit Muhammed'tir. Kendisi 1071 Malazgirt savaşından sonra birçok Alperen gibi bilmediği bu topraklara geliyor. Amaçları Türklüğü ve İslamiyeti bu yeni yurda yerleştirmek oluyor. Onun nasibi de Sinop'un bu ucra denilebilecek köyü oluyor. <br />
<br />
Kısa sürede yörede sevilen bir zat oluyor. Sancaktarları ve arkadaşları ile gösterdiği yiğitliklerle de düşmanlara karşı ciddi bir tehdit. <br />
<br />
Eskiler buğdaylardan oluşan ufak tepelere çeç derlermiş. Bu zat Çeç'in üstüne çıkıp namaz kıldırdığından ve bu esnada buğdaya batmadığından Zat'a Çeçenin Sultanı demeye başlamışlar. <br />
<br />
Bir Rivayete göre de üstünde namaz kıldığı Çeç tepeleri daha bereketli olurmuş. Hatta miktarları artarmış. <br />
<br />
Çeçenin sultanı zamanla Çeçe Sultan oluvermiş. <br />
<br />
Zattan geriye kapısında geyik boynuzu asılan bir türbe. Birkaç sancak ve birkaç kılıç kalmış. Sançak ve Kılıçlar Vakıflar müdürlüğü tarafından korumaya alınmış. <br />
<br />
Kendisi gibi oğlu ve Sancak taşıyan arkadaşları da ulvi zatlarmış. <br />
<br />
Bugün Türbesinde Oğlu ile yan yana sandukalarda yatmakta. Onların yanında daha ufak sandukalarda ve daha alçakta beş kızı yatmakta. Binanın kapsının olduğu duvar kenarında ise 2 sancaktarı yatmakta. <br />
<br />
Aslında aklıma takılan sorular var;<br />
<br />
1. İlk defa bir evliya türbesinde kızlarının sandukalarını görmüş olmam.<br />
2. Cami imamının da nedenini bilmediği, bir geyik boynuzunun kapıya asılı olması. <br />
3. Hemen Türbe girişinde bir dikili taşın olması. <br />
<br />
<br />
Önünde ki dikili taş hakkında rivayetler şunlar, <br />
Çeçe Sultan insanlara bunun üstüne çıkarak seslenirmiş. Başka bir rivayette ise bu taşın aslında sadaka taşı olduğu ve üstünde devamlı altın paralar bulunduğu ihtiyaç sahibi bu paralardan aldığı ihtiyacı geçtikten sonra da koyabiliyorsa koyduğu yönünde. <br />
<br />
<br />
Ha son olarak Tapu'dan hiç bahsetmedim. Sizce bahsetmeme gerek var mı? İşte size tapu altta da tapunun fotoğrafları... <br />
<br />
<br />
<span style="font-weight: bold;">Türbeden bir görünüş:</span><br />
 <img src="http://www.unikaradeniz.com/ekler/yunus/tarih/turbe01.jpg" border="0" alt="[Resim: turbe01.jpg&#93;" /><br />
<br />
<span style="font-weight: bold;">Çeçe Sultan Hazretlerinin mezar Taşı</span><br />
 <img src="http://www.unikaradeniz.com/ekler/yunus/tarih/turbe02.jpg" border="0" alt="[Resim: turbe02.jpg&#93;" /><br />
<br />
<span style="font-weight: bold;">Pencere yakın olan Çeçe Sultan Hazretlerinin Sandukası, Yanında ise Oğlunun sandukası</span><br />
 <img src="http://www.unikaradeniz.com/ekler/yunus/tarih/turbe03.jpg" border="0" alt="[Resim: turbe03.jpg&#93;" /><br />
<br />
<span style="font-weight: bold;">Çeçe Sultan hakkında Vakıflar Müdürlüğünün topladığı bilgiler </span><br />
 <img src="http://www.unikaradeniz.com/ekler/yunus/tarih/turbe04.jpg" border="0" alt="[Resim: turbe04.jpg&#93;" /><br />
<br />
<span style="font-weight: bold;">Çeçe Sultan Hazretlerinin Türbesi önünde bulunan Dikili taş. Büyük ihtimalle sadaka taşı. </span><br />
 <img src="http://www.unikaradeniz.com/ekler/yunus/tarih/turbe05.jpg" border="0" alt="[Resim: turbe05.jpg&#93;" /><br />
<br />
 <img src="http://www.unikaradeniz.com/ekler/yunus/tarih/turbe06.jpg" border="0" alt="[Resim: turbe06.jpg&#93;" /><br />
<br />
 <img src="http://www.unikaradeniz.com/ekler/yunus/tarih/turbe07.jpg" border="0" alt="[Resim: turbe07.jpg&#93;" /><br />
<br />
<span style="font-weight: bold;">Türbenin kapısının hemen üstünde büyükçe bir Geyik Boynuzu mevcutmuş. Tadilat sırasında Cami Hocası tarafından camide muhafaza edilmeye başlanmış. </span><br />
 <img src="http://www.unikaradeniz.com/ekler/yunus/tarih/turbe08.jpg" border="0" alt="[Resim: turbe08.jpg&#93;" /><br />
<br />
<span style="font-weight: bold;">Sancaktarının sandukası</span><br />
 <img src="http://www.unikaradeniz.com/ekler/yunus/tarih/turbe09.jpg" border="0" alt="[Resim: turbe09.jpg&#93;" /><br />
<br />
<br />
 <img src="http://www.unikaradeniz.com/ekler/yunus/tarih/turbe10.jpg" border="0" alt="[Resim: turbe10.jpg&#93;" /><br />
<br />
<br />
<span style="font-weight: bold;">HAZIRLAYAN VE FOTOĞRAFLARI ÇEKEN:<br />
Muhammet ÇELİK </span><hr />
<blockquote><cite>Alıntı:</cite><span style="font-weight: bold;">Gerze’de 900 YILLIK EFSANE:<br />
<br />
 <br />
<br />
ÇECE SULTAN (Seyyid Muhammed)<br />
<br />
 <br />
<br />
El Mehmedi Meşuru Mehmed Çece Bey<br />
<br />
 <br />
<br />
Gerze’ye 15 km uzaklıkta Yenikent’e (Gürzüvet) bağlı Çeçe köyü’nde bulunan Çece Sultan türbesi 900 yıllık bir efsaneyi duvarları arasında barındırıyor.<br />
<br />
 <br />
<br />
Yaz-Kış yerli ve yabancı ziyaretçilerin akınına uğrayan Çece Sultan Türbesi Selçuklular döneminden kalma bir yapı. Türbe dikdörtgen planlı, tek katlı ve tek mekanlı bir yapıdır. Kesme taştan yapılmış kemerli bir kapısı var. Ayrıca kapı üzerinde Selçuklu Dönem yazı sitilinde yazılmış bir kitabesi vardır. <br />
<br />
Türbe içinde Çeçe Sultan ve ailesine ait olduğu sanılan sekiz adet mezar bulunmakta. Ayrıca Türbenin kenar kısmında Sultan’ın sancaktarının mezarı da bulunuyor. Çevre halkı sancaktarın başında bulunan sancağın çalındığı ifade ediyor. Türbe binasının yanında bir cami ve ayrıca küçük bir mescid bulunuyor. Hıdrellez kutlamaları ve keşkek günleri her yıl burada yapılmakta, türbe ziyaret edilerek adaklarda bulunulmaktadır. Sinop İl Kültür ve Turizm Müdürlüğü kayıtlarında Türbenin Çepni Türkleri Beyi Tayboğa‘nın kardeşi Mehmet Çeçe Bey ‘e ait olduğu beyan edilmektedir.<br />
<br />
 <br />
<br />
Horasan’dan gelen Mehmed Çece Bey’in babası Seyyid Abdullahu Ekber Hazretleri, Dedesi 12 imamdan biri olan Seyyid İmam Musa Kazım(RA) Hazretleridir.<br />
<br />
 <br />
<br />
<br />
 <br />
<br />
Araştırmalara göre MS.. 1071 yılında Büyük Selçukluların Malazgirt Savaşı'ndan sonra İslam Dini'ni yaymak amacıyla Çeçe Sultan'ın bir grup mücahitle birlikte Anadolu 'ya akınlar düzenlediği anlaşılmaktadır. Öyle ki, türbesinde bulunan kılıç ve sancak da (çalındığı beyan edimektedir) bunu kanıtlamaktadır. Çeçe Sultan Türbesi'nin nasıl ve ne zaman yapıldığı hakkında kesin bir bilgi yoktur. Yalnız türbe içinde Çeçe Sultan'ın kendi ve çocuklarının tabutu ile eşyaları korunmaktadır. Mimari yapısı yontma ve yığma taşlardan yapılmış ve harcı kurudukça sertleşen bir çeşit kum ve kireç karışımı olan Çeçe Sultan Türbesi'nin kapısında tarihi bir geyik boynuzu ile anlamı henüz çözülememiş dekoratif yazılar bulunmaktadır. Türbenin önünde yıllar öncesinden günümüze kadar  gelmiş silindir şeklinde bir ''Dilek Taşı'' da ziyaretçilerin ilgisini çekmektedir.  <br />
<br />
Çece Sultan’ın Soy ağacı;  <br />
<br />
Seyyid Muhammed Hz.nin künyesel Soy şeceresi Peygamberimizin soyundan olup, aşağıda ad ve künyeleri bulunan aslı neslinden künyeler ile gelmiştir:<br />
<br />
 <br />
<br />
       Halife İmam Hz. Ali bin Ebu Talip ve Hz. Fatıma-tüz-Zehra R.A (Cennet kokusu ve meyvesi)  <br />
Kerbela şehidi İmam Hüseyin Cennet efendisi,  <br />
İmam Şehid Zeynel Abidin (Ali Asgar) Hz,  <br />
Bini İmam Şianın imamlarından Seyyid Mehmed Baki Hz.  <br />
Bini İmam Seyyid Hüseyin Hz.  <br />
Seyyîd İmam Musa Kazım Hz.  <br />
Seyyid Abdullah (Abdullah Ekber Hz.)  <br />
Seyit Muhammed Cece Sultan El Mehmedi Meşuru Mehmet Cecebey Hazretleri. <br />
 <br />
Peygamberimizin soyundan gelen torunları Hz. Hasan ve Hüseyin’in soylarından erkeklere Seyyid, bayanlara Seyyide, Hz. Hasanın soylarından erkeklere Şerif, bayanlara Şerife denilir. <br />
<br />
<br />
 Çeçe Sultan Türbesinde görev yapanlara 1259 senesinde verilen berat fermanı  <br />
<br />
<br />
Yedi senesi zilhicenin onyedinci günü üzere olup vahi umumi olunarak kaideri meriye saltanati seniyeden olduğun tecrid bent biraren,  Kastamonu - Sinop - Gerze nahiyesindeki vaki Çeçe sultan vakfının zaviyesi vazifesi ile zaviyeden zaviye ciheti mutasarrylar olduğundan iş bu seyyid Hüseyin banisi ve Mustafa ve Muhammed hasan olan berat hittahıdar olunmakta rica naşi tahriri olunmaktadır, olunmakta ciheti merbure birraen 1259 senesi üçüncü günü mucibince beratı şerif taat olunarak baabinde satr olan ferman alisanı vechle bu beratı tahrirle yummuna hurra ve mieteyin sebine ve tira liseneti saniye receb şehri. <br />
   Ziyaret dönüşü<br />
<br />
Türbeden dönerken Çece Köyü sakinleri ile karşılaştık. Kendilerine Çece Sultan hakkında neler bildiklerini sorduk. Bizi içtenlikle ve sıcaklıkla karşılayan köy sakinleri Çece Sultan hakkında anlatılan ve yaşanan bir çok şeyin olduğunu söylediler.<br />
 <br />
<br />
  82 yaşındaki Ali Taşkın köyün yaşlılarından ve ileri gelenlerinden. O anlatırken yeğeni Osman Taşkın da ara sıra söze girerek bizlere yardımcı oldu. <br />
 <br />
İşte Anlatılanlar: <br />
 <br />
Çocuğu olmayanlar ziyaret ediyorlar;  <br />
 Ali Amcanın anlattıklarına göre her yıl burada Hıdırellez şenlikleri ve keşkek günleri yapılırmış. Türbenin ziyaretçi sayısı oldukça fazla imiş. Çevre illerden ve yurtdışından gelen bir çok insan burayı ziyaret edip dua ediyorlar, adakta ve dilekte bulunuyorlarmış.  <br />
Ali Amca, Hacı adaylarının hacca gitmeden önce burayı mutlaka ziyaret ettiklerini, ayrıca çocuğu olmayanların çok sık gelip adakta ve dilekte bulunduklarını bir süre sonra da dileklerinin Allah(cc) tarafından kabul olup çocuk sahibi olduklarını söylüyor. Daha sonra çocuğu olan insanların bir çok sefer gelip burada şükür duası ettiklerini ifade ediyor.  <br />
 <br />
<br />
Ağacın denizde yüzmesi  <br />
 Çece Sultan Hazretleri zamanında zamanın hükümdarı bir emir verir ve her yöreden bir büyük ağacın kütük şeklinde bir merkeze getirilmesi istenir. Sinop bölgesinden ise bu görevi burada yaşayan Çece Sultan’a verirler. Çece Sultan çok büyük bir ağacı keserek tek başına kütük şekline getirir. Fakat bu ağacı sahile taşımak zordur ve Çece Sultan bu kütüğü büyük bir keramet göstererek yine tek başına çekerek sahile kadar götürür.  Götürür götürmesine ama bu ağacı gemiye bindiremezler. Ağaç çok büyüktür. Bu durumu gören Çece Sultan sarığını kafasından çıkartarak kütüğün başına sarar. Kütüğün üzerine binerek göz açıp kapayıncaya kadar kütüğü istenilen yere götürür. Bunu gören halk onun keramet sahibi çok büyük velilerden biri olduğunu anlar.  <br />
Kütük geldiğinde Çece Sultan’ın namını ve kerametini duyan hükümdar onu huzura çağırır. Çece Sultan’a;  -‘kerametini duydum sen bir Hak dostusun dile benden ne dilersen’ der. Çece Sultan cevap verir; -‘Efendim ben talepkar biri değilim bir şey istemem der’ Hükümdar ona nerede yaşadığını ve ailesinin kaç kişi olduğunu sorar. O ise bugünkü türbesinin bulunduğu yeri tarif ederek yaşadığı yeri ve ayrıca 40 nüfusu olduğunu söyler. Hükümdar hemen bir emir vererek o arazinin Çece Sultan’a vakfiye edilmesini emreder. Çece Hazretleri vefatına kadar çocukları ve yakınları ile burada yaşar.  <br />
 <br />
<br />
Keramet sahiplerinin buluşması  <br />
Anlatılanlara göre o dönemde yaşayan bölgenin alimleri burada toplanıyorlar ve ilim münazaraları yapıyorlar. Bu münazaralar esnasında bir noktaya varılamıyor. Aralarında karar verip kimin maneviyatının daha yüksek olduğunu anlamak için bir yöntem tesbit ediyorlar. Buğday çecisinin (buğday harmanı) üzerinde batmadan kim yürürse onun dediği kabul edilecektir.  <br />
Alimler teker teker yürür ve hepsinin ayağının buğday harmanına battığı görülür. Çece Hazretleri ise çok rahat bir şekilde buğday çecisinin üzerinde ayağı batmadan yürür ve hatta bir noktada durarak Ezan okur. Bu kerameti gören diğer alimler Çece Sultan Hazretlerinin manevi olarak büyüklüğünü tasdik ederler. Ali Amca, Çece Sultan’ın ‘Çece’ Lakabının buradan geldiğinin söyleyenlerin olduğunu ifade etti.<br />
 <br />
<br />
 <br />
<br />
Hızır Aleyhisselamın köye gelişi  <br />
Bir gün Çece Sultan Hızır Aleyhisselam’dan bahsederken halk ona; ‘sen evliyadan birisin Hızır’ı bize göster’ diyor. Çece Sultan ise ‘’zamanı geldiğinde Hızır’ı göreceksiniz’’ diyor. Aradan uzun bir zaman geçiyor fakat Hızır gelmiyor. Halk; ‘Çok zaman geçti hani bize Hızır’ı gösterecektin’ diye soruyor.  <br />
 O ise tekraren ‘Hızır gelecek’ diyor. Ama bir şartla; ‘yemekler pişireceksiniz ziyafet verilecek, o bizim soframıza gelecek’.  <br />
Halk imece yapıp yemekler hazırlıyor. Sofralar kuruluyor. Ve herkes sofraların başına oturuyor. Yemekler yenilirken üstü başı yırtık-pırtık, dilenci kılığında yaşlı bir adam geliyor ve sofralardan birine oturmak istiyor. O sofrada oturanlar zaten sıkışık olduğu için ona yer vermiyorlar. O ise diğer sofralara geçiyor. Orada da aynı akıbetle karşılaşıyor. O ise dönüp gidiyor. Yemekler bitiyor ve Halk Çece Sultan’a dönerek; ‘Hani gelmedi Hızır’ diyorlar.  <br />
Çece Sultan; ‘Hızır geldi ama siz fark edemediniz, siz nasıl insanlarsınız ki o ihtiyara sofranızda yer vermediniz. Hızır Aleyhisselam o ihtiyar idi. Yemeğinizden yedirmediniz misafir etmediniz ve o da gitti diyor.  <br />
Bunun üzerine oradakiler durumu anlayıp çok pişman oluyorlar, af diliyorlar ama iş işten geçmiş oluyor. <br />
 <br />
<br />
Türbe kapısının çivilenmesi  <br />
Ali Amca anlatmaya devam ediyor;  <br />
-70 sene kadar önce buraya bazı insanlar geldiler. Ben 12 yaşındaydım. Batıl inanca sebep oluyor diyerek türbenin kapısını çivilediler. Gözlerimle gördüm. Hiç unutmuyorum. Çivilendikten hemen sonra çiviler kendiliğinden söküldü ve tahtalar kendiliğinden yere düştü. Kapı tekrar açıldı.  <br />
Bunun üzerine çivileyen şahıs tekrar kapıyı çiviledi ve gitti. Sonradan öğrendik ki çivileyen adam daha Gerze’ye varır varmaz ölmüş. Hayret ettik. Ondan sonra bir daha böyle bir işe kimse teşebbüs etmedi.  <br />
 <br />
<br />
Yanıp sönen ışıklar ve görülen rüya  <br />
Ali amca devamında anlatıyor;  <br />
-Buralarda gece vakti kimseler olmaz. Ama türbenin içinde zaman zaman gece vakti ışıklar yandığını gördük. Gören kimseler çok oldu.  <br />
Bir imam kardeşimiz vardı. Birkaç yıl önce camide görevli idi. Türbenin ve caminin imarına ve düzenlemesine çok faydaları oldu, çok hizmet etti. Adı Şaban Kara. Köyde onu sevmeyen yoktu, herkes ona sevgi ve hürmet ederdi. O da bizi çok severdi.  <br />
Memleketinde ev yapmış, oraya gitmek, orada yaşamak istiyordu. Fakat buraya o kadar bağlıydı ki bırakamıyordu. Bir çok sefer söyledi; -‘beni buraya bağlayan şeyler var, ayağım gitmiyor’ diyordu. Bir sabah geldi;  <br />
- Artık gönlüm rahat, Çece Sultan’ı dün gece rüyamda gördüm. Bana dedi ki;<br />
-Ben senden razıyım Allah(cc) da senden razı olsun, rahat ol git memleketine..  <br />
    Şaban Hoca ondan sonra gönül rahatlığı ile gitti memleketine.<br />
      <br />
Gerzehaber özel<br />
Yusuf KIRTORUN</span></blockquote>
]]></description>
			<content:encoded><![CDATA[Sinop Gerze İlçesinin birkaç köyüne yapılacak çalışmaların ön keşfini yapabilmek için gittiğimde bu Türbeyi keşfettim..<br />
<br />
Sinop'un bir ilçesinin, ilçe merkezine 15 kilometre uzaklıkta bulunan köyünde 900 yıllık bir TAPU.<br />
<br />
Evet arkadaşlar yanlış duymadınız. 900 yıllık bir Tapu'dan bahsediyorum. <br />
<br />
Çeçe Sultan'ın asıl ismi Seyyit Muhammed'tir. Kendisi 1071 Malazgirt savaşından sonra birçok Alperen gibi bilmediği bu topraklara geliyor. Amaçları Türklüğü ve İslamiyeti bu yeni yurda yerleştirmek oluyor. Onun nasibi de Sinop'un bu ucra denilebilecek köyü oluyor. <br />
<br />
Kısa sürede yörede sevilen bir zat oluyor. Sancaktarları ve arkadaşları ile gösterdiği yiğitliklerle de düşmanlara karşı ciddi bir tehdit. <br />
<br />
Eskiler buğdaylardan oluşan ufak tepelere çeç derlermiş. Bu zat Çeç'in üstüne çıkıp namaz kıldırdığından ve bu esnada buğdaya batmadığından Zat'a Çeçenin Sultanı demeye başlamışlar. <br />
<br />
Bir Rivayete göre de üstünde namaz kıldığı Çeç tepeleri daha bereketli olurmuş. Hatta miktarları artarmış. <br />
<br />
Çeçenin sultanı zamanla Çeçe Sultan oluvermiş. <br />
<br />
Zattan geriye kapısında geyik boynuzu asılan bir türbe. Birkaç sancak ve birkaç kılıç kalmış. Sançak ve Kılıçlar Vakıflar müdürlüğü tarafından korumaya alınmış. <br />
<br />
Kendisi gibi oğlu ve Sancak taşıyan arkadaşları da ulvi zatlarmış. <br />
<br />
Bugün Türbesinde Oğlu ile yan yana sandukalarda yatmakta. Onların yanında daha ufak sandukalarda ve daha alçakta beş kızı yatmakta. Binanın kapsının olduğu duvar kenarında ise 2 sancaktarı yatmakta. <br />
<br />
Aslında aklıma takılan sorular var;<br />
<br />
1. İlk defa bir evliya türbesinde kızlarının sandukalarını görmüş olmam.<br />
2. Cami imamının da nedenini bilmediği, bir geyik boynuzunun kapıya asılı olması. <br />
3. Hemen Türbe girişinde bir dikili taşın olması. <br />
<br />
<br />
Önünde ki dikili taş hakkında rivayetler şunlar, <br />
Çeçe Sultan insanlara bunun üstüne çıkarak seslenirmiş. Başka bir rivayette ise bu taşın aslında sadaka taşı olduğu ve üstünde devamlı altın paralar bulunduğu ihtiyaç sahibi bu paralardan aldığı ihtiyacı geçtikten sonra da koyabiliyorsa koyduğu yönünde. <br />
<br />
<br />
Ha son olarak Tapu'dan hiç bahsetmedim. Sizce bahsetmeme gerek var mı? İşte size tapu altta da tapunun fotoğrafları... <br />
<br />
<br />
<span style="font-weight: bold;">Türbeden bir görünüş:</span><br />
 <img src="http://www.unikaradeniz.com/ekler/yunus/tarih/turbe01.jpg" border="0" alt="[Resim: turbe01.jpg]" /><br />
<br />
<span style="font-weight: bold;">Çeçe Sultan Hazretlerinin mezar Taşı</span><br />
 <img src="http://www.unikaradeniz.com/ekler/yunus/tarih/turbe02.jpg" border="0" alt="[Resim: turbe02.jpg]" /><br />
<br />
<span style="font-weight: bold;">Pencere yakın olan Çeçe Sultan Hazretlerinin Sandukası, Yanında ise Oğlunun sandukası</span><br />
 <img src="http://www.unikaradeniz.com/ekler/yunus/tarih/turbe03.jpg" border="0" alt="[Resim: turbe03.jpg]" /><br />
<br />
<span style="font-weight: bold;">Çeçe Sultan hakkında Vakıflar Müdürlüğünün topladığı bilgiler </span><br />
 <img src="http://www.unikaradeniz.com/ekler/yunus/tarih/turbe04.jpg" border="0" alt="[Resim: turbe04.jpg]" /><br />
<br />
<span style="font-weight: bold;">Çeçe Sultan Hazretlerinin Türbesi önünde bulunan Dikili taş. Büyük ihtimalle sadaka taşı. </span><br />
 <img src="http://www.unikaradeniz.com/ekler/yunus/tarih/turbe05.jpg" border="0" alt="[Resim: turbe05.jpg]" /><br />
<br />
 <img src="http://www.unikaradeniz.com/ekler/yunus/tarih/turbe06.jpg" border="0" alt="[Resim: turbe06.jpg]" /><br />
<br />
 <img src="http://www.unikaradeniz.com/ekler/yunus/tarih/turbe07.jpg" border="0" alt="[Resim: turbe07.jpg]" /><br />
<br />
<span style="font-weight: bold;">Türbenin kapısının hemen üstünde büyükçe bir Geyik Boynuzu mevcutmuş. Tadilat sırasında Cami Hocası tarafından camide muhafaza edilmeye başlanmış. </span><br />
 <img src="http://www.unikaradeniz.com/ekler/yunus/tarih/turbe08.jpg" border="0" alt="[Resim: turbe08.jpg]" /><br />
<br />
<span style="font-weight: bold;">Sancaktarının sandukası</span><br />
 <img src="http://www.unikaradeniz.com/ekler/yunus/tarih/turbe09.jpg" border="0" alt="[Resim: turbe09.jpg]" /><br />
<br />
<br />
 <img src="http://www.unikaradeniz.com/ekler/yunus/tarih/turbe10.jpg" border="0" alt="[Resim: turbe10.jpg]" /><br />
<br />
<br />
<span style="font-weight: bold;">HAZIRLAYAN VE FOTOĞRAFLARI ÇEKEN:<br />
Muhammet ÇELİK </span><hr />
<blockquote><cite>Alıntı:</cite><span style="font-weight: bold;">Gerze’de 900 YILLIK EFSANE:<br />
<br />
 <br />
<br />
ÇECE SULTAN (Seyyid Muhammed)<br />
<br />
 <br />
<br />
El Mehmedi Meşuru Mehmed Çece Bey<br />
<br />
 <br />
<br />
Gerze’ye 15 km uzaklıkta Yenikent’e (Gürzüvet) bağlı Çeçe köyü’nde bulunan Çece Sultan türbesi 900 yıllık bir efsaneyi duvarları arasında barındırıyor.<br />
<br />
 <br />
<br />
Yaz-Kış yerli ve yabancı ziyaretçilerin akınına uğrayan Çece Sultan Türbesi Selçuklular döneminden kalma bir yapı. Türbe dikdörtgen planlı, tek katlı ve tek mekanlı bir yapıdır. Kesme taştan yapılmış kemerli bir kapısı var. Ayrıca kapı üzerinde Selçuklu Dönem yazı sitilinde yazılmış bir kitabesi vardır. <br />
<br />
Türbe içinde Çeçe Sultan ve ailesine ait olduğu sanılan sekiz adet mezar bulunmakta. Ayrıca Türbenin kenar kısmında Sultan’ın sancaktarının mezarı da bulunuyor. Çevre halkı sancaktarın başında bulunan sancağın çalındığı ifade ediyor. Türbe binasının yanında bir cami ve ayrıca küçük bir mescid bulunuyor. Hıdrellez kutlamaları ve keşkek günleri her yıl burada yapılmakta, türbe ziyaret edilerek adaklarda bulunulmaktadır. Sinop İl Kültür ve Turizm Müdürlüğü kayıtlarında Türbenin Çepni Türkleri Beyi Tayboğa‘nın kardeşi Mehmet Çeçe Bey ‘e ait olduğu beyan edilmektedir.<br />
<br />
 <br />
<br />
Horasan’dan gelen Mehmed Çece Bey’in babası Seyyid Abdullahu Ekber Hazretleri, Dedesi 12 imamdan biri olan Seyyid İmam Musa Kazım(RA) Hazretleridir.<br />
<br />
 <br />
<br />
<br />
 <br />
<br />
Araştırmalara göre MS.. 1071 yılında Büyük Selçukluların Malazgirt Savaşı'ndan sonra İslam Dini'ni yaymak amacıyla Çeçe Sultan'ın bir grup mücahitle birlikte Anadolu 'ya akınlar düzenlediği anlaşılmaktadır. Öyle ki, türbesinde bulunan kılıç ve sancak da (çalındığı beyan edimektedir) bunu kanıtlamaktadır. Çeçe Sultan Türbesi'nin nasıl ve ne zaman yapıldığı hakkında kesin bir bilgi yoktur. Yalnız türbe içinde Çeçe Sultan'ın kendi ve çocuklarının tabutu ile eşyaları korunmaktadır. Mimari yapısı yontma ve yığma taşlardan yapılmış ve harcı kurudukça sertleşen bir çeşit kum ve kireç karışımı olan Çeçe Sultan Türbesi'nin kapısında tarihi bir geyik boynuzu ile anlamı henüz çözülememiş dekoratif yazılar bulunmaktadır. Türbenin önünde yıllar öncesinden günümüze kadar  gelmiş silindir şeklinde bir ''Dilek Taşı'' da ziyaretçilerin ilgisini çekmektedir.  <br />
<br />
Çece Sultan’ın Soy ağacı;  <br />
<br />
Seyyid Muhammed Hz.nin künyesel Soy şeceresi Peygamberimizin soyundan olup, aşağıda ad ve künyeleri bulunan aslı neslinden künyeler ile gelmiştir:<br />
<br />
 <br />
<br />
       Halife İmam Hz. Ali bin Ebu Talip ve Hz. Fatıma-tüz-Zehra R.A (Cennet kokusu ve meyvesi)  <br />
Kerbela şehidi İmam Hüseyin Cennet efendisi,  <br />
İmam Şehid Zeynel Abidin (Ali Asgar) Hz,  <br />
Bini İmam Şianın imamlarından Seyyid Mehmed Baki Hz.  <br />
Bini İmam Seyyid Hüseyin Hz.  <br />
Seyyîd İmam Musa Kazım Hz.  <br />
Seyyid Abdullah (Abdullah Ekber Hz.)  <br />
Seyit Muhammed Cece Sultan El Mehmedi Meşuru Mehmet Cecebey Hazretleri. <br />
 <br />
Peygamberimizin soyundan gelen torunları Hz. Hasan ve Hüseyin’in soylarından erkeklere Seyyid, bayanlara Seyyide, Hz. Hasanın soylarından erkeklere Şerif, bayanlara Şerife denilir. <br />
<br />
<br />
 Çeçe Sultan Türbesinde görev yapanlara 1259 senesinde verilen berat fermanı  <br />
<br />
<br />
Yedi senesi zilhicenin onyedinci günü üzere olup vahi umumi olunarak kaideri meriye saltanati seniyeden olduğun tecrid bent biraren,  Kastamonu - Sinop - Gerze nahiyesindeki vaki Çeçe sultan vakfının zaviyesi vazifesi ile zaviyeden zaviye ciheti mutasarrylar olduğundan iş bu seyyid Hüseyin banisi ve Mustafa ve Muhammed hasan olan berat hittahıdar olunmakta rica naşi tahriri olunmaktadır, olunmakta ciheti merbure birraen 1259 senesi üçüncü günü mucibince beratı şerif taat olunarak baabinde satr olan ferman alisanı vechle bu beratı tahrirle yummuna hurra ve mieteyin sebine ve tira liseneti saniye receb şehri. <br />
   Ziyaret dönüşü<br />
<br />
Türbeden dönerken Çece Köyü sakinleri ile karşılaştık. Kendilerine Çece Sultan hakkında neler bildiklerini sorduk. Bizi içtenlikle ve sıcaklıkla karşılayan köy sakinleri Çece Sultan hakkında anlatılan ve yaşanan bir çok şeyin olduğunu söylediler.<br />
 <br />
<br />
  82 yaşındaki Ali Taşkın köyün yaşlılarından ve ileri gelenlerinden. O anlatırken yeğeni Osman Taşkın da ara sıra söze girerek bizlere yardımcı oldu. <br />
 <br />
İşte Anlatılanlar: <br />
 <br />
Çocuğu olmayanlar ziyaret ediyorlar;  <br />
 Ali Amcanın anlattıklarına göre her yıl burada Hıdırellez şenlikleri ve keşkek günleri yapılırmış. Türbenin ziyaretçi sayısı oldukça fazla imiş. Çevre illerden ve yurtdışından gelen bir çok insan burayı ziyaret edip dua ediyorlar, adakta ve dilekte bulunuyorlarmış.  <br />
Ali Amca, Hacı adaylarının hacca gitmeden önce burayı mutlaka ziyaret ettiklerini, ayrıca çocuğu olmayanların çok sık gelip adakta ve dilekte bulunduklarını bir süre sonra da dileklerinin Allah(cc) tarafından kabul olup çocuk sahibi olduklarını söylüyor. Daha sonra çocuğu olan insanların bir çok sefer gelip burada şükür duası ettiklerini ifade ediyor.  <br />
 <br />
<br />
Ağacın denizde yüzmesi  <br />
 Çece Sultan Hazretleri zamanında zamanın hükümdarı bir emir verir ve her yöreden bir büyük ağacın kütük şeklinde bir merkeze getirilmesi istenir. Sinop bölgesinden ise bu görevi burada yaşayan Çece Sultan’a verirler. Çece Sultan çok büyük bir ağacı keserek tek başına kütük şekline getirir. Fakat bu ağacı sahile taşımak zordur ve Çece Sultan bu kütüğü büyük bir keramet göstererek yine tek başına çekerek sahile kadar götürür.  Götürür götürmesine ama bu ağacı gemiye bindiremezler. Ağaç çok büyüktür. Bu durumu gören Çece Sultan sarığını kafasından çıkartarak kütüğün başına sarar. Kütüğün üzerine binerek göz açıp kapayıncaya kadar kütüğü istenilen yere götürür. Bunu gören halk onun keramet sahibi çok büyük velilerden biri olduğunu anlar.  <br />
Kütük geldiğinde Çece Sultan’ın namını ve kerametini duyan hükümdar onu huzura çağırır. Çece Sultan’a;  -‘kerametini duydum sen bir Hak dostusun dile benden ne dilersen’ der. Çece Sultan cevap verir; -‘Efendim ben talepkar biri değilim bir şey istemem der’ Hükümdar ona nerede yaşadığını ve ailesinin kaç kişi olduğunu sorar. O ise bugünkü türbesinin bulunduğu yeri tarif ederek yaşadığı yeri ve ayrıca 40 nüfusu olduğunu söyler. Hükümdar hemen bir emir vererek o arazinin Çece Sultan’a vakfiye edilmesini emreder. Çece Hazretleri vefatına kadar çocukları ve yakınları ile burada yaşar.  <br />
 <br />
<br />
Keramet sahiplerinin buluşması  <br />
Anlatılanlara göre o dönemde yaşayan bölgenin alimleri burada toplanıyorlar ve ilim münazaraları yapıyorlar. Bu münazaralar esnasında bir noktaya varılamıyor. Aralarında karar verip kimin maneviyatının daha yüksek olduğunu anlamak için bir yöntem tesbit ediyorlar. Buğday çecisinin (buğday harmanı) üzerinde batmadan kim yürürse onun dediği kabul edilecektir.  <br />
Alimler teker teker yürür ve hepsinin ayağının buğday harmanına battığı görülür. Çece Hazretleri ise çok rahat bir şekilde buğday çecisinin üzerinde ayağı batmadan yürür ve hatta bir noktada durarak Ezan okur. Bu kerameti gören diğer alimler Çece Sultan Hazretlerinin manevi olarak büyüklüğünü tasdik ederler. Ali Amca, Çece Sultan’ın ‘Çece’ Lakabının buradan geldiğinin söyleyenlerin olduğunu ifade etti.<br />
 <br />
<br />
 <br />
<br />
Hızır Aleyhisselamın köye gelişi  <br />
Bir gün Çece Sultan Hızır Aleyhisselam’dan bahsederken halk ona; ‘sen evliyadan birisin Hızır’ı bize göster’ diyor. Çece Sultan ise ‘’zamanı geldiğinde Hızır’ı göreceksiniz’’ diyor. Aradan uzun bir zaman geçiyor fakat Hızır gelmiyor. Halk; ‘Çok zaman geçti hani bize Hızır’ı gösterecektin’ diye soruyor.  <br />
 O ise tekraren ‘Hızır gelecek’ diyor. Ama bir şartla; ‘yemekler pişireceksiniz ziyafet verilecek, o bizim soframıza gelecek’.  <br />
Halk imece yapıp yemekler hazırlıyor. Sofralar kuruluyor. Ve herkes sofraların başına oturuyor. Yemekler yenilirken üstü başı yırtık-pırtık, dilenci kılığında yaşlı bir adam geliyor ve sofralardan birine oturmak istiyor. O sofrada oturanlar zaten sıkışık olduğu için ona yer vermiyorlar. O ise diğer sofralara geçiyor. Orada da aynı akıbetle karşılaşıyor. O ise dönüp gidiyor. Yemekler bitiyor ve Halk Çece Sultan’a dönerek; ‘Hani gelmedi Hızır’ diyorlar.  <br />
Çece Sultan; ‘Hızır geldi ama siz fark edemediniz, siz nasıl insanlarsınız ki o ihtiyara sofranızda yer vermediniz. Hızır Aleyhisselam o ihtiyar idi. Yemeğinizden yedirmediniz misafir etmediniz ve o da gitti diyor.  <br />
Bunun üzerine oradakiler durumu anlayıp çok pişman oluyorlar, af diliyorlar ama iş işten geçmiş oluyor. <br />
 <br />
<br />
Türbe kapısının çivilenmesi  <br />
Ali Amca anlatmaya devam ediyor;  <br />
-70 sene kadar önce buraya bazı insanlar geldiler. Ben 12 yaşındaydım. Batıl inanca sebep oluyor diyerek türbenin kapısını çivilediler. Gözlerimle gördüm. Hiç unutmuyorum. Çivilendikten hemen sonra çiviler kendiliğinden söküldü ve tahtalar kendiliğinden yere düştü. Kapı tekrar açıldı.  <br />
Bunun üzerine çivileyen şahıs tekrar kapıyı çiviledi ve gitti. Sonradan öğrendik ki çivileyen adam daha Gerze’ye varır varmaz ölmüş. Hayret ettik. Ondan sonra bir daha böyle bir işe kimse teşebbüs etmedi.  <br />
 <br />
<br />
Yanıp sönen ışıklar ve görülen rüya  <br />
Ali amca devamında anlatıyor;  <br />
-Buralarda gece vakti kimseler olmaz. Ama türbenin içinde zaman zaman gece vakti ışıklar yandığını gördük. Gören kimseler çok oldu.  <br />
Bir imam kardeşimiz vardı. Birkaç yıl önce camide görevli idi. Türbenin ve caminin imarına ve düzenlemesine çok faydaları oldu, çok hizmet etti. Adı Şaban Kara. Köyde onu sevmeyen yoktu, herkes ona sevgi ve hürmet ederdi. O da bizi çok severdi.  <br />
Memleketinde ev yapmış, oraya gitmek, orada yaşamak istiyordu. Fakat buraya o kadar bağlıydı ki bırakamıyordu. Bir çok sefer söyledi; -‘beni buraya bağlayan şeyler var, ayağım gitmiyor’ diyordu. Bir sabah geldi;  <br />
- Artık gönlüm rahat, Çece Sultan’ı dün gece rüyamda gördüm. Bana dedi ki;<br />
-Ben senden razıyım Allah(cc) da senden razı olsun, rahat ol git memleketine..  <br />
    Şaban Hoca ondan sonra gönül rahatlığı ile gitti memleketine.<br />
      <br />
Gerzehaber özel<br />
Yusuf KIRTORUN</span></blockquote>
]]></content:encoded>
		</item>
		<item>
			<title><![CDATA[ufak bi yardım :)]]></title>
			<link>http://forum.e-tarih.org/thread-963.html</link>
			<pubDate>Thu, 04 Mar 2010 06:30:53 -0800</pubDate>
			<guid isPermaLink="false">http://forum.e-tarih.org/thread-963.html</guid>
			<description><![CDATA[Lise 2 öğrensiyim, ve performans ödevi konum 1.meşrutiyet fikir öncüleri ...<br />
<br />
ziya paşa, mithat paşa bunun öncülerinden fakat bunların meşrutiyetle ilgili söyledikleri , düşündükleri , meşrutiyeti neden gerek gördüklerini hazırlamam lazım...<br />
<br />
<br />
yardımcı olabilecek varsa çok sevinirim ...]]></description>
			<content:encoded><![CDATA[Lise 2 öğrensiyim, ve performans ödevi konum 1.meşrutiyet fikir öncüleri ...<br />
<br />
ziya paşa, mithat paşa bunun öncülerinden fakat bunların meşrutiyetle ilgili söyledikleri , düşündükleri , meşrutiyeti neden gerek gördüklerini hazırlamam lazım...<br />
<br />
<br />
yardımcı olabilecek varsa çok sevinirim ...]]></content:encoded>
		</item>
		<item>
			<title><![CDATA[İçinizdeki öküze oha deyin]]></title>
			<link>http://forum.e-tarih.org/thread-962.html</link>
			<pubDate>Wed, 03 Mar 2010 14:07:34 -0800</pubDate>
			<guid isPermaLink="false">http://forum.e-tarih.org/thread-962.html</guid>
			<description><![CDATA[İçinizdeki öküze oha deyin kitabı ve yazar, Bülent Akyürek hakkında bilgisi olan varmı arkadaşlar?<br />
ben biraz göz gezdirdim ilginç bir adam ve olaylara hep tersinden bakan Kişisel gelişim kitapları na karşılık olarak yazlmış kişisel gerileyiş kitabı..<br />
  Birde "çılgın türkler" kitabına karşılık  "yılgın türkler" kitabını yazmış..]]></description>
			<content:encoded><![CDATA[İçinizdeki öküze oha deyin kitabı ve yazar, Bülent Akyürek hakkında bilgisi olan varmı arkadaşlar?<br />
ben biraz göz gezdirdim ilginç bir adam ve olaylara hep tersinden bakan Kişisel gelişim kitapları na karşılık olarak yazlmış kişisel gerileyiş kitabı..<br />
  Birde "çılgın türkler" kitabına karşılık  "yılgın türkler" kitabını yazmış..]]></content:encoded>
		</item>
		<item>
			<title><![CDATA[Ankara Ulus üzerinde havada çarpışan iki uçak]]></title>
			<link>http://forum.e-tarih.org/thread-961.html</link>
			<pubDate>Mon, 01 Mar 2010 23:11:12 -0800</pubDate>
			<guid isPermaLink="false">http://forum.e-tarih.org/thread-961.html</guid>
			<description><![CDATA[1 Şubat 1963 günü saat 15.30&#8217;da, pırıl pırıl bir havada iki uçağın çarpışarak Ulus&#8217;a düştüğü kaza. <br />
 <br />
Ramazan ayında meydana gelen bu kaza Ankaralıların belleklerine kazınmıştı, ancak günümüze ulaşan bir yazılı kaynak olamamıştı. Kör uçuşu yapan bir keşif uçağı ile Lübnan Havayollarına ait Esenboğa&#8217;ya inişe geçmiş bir yolcu uçağı havada çarpışmışlardı. Esenboğa Havalimanı&#8217;ndan çok önceleri, Türkiye Cumhuriyeti daha yeni kurulurken bez kanatlı, alüminyum kanatlı uçaklar şimdi Tandoğan Meydanı olan Tayyare Meydanı&#8217;na inerlerdi. Daha sonra Etimesgut Havaalanı, en sonunda da Esenboğa hizmete girmişti. <br />
 <br />
Lübnan Havayollarına ait uçak, deposunda bir ton yakıt kaldığından Esenboğa&#8217;da yakıt ikmali yapacaktı. Yani on dört tonluk deposu tam dolu olsaydı, yaşanan facianın boyutları çok daha büyük olacaktı. Uçak, Zincirli Cami&#8217;nin az yukarısında Hükümet Caddesi&#8217;ndeki Kuyulu Kahve&#8217;nin yerine yapılmış olan Ticaret Han&#8217;ın üzerine düşmüştü. Eğer Zincirli Cami&#8217;nin üzerine düşmüş olsaydı, ikindi namazını kılmakta olan cemaatle birlikte yüz yirmi olan ölü sayısı çok daha artmış olacaktı. <br />
 <br />
Bir anı:<br />
Ortalık ana baba günüydü. Alev topu, yoldan geçenleri, önünde kaçan yayaları, ayakkabı boyacılarını yakalayıp yutuyordu. Yükselen kara duman tüm Ankara&#8217;dan görülüyordu. Ankaralılar bir yangına &#8220;köpükle müdahaleyi ilk defa bu yangında görmüştü. Zincirli Cami&#8217;den aşağılara doğru oluk oluk köpük akıyordu. <br />
 <br />
Hükümet Caddesi&#8217;nin köşesindeki Gazi Orman Çiftliği Süt Ürünleri Satış Mağazası&#8217;nın yerine açılmış Gima, yanındaki Raşit Efendi&#8217;nin apartmanı ile Ticaret Han arasında uçak enkazından çukur oluşmuş, yanık bedenlerin kokusu ortalığı sarmış, uçağın bir tekerleği, yanmış döşeme parçaları diğer metalik aksam çevreye dağılmıştı. Diğer tekerlek ise Hal&#8217;de peynir satan Ulaşan Kardeşlerin önce çatısına sonra da lastik top gibi sekerek dükkânlarının önüne düşmüştü. <br />
 <br />
Caddeler kamyonetlerle hastanelere taşınan ve &#8220;bazıları hala yanar vaziyette&#8221; ya da tütmekte olan yaralıların haykırışları ile inliyordu. Şimdiki Oğultürk Hanı&#8217;nın olduğu yerdeki iki katlı binada hizmet veren İstanbul Bankası&#8217;nın şubesinde demir pencerelerden çıkamayan pek çok kişi yanarak ya da boğularak ölmüştü. Kuşlarını kurtarmaya çalışırken yanan Fahrettin Ayvaz&#8217;da yıllarca şifa bulamayanlardandı.<br />
 <br />
 <br />
ikinci  ani:<br />
Bundan tam 47 sene önce ben henüz 13 yaşlarında iken köyden Dayım ve Yengemin yanına Ankara Aydınlıkevler Ortaokulunda okumaya geldiğimde soğuk ve karlı bir Ramazan gününde yaşadığım çok acı, elem ve hüzün dolu bir anımı anlatacağım. Amacım sizleri üzmek değil,47. sene-yi devriyesini sizlere hatırlatıp kaybettiğimiz yakınlarımızı anmak.<br />
 <br />
Ankara üzerinde, Türk Hava Kuvvetlerine ait 12. hava üssü' nün C-47 tipi uçakla, Yakıt ikmali yapmak amacıyla Ankara Esenboğa Havalimanı'na inmek için alçalan ve Londra&#8217;dan Beyrut&#8217;a giden Lübnan kökenli Middle East Airlines (MEA) şirketine ait Viscount  tipi yolcu uçağı Ankara Ulus semalarında çarpışarak düşmüştü.<br />
 <br />
Türk askeri nakliye uçağı Bent deresi Caddesi'ne, Lübnan uçağı da Ulus Zincirli Cami&#8217;nin az yukarısında Hükümet Caddesi&#8217;ndeki Kuyulu Kahve&#8217;nin yerine yapılmış olan Ticaret Han&#8217;ın üzerine Sebze Hali ile Gima'nın arasına düşmüştü. İki uçaktaki toplam 17 mürettebat ve uçakların düştükleri yerlerde 87 kişi ölmüştü. Yaralı sayısı ise bunun çok üstünde idi. <br />
 <br />
O zaman nerede son dakika haberleri veren yayın organları! Ancak saat 19 ajansında radyoda olayın ilk bilgilerini dinlemiştik. Bu arada yanan yerlerde yakını olanların arama telaşı başlamış, ben de semtimizin dolmuş durağında Dayımı beklemeye başlamıştım. Ama ne Enver Amca ne de Aytekin Dayım bir türlü dolmuşlardan inen insanların arasında yoktu. Uzun bir bekleyişten sonra Kazadan güç bela kurtulan dayım çıkıp gelmiş, Hemen yakınımızda oturan Enver amcamızın, daha sonraları da diğer hemşerilerimizin acı haberi gelmiş, sokaklar ana baba gününe dönmüştü. O gece itfaiye ve ambulans seslerine ne yazık ki komşulardan yakınlarını kaybedenlerin ağlamaları da eklendi.<br />
 <br />
Ertesi günü resmi bir törenle kalkan cenazelerin gazetelerde yayınlanan fotoğrafları kaldı gözümde. 87 kişi Ankara'da defnedilmiş ve birçok kişi de memleketlerine götürülmüştü defin için. Bu arada daha sonraki günlerde hastanede ölenlerin haberlerini okudukça insanların vah vahlarını hatırlarım. Bir de İstanbul Bankası'nı. <br />
 <br />
O günlerde çok konuşuldu, Ulus'a düşen uçağın ateş topuna çevirdiği iş yerlerinden biri olan İstanbul Bankası. Çalışanlar ve müşteriler dâhil hiç kurtulan olmamış. Arap uçağı giriş kapısının önüne düşmüş ve alevler tek kaçış yolunu kapatmış. Bankanın dört bir etrafı demir parmaklıklarla çevriliydi. Eğer bankanın bir arka kapısı olsaydı bankadakilerden kimse hayatını kaybetmeyecekti. Bu olay, o günden sonra acil çıkış kapısı, yangın merdiveni olmaması nedeni ile tekrarlayan her yeni faciada aklıma gelir. Bu insanların ölümünün ders bile olamamış hali beni tekrar tekrar üzer.<br />
 <br />
Çevremdeki 40-45 yaş altı insanlara sorduğumda da birçoğunun Ulus'ta yaşanan bu olaydan haberdar olmadığını üzülerek gördüm! <br />
Sanki Ankaralılar sessizce söz birliği edip o günü unutmaya karar vermişler, çocukları olan bizlere bundan hiç bahsetmemeye yemin etmişler... <br />
 <br />
Türkiye'nin başkentinin en trajik anılarından biri ve bilinen ne bir anıt, ne bir kitap, ne bir belgesel, ne bir anma... Sadece birkaç gazete kupürü ve yok olmadan kayda geçmeyi başarmış birkaç anı...<br />
 <br />
Anlatmaya çalıştığım bu acı olayda kaybettiklerimizin yakınlarına 47.sene-i devriyesinde tekrar başsağlığı diler, ruhlarının şad olmasını niyaz ederim. <br />
 <br />
Kaynak(yazan ve anlatan): İbrahim Kozanoglu<br />
<br />
Fotoğraflar:<br />
<img src="http://i49.tinypic.com/tarotl.jpg" border="0" alt="[Resim: tarotl.jpg&#93;" /><br />
Kazada yaşamını yitirenler için dönemin Başbakanı İsmet İnönü'nün talimatıyla yaptırılan Ankara Cebeci Asri Mezarlığı, 194 Adada bulunan şehitlik<br />
<br />
<img src="http://i49.tinypic.com/3179pcp.jpg" border="0" alt="[Resim: 3179pcp.jpg&#93;" /><br />
İstanbul bankası giriş kapısı<br />
<br />
[img&#93;ttp://i46.tinypic.com/2d825pz.jpg[/img&#93;<br />
<br />
Gazete Kupürleri<br />
<img src="http://i49.tinypic.com/11v6yiv.jpg" border="0" alt="[Resim: 11v6yiv.jpg&#93;" /><br />
<img src="http://i45.tinypic.com/azgqp5.jpg" border="0" alt="[Resim: azgqp5.jpg&#93;" /><br />
<img src="http://i47.tinypic.com/vyqywl.jpg" border="0" alt="[Resim: vyqywl.jpg&#93;" />]]></description>
			<content:encoded><![CDATA[1 Şubat 1963 günü saat 15.30&#8217;da, pırıl pırıl bir havada iki uçağın çarpışarak Ulus&#8217;a düştüğü kaza. <br />
 <br />
Ramazan ayında meydana gelen bu kaza Ankaralıların belleklerine kazınmıştı, ancak günümüze ulaşan bir yazılı kaynak olamamıştı. Kör uçuşu yapan bir keşif uçağı ile Lübnan Havayollarına ait Esenboğa&#8217;ya inişe geçmiş bir yolcu uçağı havada çarpışmışlardı. Esenboğa Havalimanı&#8217;ndan çok önceleri, Türkiye Cumhuriyeti daha yeni kurulurken bez kanatlı, alüminyum kanatlı uçaklar şimdi Tandoğan Meydanı olan Tayyare Meydanı&#8217;na inerlerdi. Daha sonra Etimesgut Havaalanı, en sonunda da Esenboğa hizmete girmişti. <br />
 <br />
Lübnan Havayollarına ait uçak, deposunda bir ton yakıt kaldığından Esenboğa&#8217;da yakıt ikmali yapacaktı. Yani on dört tonluk deposu tam dolu olsaydı, yaşanan facianın boyutları çok daha büyük olacaktı. Uçak, Zincirli Cami&#8217;nin az yukarısında Hükümet Caddesi&#8217;ndeki Kuyulu Kahve&#8217;nin yerine yapılmış olan Ticaret Han&#8217;ın üzerine düşmüştü. Eğer Zincirli Cami&#8217;nin üzerine düşmüş olsaydı, ikindi namazını kılmakta olan cemaatle birlikte yüz yirmi olan ölü sayısı çok daha artmış olacaktı. <br />
 <br />
Bir anı:<br />
Ortalık ana baba günüydü. Alev topu, yoldan geçenleri, önünde kaçan yayaları, ayakkabı boyacılarını yakalayıp yutuyordu. Yükselen kara duman tüm Ankara&#8217;dan görülüyordu. Ankaralılar bir yangına &#8220;köpükle müdahaleyi ilk defa bu yangında görmüştü. Zincirli Cami&#8217;den aşağılara doğru oluk oluk köpük akıyordu. <br />
 <br />
Hükümet Caddesi&#8217;nin köşesindeki Gazi Orman Çiftliği Süt Ürünleri Satış Mağazası&#8217;nın yerine açılmış Gima, yanındaki Raşit Efendi&#8217;nin apartmanı ile Ticaret Han arasında uçak enkazından çukur oluşmuş, yanık bedenlerin kokusu ortalığı sarmış, uçağın bir tekerleği, yanmış döşeme parçaları diğer metalik aksam çevreye dağılmıştı. Diğer tekerlek ise Hal&#8217;de peynir satan Ulaşan Kardeşlerin önce çatısına sonra da lastik top gibi sekerek dükkânlarının önüne düşmüştü. <br />
 <br />
Caddeler kamyonetlerle hastanelere taşınan ve &#8220;bazıları hala yanar vaziyette&#8221; ya da tütmekte olan yaralıların haykırışları ile inliyordu. Şimdiki Oğultürk Hanı&#8217;nın olduğu yerdeki iki katlı binada hizmet veren İstanbul Bankası&#8217;nın şubesinde demir pencerelerden çıkamayan pek çok kişi yanarak ya da boğularak ölmüştü. Kuşlarını kurtarmaya çalışırken yanan Fahrettin Ayvaz&#8217;da yıllarca şifa bulamayanlardandı.<br />
 <br />
 <br />
ikinci  ani:<br />
Bundan tam 47 sene önce ben henüz 13 yaşlarında iken köyden Dayım ve Yengemin yanına Ankara Aydınlıkevler Ortaokulunda okumaya geldiğimde soğuk ve karlı bir Ramazan gününde yaşadığım çok acı, elem ve hüzün dolu bir anımı anlatacağım. Amacım sizleri üzmek değil,47. sene-yi devriyesini sizlere hatırlatıp kaybettiğimiz yakınlarımızı anmak.<br />
 <br />
Ankara üzerinde, Türk Hava Kuvvetlerine ait 12. hava üssü' nün C-47 tipi uçakla, Yakıt ikmali yapmak amacıyla Ankara Esenboğa Havalimanı'na inmek için alçalan ve Londra&#8217;dan Beyrut&#8217;a giden Lübnan kökenli Middle East Airlines (MEA) şirketine ait Viscount  tipi yolcu uçağı Ankara Ulus semalarında çarpışarak düşmüştü.<br />
 <br />
Türk askeri nakliye uçağı Bent deresi Caddesi'ne, Lübnan uçağı da Ulus Zincirli Cami&#8217;nin az yukarısında Hükümet Caddesi&#8217;ndeki Kuyulu Kahve&#8217;nin yerine yapılmış olan Ticaret Han&#8217;ın üzerine Sebze Hali ile Gima'nın arasına düşmüştü. İki uçaktaki toplam 17 mürettebat ve uçakların düştükleri yerlerde 87 kişi ölmüştü. Yaralı sayısı ise bunun çok üstünde idi. <br />
 <br />
O zaman nerede son dakika haberleri veren yayın organları! Ancak saat 19 ajansında radyoda olayın ilk bilgilerini dinlemiştik. Bu arada yanan yerlerde yakını olanların arama telaşı başlamış, ben de semtimizin dolmuş durağında Dayımı beklemeye başlamıştım. Ama ne Enver Amca ne de Aytekin Dayım bir türlü dolmuşlardan inen insanların arasında yoktu. Uzun bir bekleyişten sonra Kazadan güç bela kurtulan dayım çıkıp gelmiş, Hemen yakınımızda oturan Enver amcamızın, daha sonraları da diğer hemşerilerimizin acı haberi gelmiş, sokaklar ana baba gününe dönmüştü. O gece itfaiye ve ambulans seslerine ne yazık ki komşulardan yakınlarını kaybedenlerin ağlamaları da eklendi.<br />
 <br />
Ertesi günü resmi bir törenle kalkan cenazelerin gazetelerde yayınlanan fotoğrafları kaldı gözümde. 87 kişi Ankara'da defnedilmiş ve birçok kişi de memleketlerine götürülmüştü defin için. Bu arada daha sonraki günlerde hastanede ölenlerin haberlerini okudukça insanların vah vahlarını hatırlarım. Bir de İstanbul Bankası'nı. <br />
 <br />
O günlerde çok konuşuldu, Ulus'a düşen uçağın ateş topuna çevirdiği iş yerlerinden biri olan İstanbul Bankası. Çalışanlar ve müşteriler dâhil hiç kurtulan olmamış. Arap uçağı giriş kapısının önüne düşmüş ve alevler tek kaçış yolunu kapatmış. Bankanın dört bir etrafı demir parmaklıklarla çevriliydi. Eğer bankanın bir arka kapısı olsaydı bankadakilerden kimse hayatını kaybetmeyecekti. Bu olay, o günden sonra acil çıkış kapısı, yangın merdiveni olmaması nedeni ile tekrarlayan her yeni faciada aklıma gelir. Bu insanların ölümünün ders bile olamamış hali beni tekrar tekrar üzer.<br />
 <br />
Çevremdeki 40-45 yaş altı insanlara sorduğumda da birçoğunun Ulus'ta yaşanan bu olaydan haberdar olmadığını üzülerek gördüm! <br />
Sanki Ankaralılar sessizce söz birliği edip o günü unutmaya karar vermişler, çocukları olan bizlere bundan hiç bahsetmemeye yemin etmişler... <br />
 <br />
Türkiye'nin başkentinin en trajik anılarından biri ve bilinen ne bir anıt, ne bir kitap, ne bir belgesel, ne bir anma... Sadece birkaç gazete kupürü ve yok olmadan kayda geçmeyi başarmış birkaç anı...<br />
 <br />
Anlatmaya çalıştığım bu acı olayda kaybettiklerimizin yakınlarına 47.sene-i devriyesinde tekrar başsağlığı diler, ruhlarının şad olmasını niyaz ederim. <br />
 <br />
Kaynak(yazan ve anlatan): İbrahim Kozanoglu<br />
<br />
Fotoğraflar:<br />
<img src="http://i49.tinypic.com/tarotl.jpg" border="0" alt="[Resim: tarotl.jpg]" /><br />
Kazada yaşamını yitirenler için dönemin Başbakanı İsmet İnönü'nün talimatıyla yaptırılan Ankara Cebeci Asri Mezarlığı, 194 Adada bulunan şehitlik<br />
<br />
<img src="http://i49.tinypic.com/3179pcp.jpg" border="0" alt="[Resim: 3179pcp.jpg]" /><br />
İstanbul bankası giriş kapısı<br />
<br />
[img]ttp://i46.tinypic.com/2d825pz.jpg[/img]<br />
<br />
Gazete Kupürleri<br />
<img src="http://i49.tinypic.com/11v6yiv.jpg" border="0" alt="[Resim: 11v6yiv.jpg]" /><br />
<img src="http://i45.tinypic.com/azgqp5.jpg" border="0" alt="[Resim: azgqp5.jpg]" /><br />
<img src="http://i47.tinypic.com/vyqywl.jpg" border="0" alt="[Resim: vyqywl.jpg]" />]]></content:encoded>
		</item>
		<item>
			<title><![CDATA[Sahibinden az kullanılmış tank!]]></title>
			<link>http://forum.e-tarih.org/thread-960.html</link>
			<pubDate>Mon, 01 Mar 2010 02:59:49 -0800</pubDate>
			<guid isPermaLink="false">http://forum.e-tarih.org/thread-960.html</guid>
			<description><![CDATA[<img src="http://i47.tinypic.com/rud150.png" border="0" alt="[Resim: rud150.png&#93;" /><br />
<br />
BİR M-60 Patton tank, e-bay üzerinden satışa çıkarıldı.<br />
<br />
Blackhorizon991 adlı Ankaralı satıcının 200 bin dolara satışa çıkardığı tankın Almanya&#8217;da bulunduğu vurgulanıyor. İnternetteki en ilginç satış ilanlarından olan sayfada, daha önce bir tankın ABD&#8217;ye satıldığı belirtiliyor. İlanda tankın, silahları sökülmüş şekilde satışa çıkarıldığına da dikkat çekiliyor.<br />
<br />
Baybars: Ankarılıymış vatandaş başka ilanlarınada baktım, eski tip kamuflaj, AS-İZ miğferi falanda satıyodu, askerden bişe aşırmayı anladım da tankı dışarı nasıl çıkardın <img src="http://forum.e-tarih.org/images/smilies/smile.gif" style="vertical-align: middle;" border="0" alt="Smile" title="Smile" />]]></description>
			<content:encoded><![CDATA[<img src="http://i47.tinypic.com/rud150.png" border="0" alt="[Resim: rud150.png]" /><br />
<br />
BİR M-60 Patton tank, e-bay üzerinden satışa çıkarıldı.<br />
<br />
Blackhorizon991 adlı Ankaralı satıcının 200 bin dolara satışa çıkardığı tankın Almanya&#8217;da bulunduğu vurgulanıyor. İnternetteki en ilginç satış ilanlarından olan sayfada, daha önce bir tankın ABD&#8217;ye satıldığı belirtiliyor. İlanda tankın, silahları sökülmüş şekilde satışa çıkarıldığına da dikkat çekiliyor.<br />
<br />
Baybars: Ankarılıymış vatandaş başka ilanlarınada baktım, eski tip kamuflaj, AS-İZ miğferi falanda satıyodu, askerden bişe aşırmayı anladım da tankı dışarı nasıl çıkardın <img src="http://forum.e-tarih.org/images/smilies/smile.gif" style="vertical-align: middle;" border="0" alt="Smile" title="Smile" />]]></content:encoded>
		</item>
		<item>
			<title><![CDATA[200 tank ormanda unutuldu]]></title>
			<link>http://forum.e-tarih.org/thread-959.html</link>
			<pubDate>Mon, 01 Mar 2010 02:21:06 -0800</pubDate>
			<guid isPermaLink="false">http://forum.e-tarih.org/thread-959.html</guid>
			<description><![CDATA[<img src="http://i.milliyet.com.tr/HaberAnaResmi/2010/03/01/200-tank-ormanda-unutuldu-533638.Jpeg" border="0" alt="[Resim: 200-tank-ormanda-unutuldu-533638.Jpeg&#93;" /><br />
milliyet.com.tr<br />
<br />
Rusya'da orduya ait 200 T-72 ve T-80 tankın, ülkenin merkezindeki Urallar bilgesinde bulunan bir ormanda terk edilmiş halde bulunduğu kaydedildi.<br />
<br />
LifeNews adlı internet sitesinde , bir ormanda "unutulan" tankların görüntüsünü yayınladı. Görüntülerde, kilitsi ve korumasız tankların malzemelerini inceleyen ve kapaklarını açıp içine bakan siviller görünüyor. Motorları çalıştıran anahtarların kaybolduğu belirtiliyor.<br />
<br />
Gazete, olayı Rus ordusu için "utanç verici bir skandal" olarak niteledi.<br />
<br />
Görgü tanıkları tankların neredeyse 4 aydır karların altında olduğunu ve fırsat bulunduğunda rahatlıkla kullanılabileceğini belirtiyor Bir ordu sözcüsü, tankların terk edildiğini yalanladı ve çevrede güvenlik önlemi alındığını iddia etti. Ancak konunun medyaya yansıması üzerine resmi bir soruşturma başlatıldığı kaydedildi.<br />
<br />
Baybars: Bolluktanmıdır salaklıktanmıdır daha çözemedim ama, Bir kolordu tankı nasıl orda bırakmışlar bizde olsa kesin idam edilirdi sorumlusu <img src="http://forum.e-tarih.org/images/smilies/smile.gif" style="vertical-align: middle;" border="0" alt="Smile" title="Smile" />]]></description>
			<content:encoded><![CDATA[<img src="http://i.milliyet.com.tr/HaberAnaResmi/2010/03/01/200-tank-ormanda-unutuldu-533638.Jpeg" border="0" alt="[Resim: 200-tank-ormanda-unutuldu-533638.Jpeg]" /><br />
milliyet.com.tr<br />
<br />
Rusya'da orduya ait 200 T-72 ve T-80 tankın, ülkenin merkezindeki Urallar bilgesinde bulunan bir ormanda terk edilmiş halde bulunduğu kaydedildi.<br />
<br />
LifeNews adlı internet sitesinde , bir ormanda "unutulan" tankların görüntüsünü yayınladı. Görüntülerde, kilitsi ve korumasız tankların malzemelerini inceleyen ve kapaklarını açıp içine bakan siviller görünüyor. Motorları çalıştıran anahtarların kaybolduğu belirtiliyor.<br />
<br />
Gazete, olayı Rus ordusu için "utanç verici bir skandal" olarak niteledi.<br />
<br />
Görgü tanıkları tankların neredeyse 4 aydır karların altında olduğunu ve fırsat bulunduğunda rahatlıkla kullanılabileceğini belirtiyor Bir ordu sözcüsü, tankların terk edildiğini yalanladı ve çevrede güvenlik önlemi alındığını iddia etti. Ancak konunun medyaya yansıması üzerine resmi bir soruşturma başlatıldığı kaydedildi.<br />
<br />
Baybars: Bolluktanmıdır salaklıktanmıdır daha çözemedim ama, Bir kolordu tankı nasıl orda bırakmışlar bizde olsa kesin idam edilirdi sorumlusu <img src="http://forum.e-tarih.org/images/smilies/smile.gif" style="vertical-align: middle;" border="0" alt="Smile" title="Smile" />]]></content:encoded>
		</item>
		<item>
			<title><![CDATA[Minik bi soru ?]]></title>
			<link>http://forum.e-tarih.org/thread-957.html</link>
			<pubDate>Thu, 25 Feb 2010 08:01:53 -0800</pubDate>
			<guid isPermaLink="false">http://forum.e-tarih.org/thread-957.html</guid>
			<description><![CDATA[Öncelikle Selamin Aleyküm diyor ve Kandiliniz kutluyorum..<br />
<br />
Ben bu siteye yeni üye oldum ve bu daha ilk konum ilk yazım...<br />
Lise 2 öğrencisiyim.. Gecenlerde sıkı bi şekilde tarih calısırken aklıma bi soru takıldı.. Soru şöyle : <br />
<br />
? &gt; Osmanlı imparatorlugunda padişah yaşamını yitirmesi sonucu oğlu tahta geçiyordu yani karısı değil.. Peki karısının daha sonradan evlenme gibi bi durumu oluyormuydu ? Sorum buydu şimdiden yorumlar ve cevaplar için teşekkür ederim..]]></description>
			<content:encoded><![CDATA[Öncelikle Selamin Aleyküm diyor ve Kandiliniz kutluyorum..<br />
<br />
Ben bu siteye yeni üye oldum ve bu daha ilk konum ilk yazım...<br />
Lise 2 öğrencisiyim.. Gecenlerde sıkı bi şekilde tarih calısırken aklıma bi soru takıldı.. Soru şöyle : <br />
<br />
? &gt; Osmanlı imparatorlugunda padişah yaşamını yitirmesi sonucu oğlu tahta geçiyordu yani karısı değil.. Peki karısının daha sonradan evlenme gibi bi durumu oluyormuydu ? Sorum buydu şimdiden yorumlar ve cevaplar için teşekkür ederim..]]></content:encoded>
		</item>
		<item>
			<title><![CDATA[1956 Süveyş Krizi]]></title>
			<link>http://forum.e-tarih.org/thread-956.html</link>
			<pubDate>Tue, 23 Feb 2010 06:31:25 -0800</pubDate>
			<guid isPermaLink="false">http://forum.e-tarih.org/thread-956.html</guid>
			<description><![CDATA[Süveyş Krizi, 1956 yılında İsrail, Birleşik Krallık ve Fransa'nın oluşturduğu gizli ittifak ile Mısır arasında yapılan savaştır. Mısır lideri Nasır'ın Süveyş Kanalını millileştirdiğini açıklamasından sonra çıkan savaş, Sovyetler Birliği'nin Londra ve Paris'e atom bombası atma tehditi karşısında Birleşik Krallık ve Fransa'nın geri adım atmasıyla sonlanmıştır. Süveyş Krizi, II. Dünya Savaşı öncesinde dünyaya egemen olan Batı Avrupalı devletlerin mutlak egemenliğinin son bulduğunu ve artık Amerika'nın desteği olmadan hareket edemeyeceklerini göstermiştir<br />
 <br />
 Çatışmanın Temeli<br />
1950'lere gelindiğinde Mısır'da egemen bir devlet kurulmuş olmasına rağmen Süveyş Kanalı'nın denetimi Batılı Devletler'in kontrol ettiği Kanal Şirketi'ndeydi. Şüveyş kanalı yoluyla başta Birleşik Krallık ve Fransa olmak üzere pekçok Batı Avrupa devleti, Körfez ülkelerinden petrol alıyordu.<br />
<br />
Mısır'da 1952 yılında iktidara gelen Cemal Abdülnasır, ülkesini askeri yönden güçlendirmeye ve İsrail karşısında üstün duruma geçmeye çok önem verdi. Bu amaçla, Sovyetler Birliği'ne yaklaşmaya ve Çekoslovakya üstünden silah almaya başladı. Ayrıca, Asuan Barajı'nı bitirip, ülkenin ekonomik kalkınmasını sağlamak istiyordu. Fakat bunlar için büyük miktarda mali yardıma ihtiyacı vardı. ABD ve Birleşik Krallık'tan kredi almayı denediyse de, bu iki ülke Mısır'ın Doğu Bloğu'ndan silah alması ve İsrail karşıtı militanları desteklemesi sebebiyle kredi vermediler.<br />
<br />
Bunun üzerine Nasır, ihtiyacı olan mali gücü sağlamak için Süveyş Kanalı'nı işleten Kanal Şirketi'ni milleştirdiğini açıkladı. Kanal Şirketi'nin hisselerinin değerini sahip devletlere ödeyeceğini açıkladıysada, bu karar Birleşik Krallık ve Fransa'dan çok büyük tepki aldı. Çünkü, bu iki devlet için Süveyş Kanalı, Basra Körfezi'ndeki devletlerden aldıkları petrolün taşınması için çok önemliydi. Bu nedenle burada, Sovyetler'e yanaşmaya başlayan Mısır'ın denetim kurması tehlikeliydi. Ayrıca çok karlı olan Kanal Şirketi hisselerini Mısır'a devretmek istemiyorlardı.<br />
<br />
 Birleşik Krallık, Fransa ve İsrail Anlaşması<br />
Anlaşmazlığı çözmek için toplanan Londra Konferansı'ndan sonuç çıkmadı. Bunun üzerine Birleşik Krallık başbakanı Antony Eden Paris'e gitti. Paris dışındaki Sevr'de toplanan Birleşik Krallık, Fransa ve İsrail Mısır'a askeri müdahele kararı aldı. Buna göre İsrail Mısır'a saldıracak, Birleşik Krallık ve Fransa ise savaşanları ayırmak bahanesiyle bölgeye asker çıkartıp kanalı işgal edeceklerdi. İki ülke arasındaki çatışmalar durdurulduktan sonra ise, &#8220;daha başka çatışmaları önlemek ve dünya ticaretinin bölge savaşlarından etkilenmemesini sağlamak&#8221; amacıyla bölgede kalıcı bir Britanyalı-Fransız birliği konuşlandırılacaktı.<br />
<br />
 Birleşik Krallık ve Fransa'nın Saldırısı<br />
Anlaşmaya göre İsrail 29 Ekim 1956'da Sina yarımadasını işgale başladı. Derhal harekete geçen Birleşik Krallık ve Fransa, Mısır'a bölgeye asker yollayarak &#8220;savaşı durdurmayı&#8221; önerdi. Nasır'ın bunu reddetmesinin ardından ise iki devlet askeri harekata başladı. Birleşik Krallık'tan ve Fransa'dan birçok uçak gemisinin katıldığı harekat 5 Kasım'a kadar hava saldırısı; sonrasında ise paraşütçü birliklerin indirilmesi şeklinde gerçekleşti.<br />
<br />
Taktik açıdan harekat çok başarılı oldu. Britanyalı ve Fransız birlikleri, Mısır birliklerini yenip kolayca kanalı ele geçirdi ve bölgeye hakim oldu.<br />
<br />
 Savaşın bitişi ve barış<br />
 Sovyetler ve ABD'nin Tepkisi<br />
Hem Sovyetler Birliği, hem de Amerika Birleşik Devletleri bu saldırıya karşı cephe aldılar. ABD ve Sovyetler'in savaşa karşı ortak tavır koymaları, Soğuk Savaş'ın ender olaylarından biridir. Sovyetler'in, Mısır'dan çekilmemeleri durumunda Paris ve Londra'ya nükleer saldırı yapma tehdidi sonrasında Birleşik Krallık ve Fransa ateşkes ilan edip geri çekilmek zorunda kaldı. Kasım'da başlayan geri çekilme Aralık ayında tamamlandı.<br />
<br />
Amerika Birleşik Devletleri, Sovyetler'in Doğu Avrupa'da yayılmasına büyük tepki gösterdiği halde kendi müttefiklerinin benzer emperyalist amaçlar için savaşması karşısında hem kendi içinde hem de uluslararası ortamda tepki görmüştü. Bu nedenle harekata karşı çıkmış ve Sovyetler&#8217;in saldırı tehdidi karşısında Birleşik Krallık ve Fransa'yı yalnız bırakmıştır. Ayrıca Amerika Birleşik Devletleri, Süveyş Krizi'nin daha büyük bir çatışmaya dönüşmesi ve Doğu/Batı Blokları arasında bir savaş şeklini almasından korkuyordu.<br />
<br />
ABD'nin bu harekata karşı olmasındaki diğer bir neden ise, bu savaşla bölgedeki Batı karşıtı akımların güçlenip Arap ülkelerinin Sovyetler'e yanaşmasıydı. Petrol sebebiyle çok önemli olan bu bölgede Sovyet etkisi, ABD için kabul edilemez olurdu.<br />
<br />
 Birleşmiş Milletler Barış Gücü<br />
Savaş&#8217;ın sonlanmasıyla, Kanada Dışişleri Bakanı Lester Pearson, Birleşmiş Milletler Barış Gücü kurularak Gazze Şeridi&#8217;ne ve Sina Yarımadası&#8217;na yerleştirilmesini önerdi. Birçok ülkenin katılımıyla oluşturulan bu gücün &#8220;barış sağlanıncaya kadar Mısır ve İsrail'in savaşmasını engellemek&#8221; sorumluluğunu üstlenmesi gerekiyordu.<br />
<br />
1967&#8217;ye kadar bölgede kalan Barış Gücü, bu tarihte çekilmiş ve hemen ardından Altı Gün Savaşı çıkmıştır.<br />
<br />
 Savaşın sonuçları<br />
Süveyş Krizi'nin en verdiler sonucu, Avrupa Devletleri'nin zayıflığını göstermesi oldu. Yarım yüzyıl öncesinde dünyaya mutlak egemen olan Birleşik Krallık ve Fransa'nın artık ABD'nin askeri desteği olmadan hareket edemeyeceği ortaya çıkmıştı. Bu, dünya hakimiyetinin Avrupa'dan ABD ve Sovyetler'e geçtiğinin ilanı olmuştur.<br />
<br />
Süveyş Krizi, Birleşik Krallık'ın Falkland Adaları Savaşı'na kadar ABD'nin desteği olmadan yaptığı son harekattır. Bu süre içinde Birleşik Krallık, askeri harekatlarında hep ABD'nin desteğini arayacaktır.<br />
<br />
Fransa'da ise General de Gaulle, Fransa'nın dış politika amaçları için ABD'ye güvenemeyeceğini anlamıştır. İktidara geldikten sonra de Gaulle, Fransa'nın bağımsız bir politika izleyebilmesi için nükleer silah geliştirilmesine başlayacak ve Fransa'yı NATO'nun askeri kanadından çekecektir.<br />
<br />
Süveyş Krizi'nden Nasır, Arap dünyasının en güçlü lideri olarak çıktı. Mısır, savaşı kaybetmiş ve büyük asker kaybı vermiş olmasına rağmen Süveyş Kanalı üzerinde denetimini kurmuştu. Mısır'da 1881 yılından beri var olan Britanyalı etkisi ortadan kaldırılmıştı.<br />
<br />
Süveyş Krizi sonrasında Nasır yükselirken, Birleşik Krallık'ta başbakan Antony Eden istifa etmek zorunda kalıyordu.<br />
<br />
Birleşik Krallık ve Fransa'nın zayıflığının ortaya çıkması ve Mısır'ın ayakta kalması kolonilerin bağımsızlaşma sürecini hızlandırdı. Bu iki devletin kalan kolonileri ileriki yıllarda bağımsız oldular.<br />
<br />
Mısır'ı kurtaran, Birleşik Krallık ve Fransa'yı geri çekilmeye zorlayan, Sovyetler Birliği'ydi. Bu tarihten sonra bölgede Sovyetler'in prestiji hızla artmaya başladı.<br />
<br />
<br />
Kaynak:http://tr.wikipedia.org/wiki/S%C3%BCvey%C5%9F_Krizi]]></description>
			<content:encoded><![CDATA[Süveyş Krizi, 1956 yılında İsrail, Birleşik Krallık ve Fransa'nın oluşturduğu gizli ittifak ile Mısır arasında yapılan savaştır. Mısır lideri Nasır'ın Süveyş Kanalını millileştirdiğini açıklamasından sonra çıkan savaş, Sovyetler Birliği'nin Londra ve Paris'e atom bombası atma tehditi karşısında Birleşik Krallık ve Fransa'nın geri adım atmasıyla sonlanmıştır. Süveyş Krizi, II. Dünya Savaşı öncesinde dünyaya egemen olan Batı Avrupalı devletlerin mutlak egemenliğinin son bulduğunu ve artık Amerika'nın desteği olmadan hareket edemeyeceklerini göstermiştir<br />
 <br />
 Çatışmanın Temeli<br />
1950'lere gelindiğinde Mısır'da egemen bir devlet kurulmuş olmasına rağmen Süveyş Kanalı'nın denetimi Batılı Devletler'in kontrol ettiği Kanal Şirketi'ndeydi. Şüveyş kanalı yoluyla başta Birleşik Krallık ve Fransa olmak üzere pekçok Batı Avrupa devleti, Körfez ülkelerinden petrol alıyordu.<br />
<br />
Mısır'da 1952 yılında iktidara gelen Cemal Abdülnasır, ülkesini askeri yönden güçlendirmeye ve İsrail karşısında üstün duruma geçmeye çok önem verdi. Bu amaçla, Sovyetler Birliği'ne yaklaşmaya ve Çekoslovakya üstünden silah almaya başladı. Ayrıca, Asuan Barajı'nı bitirip, ülkenin ekonomik kalkınmasını sağlamak istiyordu. Fakat bunlar için büyük miktarda mali yardıma ihtiyacı vardı. ABD ve Birleşik Krallık'tan kredi almayı denediyse de, bu iki ülke Mısır'ın Doğu Bloğu'ndan silah alması ve İsrail karşıtı militanları desteklemesi sebebiyle kredi vermediler.<br />
<br />
Bunun üzerine Nasır, ihtiyacı olan mali gücü sağlamak için Süveyş Kanalı'nı işleten Kanal Şirketi'ni milleştirdiğini açıkladı. Kanal Şirketi'nin hisselerinin değerini sahip devletlere ödeyeceğini açıkladıysada, bu karar Birleşik Krallık ve Fransa'dan çok büyük tepki aldı. Çünkü, bu iki devlet için Süveyş Kanalı, Basra Körfezi'ndeki devletlerden aldıkları petrolün taşınması için çok önemliydi. Bu nedenle burada, Sovyetler'e yanaşmaya başlayan Mısır'ın denetim kurması tehlikeliydi. Ayrıca çok karlı olan Kanal Şirketi hisselerini Mısır'a devretmek istemiyorlardı.<br />
<br />
 Birleşik Krallık, Fransa ve İsrail Anlaşması<br />
Anlaşmazlığı çözmek için toplanan Londra Konferansı'ndan sonuç çıkmadı. Bunun üzerine Birleşik Krallık başbakanı Antony Eden Paris'e gitti. Paris dışındaki Sevr'de toplanan Birleşik Krallık, Fransa ve İsrail Mısır'a askeri müdahele kararı aldı. Buna göre İsrail Mısır'a saldıracak, Birleşik Krallık ve Fransa ise savaşanları ayırmak bahanesiyle bölgeye asker çıkartıp kanalı işgal edeceklerdi. İki ülke arasındaki çatışmalar durdurulduktan sonra ise, &#8220;daha başka çatışmaları önlemek ve dünya ticaretinin bölge savaşlarından etkilenmemesini sağlamak&#8221; amacıyla bölgede kalıcı bir Britanyalı-Fransız birliği konuşlandırılacaktı.<br />
<br />
 Birleşik Krallık ve Fransa'nın Saldırısı<br />
Anlaşmaya göre İsrail 29 Ekim 1956'da Sina yarımadasını işgale başladı. Derhal harekete geçen Birleşik Krallık ve Fransa, Mısır'a bölgeye asker yollayarak &#8220;savaşı durdurmayı&#8221; önerdi. Nasır'ın bunu reddetmesinin ardından ise iki devlet askeri harekata başladı. Birleşik Krallık'tan ve Fransa'dan birçok uçak gemisinin katıldığı harekat 5 Kasım'a kadar hava saldırısı; sonrasında ise paraşütçü birliklerin indirilmesi şeklinde gerçekleşti.<br />
<br />
Taktik açıdan harekat çok başarılı oldu. Britanyalı ve Fransız birlikleri, Mısır birliklerini yenip kolayca kanalı ele geçirdi ve bölgeye hakim oldu.<br />
<br />
 Savaşın bitişi ve barış<br />
 Sovyetler ve ABD'nin Tepkisi<br />
Hem Sovyetler Birliği, hem de Amerika Birleşik Devletleri bu saldırıya karşı cephe aldılar. ABD ve Sovyetler'in savaşa karşı ortak tavır koymaları, Soğuk Savaş'ın ender olaylarından biridir. Sovyetler'in, Mısır'dan çekilmemeleri durumunda Paris ve Londra'ya nükleer saldırı yapma tehdidi sonrasında Birleşik Krallık ve Fransa ateşkes ilan edip geri çekilmek zorunda kaldı. Kasım'da başlayan geri çekilme Aralık ayında tamamlandı.<br />
<br />
Amerika Birleşik Devletleri, Sovyetler'in Doğu Avrupa'da yayılmasına büyük tepki gösterdiği halde kendi müttefiklerinin benzer emperyalist amaçlar için savaşması karşısında hem kendi içinde hem de uluslararası ortamda tepki görmüştü. Bu nedenle harekata karşı çıkmış ve Sovyetler&#8217;in saldırı tehdidi karşısında Birleşik Krallık ve Fransa'yı yalnız bırakmıştır. Ayrıca Amerika Birleşik Devletleri, Süveyş Krizi'nin daha büyük bir çatışmaya dönüşmesi ve Doğu/Batı Blokları arasında bir savaş şeklini almasından korkuyordu.<br />
<br />
ABD'nin bu harekata karşı olmasındaki diğer bir neden ise, bu savaşla bölgedeki Batı karşıtı akımların güçlenip Arap ülkelerinin Sovyetler'e yanaşmasıydı. Petrol sebebiyle çok önemli olan bu bölgede Sovyet etkisi, ABD için kabul edilemez olurdu.<br />
<br />
 Birleşmiş Milletler Barış Gücü<br />
Savaş&#8217;ın sonlanmasıyla, Kanada Dışişleri Bakanı Lester Pearson, Birleşmiş Milletler Barış Gücü kurularak Gazze Şeridi&#8217;ne ve Sina Yarımadası&#8217;na yerleştirilmesini önerdi. Birçok ülkenin katılımıyla oluşturulan bu gücün &#8220;barış sağlanıncaya kadar Mısır ve İsrail'in savaşmasını engellemek&#8221; sorumluluğunu üstlenmesi gerekiyordu.<br />
<br />
1967&#8217;ye kadar bölgede kalan Barış Gücü, bu tarihte çekilmiş ve hemen ardından Altı Gün Savaşı çıkmıştır.<br />
<br />
 Savaşın sonuçları<br />
Süveyş Krizi'nin en verdiler sonucu, Avrupa Devletleri'nin zayıflığını göstermesi oldu. Yarım yüzyıl öncesinde dünyaya mutlak egemen olan Birleşik Krallık ve Fransa'nın artık ABD'nin askeri desteği olmadan hareket edemeyeceği ortaya çıkmıştı. Bu, dünya hakimiyetinin Avrupa'dan ABD ve Sovyetler'e geçtiğinin ilanı olmuştur.<br />
<br />
Süveyş Krizi, Birleşik Krallık'ın Falkland Adaları Savaşı'na kadar ABD'nin desteği olmadan yaptığı son harekattır. Bu süre içinde Birleşik Krallık, askeri harekatlarında hep ABD'nin desteğini arayacaktır.<br />
<br />
Fransa'da ise General de Gaulle, Fransa'nın dış politika amaçları için ABD'ye güvenemeyeceğini anlamıştır. İktidara geldikten sonra de Gaulle, Fransa'nın bağımsız bir politika izleyebilmesi için nükleer silah geliştirilmesine başlayacak ve Fransa'yı NATO'nun askeri kanadından çekecektir.<br />
<br />
Süveyş Krizi'nden Nasır, Arap dünyasının en güçlü lideri olarak çıktı. Mısır, savaşı kaybetmiş ve büyük asker kaybı vermiş olmasına rağmen Süveyş Kanalı üzerinde denetimini kurmuştu. Mısır'da 1881 yılından beri var olan Britanyalı etkisi ortadan kaldırılmıştı.<br />
<br />
Süveyş Krizi sonrasında Nasır yükselirken, Birleşik Krallık'ta başbakan Antony Eden istifa etmek zorunda kalıyordu.<br />
<br />
Birleşik Krallık ve Fransa'nın zayıflığının ortaya çıkması ve Mısır'ın ayakta kalması kolonilerin bağımsızlaşma sürecini hızlandırdı. Bu iki devletin kalan kolonileri ileriki yıllarda bağımsız oldular.<br />
<br />
Mısır'ı kurtaran, Birleşik Krallık ve Fransa'yı geri çekilmeye zorlayan, Sovyetler Birliği'ydi. Bu tarihten sonra bölgede Sovyetler'in prestiji hızla artmaya başladı.<br />
<br />
<br />
Kaynak:http://tr.wikipedia.org/wiki/S%C3%BCvey%C5%9F_Krizi]]></content:encoded>
		</item>
		<item>
			<title><![CDATA[Demir Leydi Evita]]></title>
			<link>http://forum.e-tarih.org/thread-955.html</link>
			<pubDate>Sun, 21 Feb 2010 11:41:45 -0800</pubDate>
			<guid isPermaLink="false">http://forum.e-tarih.org/thread-955.html</guid>
			<description><![CDATA[<div style="text-align: justify;">Emekçi tacirliği her yerde prim yapar ama Latin Amerika&#8217;da daha bir prim yapar. Peronlar da geçer akçeye oynar, patronlardan bahsederken dişlerini gıcırdatır, ırgatlardan söz açtılar mı hıçkırıklarını salarlar. Fukaraya göstere göstere yiyecek, para ve ilaç dağıtır, çocuk kamplarıyla göz boyarlar. Evita, sürekli slogan üretir, kocasını &#8220;Et Yemez Aslan&#8221; gibi tuhaf bir lâkapla anar. Kürsülerde &#8220;bir gömleksizin mutluluğu benim hayatımdan önemlidir&#8221; diye haykırsa da pahalı gömlekler giyer, emsalsiz mücevherler takar. Sevenlerine &#8220;böyle görünmek zorundayım. Zaten bunlar bir gün sizin olacak&#8221; der işi tatlıya bağlar. <br />
&#8220;Diktatöriçemiz&#8221; kadınların oy hakkı için kıyasıya bir mücadele yapar. Eh bu oylar da döner, dolaşır onlara akar. Hele varoşlardan &#8220;tulum&#8221; çıkarırlar. Ordu Evita&#8217;yı küçümser ama o da orduyu sallamaz, yalın ayaklı işçileri ve benzi soluk kadınları arkasına alır, anlı şanlı generallere posta koyar. <br />
<br />
Misyonerita!..<br />
O günlerde bütün değerler birbirine girer, Perongiller kimi zaman orak çekiçli bayrak açar, kimi zaman haçın arkasına sığınırlar. Evita &#8220;sol açık&#8221; oynamasına rağmen, misyonerliği kimselere bırakmaz. Hem din okullarını kapatır hem de Vatikan&#8217;la arayı sıcak tutar. Katoliklerin en büyük nişanı olan elmas kaplı &#8220;İsabella tacını&#8221; kafasına koyar, Papa&#8217;nın elini öpüp, duasını almaya bakar. Komünist sendikacılara da, mutaassıp Hıristiyanlara da mavi boncuk dağıtır, gönlünün kimde olduğunu &#8220;sır gibi&#8221; saklar. Halka demokrasi masalları anlatırken, General Franco&#8217;ya omuz çıkar. Ünlü Diktatör onun Madrit ziyaretinden ziyadesi ile memnun kalır, zira kürsünün önüne tam 200 bin kişi toplar. Evita, duygulu bir tonla &#8220;dünya halklarının kardeşliğinden&#8221; söz açar. &#8220;Ben bir gökkuşağıyım, ayaklarım Arjantin&#8217;de, başım İspanya&#8217;da&#8221; deyince millet salya sümük ağlamaya başlar. Evita Franco&#8217;ya döner &#8220;ne zaman meydanları doldurmak isterseniz beni çağırın&#8221; der, &#8220;bunları kimse benim gibi coşturamaz!&#8221; Ancak Peronlar nazara mı gelirler bilinmez, tam 51 seçimlerine hazırlanırlarken genç kadının sıhhati bozulmaya başlar. <br />
Evita henüz 33 yaşındadır ama şiddetli sancılarla sarsılır, rengi uçar. Bunları seçim heyecanına verir ama kanamalar da eklenince hastahaneye yatar. Arjantinli hekimler kanserden şüphelenir ancak bunu genç kadından saklarlar. Göstermelik bir apandisit teşhisi ile Evita&#8217;yı ameliyata alırlar. Amerika&#8217;dan getirtilen Dr. Pack kitleyi alır ve kemoterapiye başlar. Evita bunlardan habersizdir, sadece &#8220;apandisit ameliyatının sandığından zor olduğunu&#8221; düşünür, o kadar. <br />
Evita&#8217;nın sıhhati sevenlerini derinden yaralar, hatta dönemin Fenerbahçe eşrafı, (Hacı Bekir&#8217;in başkan olduğu yıllar) &#8220;Eva adına&#8221; Şişli Cami-i şerifinde mevlid okuturlar. Bunun uygun olmadığı söylense de FB&#8217;li Hafız Fahri duayı &#8220;tüm dünya insanlarının sıhhatü selametiçün&#8221; diye bitirir, tenkitlerden yırtarlar. (10 Aralık 1951)<br />
Bu mevlid cemiyetine Konsolosluk çalışanları ve İstanbul&#8217;da yaşayan Arjantinliler de katılır, hatta kadınlar başlarını örter, diz çöküp, el açarlar. Haber ulaştığında Eva çok duygulanır ve 50-51 Arjantin Şampiyonu Lanüs&#8217;ü İstanbul&#8217;a yollar. Bu takım, Galatasaray ve Beşiktaş&#8217;ı kolay yener ama Fenerbahçe&#8217;ye yenilir kupayı kanaryalara bırakırlar. <br />
Juan iktidarı kazanır ama karısını kaybeder. Evita yaşadığı gibi ölür, son nefesini iki kelime için harcar: &#8220;Viva Peron!&#8221; (26 Temmuz 1952) <br />
<br />
<span style="font-weight: bold;">Mumyası katafalkta</span><br />
<br />
Bu beklenen bir akıbettir. Efsane kadının ölümünden beş dakika sonra tören başlar, Buenos Aires&#8217;i milyonlarca Evita fotoğrafıyla bezer, yeri göğü pankartlarla donatırlar. Hayranları hastahaneye koşar ama çiçek dağlarını aşamazlar. Haber Arjantinlileri yasa boğar. Tabutuna dokunmak isteyenler birbirini kırar, o hengamede 16 kişi ölür, ayılanlar, bayılanlar... <br />
Juan Peron, Evita&#8217;nın tahnit işini Kurtuba Üniversitesinden Dr. Ara&#8217;ya bırakır. Bu iş tam 7 ay sürer. Dr. Ara&#8217;nın yanına Juan&#8217;dan başkası alınmaz, Evita&#8217;nın vücudunu kem gözlerden saklarlar. Tahnit çok başarılı olur, hatta Dr. Ara, Evita&#8217;nın yüzüne hafif bir pembelik bile kazandırarak mesleğinde zirve olduğunu ispatlar. Cesedi camekân içinde ziyarete açılır, Arjantinliler 15 saat bekledikten sonra ulaşabildikleri katafalkı öpücüğe boğar, kahrlarından saçlarını başlarını yolarlar. Koca ülke o yıl anma merasimleriyle, anıt mezar projeleriyle oyalanır, bir dönemin bar artistini adeta &#8220;azize&#8221; yaparlar. Heykeltraşlar geceli gündüzlü çalışır, &#8220;Evita&#8221; markası ile çamaşır makinesi, ütü üretenler tez günde parayı bulurlar. <br />
Evita gibi bir hatibi kaybedince Peron&#8217;un saltanatı sallanmaya başlar. Zaten popülist politikalar yüzünden hazine batar, iktisadi kriz gün sayar. Ortalık karışınca yine postal sesleri duyulur ama &#8220;Et Yemez Aslan&#8221; deliğe girmeden ve postu deldirmeden yurtdışına kaçar. (1955) <br />
Gider İspanya&#8217;ya yerleşir, Madrid&#8217;in şık banliyölerinden Ogate&#8217;de İsabel adında bir dansözle yaşamaya başlar. Arjantin&#8217;i kâh askerler, kâh siviller yönetir ama bir türlü dikiş tutturamazlar. Memleketin çivisi çıkınca hasımları (bizzat patronlar, toprak ağaları ve subaylar) Peron&#8217;u göreve çağrırırlar. Diktatörümüz yine başa geçer ve işi nispeten toparlar. Juan Peron 1974 yılında ölür, karısı İsabel iktidarı bırakmaz, &#8220;2. Evita&#8221; olmaya kalkar. Ancak sokağa inemez, koltuğu dolduramaz, hele hitabette Evita&#8217;nın tırnağı bile olamaz. Kaldı ki yolsuzluk dosyaları boyunu aşar. Subaylar onu kolayca indirir, yaka paça içeri tıkarlar. <br />
Film başa sarılır, yine cunta, yine olaylar, baskılar, zindanlar... <br />
Bildiğiniz karışıklar...</div>
<br />
İrfan Özfatura<br />
<br />
<a href="http://www.turkiyegazetesi.com/makaledetay.aspx?id=218313" target="_blank">http://www.turkiyegazetesi.com/makaledet...?id=218313</a>]]></description>
			<content:encoded><![CDATA[<div style="text-align: justify;">Emekçi tacirliği her yerde prim yapar ama Latin Amerika&#8217;da daha bir prim yapar. Peronlar da geçer akçeye oynar, patronlardan bahsederken dişlerini gıcırdatır, ırgatlardan söz açtılar mı hıçkırıklarını salarlar. Fukaraya göstere göstere yiyecek, para ve ilaç dağıtır, çocuk kamplarıyla göz boyarlar. Evita, sürekli slogan üretir, kocasını &#8220;Et Yemez Aslan&#8221; gibi tuhaf bir lâkapla anar. Kürsülerde &#8220;bir gömleksizin mutluluğu benim hayatımdan önemlidir&#8221; diye haykırsa da pahalı gömlekler giyer, emsalsiz mücevherler takar. Sevenlerine &#8220;böyle görünmek zorundayım. Zaten bunlar bir gün sizin olacak&#8221; der işi tatlıya bağlar. <br />
&#8220;Diktatöriçemiz&#8221; kadınların oy hakkı için kıyasıya bir mücadele yapar. Eh bu oylar da döner, dolaşır onlara akar. Hele varoşlardan &#8220;tulum&#8221; çıkarırlar. Ordu Evita&#8217;yı küçümser ama o da orduyu sallamaz, yalın ayaklı işçileri ve benzi soluk kadınları arkasına alır, anlı şanlı generallere posta koyar. <br />
<br />
Misyonerita!..<br />
O günlerde bütün değerler birbirine girer, Perongiller kimi zaman orak çekiçli bayrak açar, kimi zaman haçın arkasına sığınırlar. Evita &#8220;sol açık&#8221; oynamasına rağmen, misyonerliği kimselere bırakmaz. Hem din okullarını kapatır hem de Vatikan&#8217;la arayı sıcak tutar. Katoliklerin en büyük nişanı olan elmas kaplı &#8220;İsabella tacını&#8221; kafasına koyar, Papa&#8217;nın elini öpüp, duasını almaya bakar. Komünist sendikacılara da, mutaassıp Hıristiyanlara da mavi boncuk dağıtır, gönlünün kimde olduğunu &#8220;sır gibi&#8221; saklar. Halka demokrasi masalları anlatırken, General Franco&#8217;ya omuz çıkar. Ünlü Diktatör onun Madrit ziyaretinden ziyadesi ile memnun kalır, zira kürsünün önüne tam 200 bin kişi toplar. Evita, duygulu bir tonla &#8220;dünya halklarının kardeşliğinden&#8221; söz açar. &#8220;Ben bir gökkuşağıyım, ayaklarım Arjantin&#8217;de, başım İspanya&#8217;da&#8221; deyince millet salya sümük ağlamaya başlar. Evita Franco&#8217;ya döner &#8220;ne zaman meydanları doldurmak isterseniz beni çağırın&#8221; der, &#8220;bunları kimse benim gibi coşturamaz!&#8221; Ancak Peronlar nazara mı gelirler bilinmez, tam 51 seçimlerine hazırlanırlarken genç kadının sıhhati bozulmaya başlar. <br />
Evita henüz 33 yaşındadır ama şiddetli sancılarla sarsılır, rengi uçar. Bunları seçim heyecanına verir ama kanamalar da eklenince hastahaneye yatar. Arjantinli hekimler kanserden şüphelenir ancak bunu genç kadından saklarlar. Göstermelik bir apandisit teşhisi ile Evita&#8217;yı ameliyata alırlar. Amerika&#8217;dan getirtilen Dr. Pack kitleyi alır ve kemoterapiye başlar. Evita bunlardan habersizdir, sadece &#8220;apandisit ameliyatının sandığından zor olduğunu&#8221; düşünür, o kadar. <br />
Evita&#8217;nın sıhhati sevenlerini derinden yaralar, hatta dönemin Fenerbahçe eşrafı, (Hacı Bekir&#8217;in başkan olduğu yıllar) &#8220;Eva adına&#8221; Şişli Cami-i şerifinde mevlid okuturlar. Bunun uygun olmadığı söylense de FB&#8217;li Hafız Fahri duayı &#8220;tüm dünya insanlarının sıhhatü selametiçün&#8221; diye bitirir, tenkitlerden yırtarlar. (10 Aralık 1951)<br />
Bu mevlid cemiyetine Konsolosluk çalışanları ve İstanbul&#8217;da yaşayan Arjantinliler de katılır, hatta kadınlar başlarını örter, diz çöküp, el açarlar. Haber ulaştığında Eva çok duygulanır ve 50-51 Arjantin Şampiyonu Lanüs&#8217;ü İstanbul&#8217;a yollar. Bu takım, Galatasaray ve Beşiktaş&#8217;ı kolay yener ama Fenerbahçe&#8217;ye yenilir kupayı kanaryalara bırakırlar. <br />
Juan iktidarı kazanır ama karısını kaybeder. Evita yaşadığı gibi ölür, son nefesini iki kelime için harcar: &#8220;Viva Peron!&#8221; (26 Temmuz 1952) <br />
<br />
<span style="font-weight: bold;">Mumyası katafalkta</span><br />
<br />
Bu beklenen bir akıbettir. Efsane kadının ölümünden beş dakika sonra tören başlar, Buenos Aires&#8217;i milyonlarca Evita fotoğrafıyla bezer, yeri göğü pankartlarla donatırlar. Hayranları hastahaneye koşar ama çiçek dağlarını aşamazlar. Haber Arjantinlileri yasa boğar. Tabutuna dokunmak isteyenler birbirini kırar, o hengamede 16 kişi ölür, ayılanlar, bayılanlar... <br />
Juan Peron, Evita&#8217;nın tahnit işini Kurtuba Üniversitesinden Dr. Ara&#8217;ya bırakır. Bu iş tam 7 ay sürer. Dr. Ara&#8217;nın yanına Juan&#8217;dan başkası alınmaz, Evita&#8217;nın vücudunu kem gözlerden saklarlar. Tahnit çok başarılı olur, hatta Dr. Ara, Evita&#8217;nın yüzüne hafif bir pembelik bile kazandırarak mesleğinde zirve olduğunu ispatlar. Cesedi camekân içinde ziyarete açılır, Arjantinliler 15 saat bekledikten sonra ulaşabildikleri katafalkı öpücüğe boğar, kahrlarından saçlarını başlarını yolarlar. Koca ülke o yıl anma merasimleriyle, anıt mezar projeleriyle oyalanır, bir dönemin bar artistini adeta &#8220;azize&#8221; yaparlar. Heykeltraşlar geceli gündüzlü çalışır, &#8220;Evita&#8221; markası ile çamaşır makinesi, ütü üretenler tez günde parayı bulurlar. <br />
Evita gibi bir hatibi kaybedince Peron&#8217;un saltanatı sallanmaya başlar. Zaten popülist politikalar yüzünden hazine batar, iktisadi kriz gün sayar. Ortalık karışınca yine postal sesleri duyulur ama &#8220;Et Yemez Aslan&#8221; deliğe girmeden ve postu deldirmeden yurtdışına kaçar. (1955) <br />
Gider İspanya&#8217;ya yerleşir, Madrid&#8217;in şık banliyölerinden Ogate&#8217;de İsabel adında bir dansözle yaşamaya başlar. Arjantin&#8217;i kâh askerler, kâh siviller yönetir ama bir türlü dikiş tutturamazlar. Memleketin çivisi çıkınca hasımları (bizzat patronlar, toprak ağaları ve subaylar) Peron&#8217;u göreve çağrırırlar. Diktatörümüz yine başa geçer ve işi nispeten toparlar. Juan Peron 1974 yılında ölür, karısı İsabel iktidarı bırakmaz, &#8220;2. Evita&#8221; olmaya kalkar. Ancak sokağa inemez, koltuğu dolduramaz, hele hitabette Evita&#8217;nın tırnağı bile olamaz. Kaldı ki yolsuzluk dosyaları boyunu aşar. Subaylar onu kolayca indirir, yaka paça içeri tıkarlar. <br />
Film başa sarılır, yine cunta, yine olaylar, baskılar, zindanlar... <br />
Bildiğiniz karışıklar...</div>
<br />
İrfan Özfatura<br />
<br />
<a href="http://www.turkiyegazetesi.com/makaledetay.aspx?id=218313" target="_blank">http://www.turkiyegazetesi.com/makaledet...?id=218313</a>]]></content:encoded>
		</item>
		<item>
			<title><![CDATA[Birinci Kanal Harekâtı]]></title>
			<link>http://forum.e-tarih.org/thread-952.html</link>
			<pubDate>Tue, 16 Feb 2010 03:12:34 -0800</pubDate>
			<guid isPermaLink="false">http://forum.e-tarih.org/thread-952.html</guid>
			<description><![CDATA[Birinci Kanal Harekâtı (14 Ocak-3 Şubat 1915)<br />
<br />
<span style="color: #FF0000;"><span style="font-weight: bold;">Savaş Öncesi ve Cephenin Açılması</span></span><br />
<br />
Kanal cephesi Büyük Harp içinde Osmanlı Devleti&#8217;ni İngiltere ile karşı karşıya getiren ve Osmanlılar açısından taarruz edilen bir cephedir.<br />
1517 yılında Yavuz Selim tarafından fetih olunan Mısır&#8217;ın 1882 yılında İngiltere tarafından fiilen işgal edilmesinin ardından Osmanlı Devleti bu ülkeyle olan bağlantısını kesmemiş ve Hıdivliklerle sürekli irtibat içinde olmuştu. Mısır&#8217;ın dünyadaki ticari ve askeri dengeler açısından önemi özellikle Süveyş Kanalının açılmasından sonra bir hayli artmıştı (1869). İngiltere Mısır&#8217;ı elinde tutmayı Hindistan&#8217;daki egemenliği açısından hayati görmekteydi. Almanya&#8217;nın hedefiyse bölgede kontrolü ele geçirerek İngiltere&#8217;nin Hindistan&#8217;a giden yolunu kesmekti. Dünya Savaşı&#8217;na Osmanlı Devleti&#8217;nin dâhil olmasıyla savaşın seyri yeni bir hal almış ve Mısır üzerinde yeni stratejiler geliştirilmeye başlanmıştır.<br />
<br />
Bu amaçla henüz Osmanlı İmparatorluğu resmen savaşa girmediği halde İstanbul&#8217;da askeri yetkililerin katıldığı bir toplantı yapılmıştır (15 Eylül 1914). Bu toplantıda Süveyş Kanalına saldırı fikri gündeme getirildi. Başkomutan Vekili ve Harbiye Nazırı olan Enver Paşa kanala saldırma düşüncesindeydi. Kabinenin ikinci güçlü askeri olan Bahriye Nazırı Cemal Paşa da aynı fikri paylaşıyordu. Osmanlı Ordusunu eğitmek için Almanya&#8217;dan davet edilen Islah Heyetinin Başkanlığını yürüten General Liman von Sanders ise bu toplantıda Cemal Paşa'nın kanala taarruz düşüncesine karşı çıkmıştır. Saldırının yapılmasını isteyen Alman Genelkurmayı bunun üzerine Liman von Sanders'e doğrudan emir vererek kendisini harekâtın yapılmasına direnmemesi konusunda uyarmak zorunda kaldı.<br />
<br />
Almanya çıkmaza giren Batı Cephesinde rahatlayabilmek ve kesin zafer kazanabilmek için karşısındaki İngiliz kuvvetlerinin açılacak başka cephelere nakledilmesinin önemli olduğunu, böylece savaşın galibiyetle tamamlanacağını ileri sürerek fiilen çalışan Alman subaylar vasıtasıyla etkili olduğu Osmanlı Genelkurmayından Mısır&#8217;a taarruz kararını geçirmeyi başardı.<br />
<br />
Osmanlı Genelkurmayının &#8220;üçüncü dereceden öncelikli&#8221; olarak öngördüğü saldırıdaki temel gaye İngilizlerin cepheye mümkün olduğu kadar fazla güç yığmasını sağlamak, mümkün olduğu takdirde de Mısır&#8217;ı geri alabilmekti. Mısırlı Müslümanların Türk saldırısı başladığında ayaklanacağı, Mısır&#8217;da elde edilecek bir başarının Sudanlıların da İngilizlere karşı ayaklanmasını tetikleyeceği, Çanakkale ve Suriye kıyılarına yapılması muhtemel düşman saldırılarını önleyeceği varsayılıyordu. Bu gelişmeler doğrultusunda Eylül 1914&#8217;te Şam&#8217;daki II. Ordu Müfettişliği IV. Ordu Komutanlığı&#8217;na tahvil edildi ve komutanlığına da II. Ordu Müfettişi Halepli Zeki Paşa getirildi. <br />
<br />
Hazırlıkların altyapısını hazırlamak üzere Şam&#8217;a Süvari Binbaşı Mümtaz Bey komutasında bir Teşkilât-Mahsusa birliği gönderildi. Enver Paşa&#8217;nın hususi yaverlerinden olan Mümtaz Bey&#8217;in buradaki esas görevi tüm Suriye&#8217;deki yerli Arapları Ordu saflarına kazanmaktı.<br />
Bu arada Osmanlı İmparatorluğu&#8217;nun İttifak devletleri safında savaşa girmesi üzerine İngilizler Akabe Limanı ve kalesini bombalamaya başladılar (3 Kasım). Bunun üzerine bölgede çatışmalar baş göstermeye başladı. İngiltere sembolik de olsa Osmanlı himayesinde görünen Mısır&#8217;ın Osmanlı Hükümetiyle hiçbir surette irtibatının kalmadığını ve doğrudan İngiltere himayesinde olduğunu da ilân etti.<br />
<br />
<span style="color: #FF0000;"><span style="font-weight: bold;">Harekât Hazırlıkları</span></span><br />
<br />
Osmanlı cephesinde faaliyetler sürmekteydi. IV. Ordu emrine verilen Alman mühendis ve teknisyenleri Sina çölünde su bulunan yerleri keşfetmeye ve Kanalı geçmek için köprücü takımları oluşturmaya başlamışlardı. Menzil hattı olarak seçilen Afule, Kudüs, Birüssebi-Hafir&#8217;ül Avce hattı da sefere uygun bir şekle sokuluyordu. Ancak Ordu Komutanlığına getirilen Zeki Paşa Süveyş Kanalı üzerine yürünmesine karşıydı ve bu tutumundan vazgeçmemesi nedeniyle kısa süre sonra görevinden alınarak yerine Bahriye Nazırı ve Nafıa Nazır Vekili Cemal Paşa tayin edildi (18 Kasım 1914). Bahriye Nazırlığı üzerinde kalmak üzere IV. Ordu Komutanlığına getirilen Cemal Paşa&#8217;ya aynı zamanda Suriye ve Arabistan Umum Valiliği unvanı da verildi. Karargâhını kuran Cemal Paşa kendisi için tertiplenen uğurlama merasiminde bir zafer nutku vererek İstanbul Haydarpaşa Garından ayrıldı (21 Kasım). Heyete Konya İstasyonunda Mevlâna Dergâhı&#8217;nda postnişin makamında bulunan Veled Çelebi&#8217;nin tertip ettirdiği &#8220;Mücahidin-i Mevleviyye Alayı&#8221; da katıldı. Suriye&#8217;ye kadar demiryolu hattı olmadığı için Pozantı ve Toprakkale&#8217;den sonra otomobil ve atlarla sürdürülen meşakkatli bir yolculuğun ardından Cemal Paşa ve karargâhı Şam&#8217;a varabildi. <br />
<br />
Bu arada saldırı hazırlıklarına devam edildi. Şam&#8217;da Teşkilât-ı Mahsusa temsilcisi Binbaşı Mümtaz Bey&#8217;in kurduğu özel gönüllü toplama karargâhında başarılı çalışmalar yapıldı. Bu çalışmalar sayesinde Suriyeli Arap kabileleri arasında iyi bir teşkilat yapılmış ve teşkilat mensupları Mısır&#8217;a baskınlar vermeye başlamışlardı. Taarruzun asıl vurucu gücü ise 8. Kolorduya bağlı 25. Tümen olacaktı. Bu tümenin komutanlığına 14 Ekim 1914'de vekâleten atanan Yarbay Ali Fuat Bey (Cebesoy) 30 Kasım 1914'de bu kere asaleten bu göreve atandı.<br />
<br />
Bu sıralar Mısır Hıdivi Abbas Hilmi Paşa Baalbek&#8217;e geldi. IV. Ordu komutanı Cemal Paşa, 8. Kolordu komutanı Mersinli Cemal Paşa ve 25. Tümen komutanı Ali Fuat Bey Hıdivi burada ziyaret ettiler (14 Aralık). Baalbek&#8217;te yapılan görüşmede Hıdiv Osmanlı saldırısıyla birlikte Mısır halkının İngilizlere karşı ayaklanacağı ve onları gerilerinden sıkıştıracağı konusunda güvence verdi. Hıdiv bu görüşmenin ardından İstanbul&#8217;a geçti. İngiltere bu gelişmeler üzerine Türk dostu saydıkları Abbas Hilmi Paşa'yı yönetimden uzaklaştırarak, Mısır&#8217;ı resmen ilhak ettiğini ve Arap kökenli Hüseyin Kamil&#8217;in Mısır Kralı olduğunu ilan etti (18 Aralık). Böylece Abbas Hilmi Paşa Osmanlı padişahının fermanıyla atanan üçüncü ve son Hıdiv oldu. Bundan sonra Osmanlı İmparatorluğu&#8217;nun Mısır&#8217;la resmi herhangi bir bağı kalmıyordu.<br />
<br />
<span style="color: #FF0000;"><span style="font-weight: bold;">Harekât Başlıyor</span></span><br />
<br />
Baalbek mülakatından birkaç gün sonra 25. Tümen karargâhı çöle hareket etti. Osmanlı kuvvetleri de toplanma merkezi olan Gazze-Birüssebi hattına intikal etmeye başladı. 22. Hicaz Tümeninden harekâta katılmak üzere teşkil edilen &#8220;Hicaz Kuvve-i Seferiyesi&#8221; de bu sıralarda kuzeye doğru ilerlemekteydi. Gazze-Birüssebi hattında toplanan taarruz kuvvetleri 8. Kolordunun özel kuruluşuna göre ikiye ayrıldı. 25. Tümen birinci, İzmir&#8217;den toplanan askerlerden oluşturulan 10. Tümen ikinci kademeyi oluşturuyordu. Ayrıca Binbaşı Mümtaz Bey ve Dramalı Rıza Beylerin komutasındaki bin kişilik Sağ Kol Gönüllü Atlı Bedevi kuvveti, Emir Şekip Arslan komutasındaki 120 kişilik Dürzî müfrezesi ile Mülazım Hilmi Musallimi komutasındaki Kürt mücahitler de cephe vaziyetlerini aldılar. Ancak Hicaz Kuvve-i Seferiyesi baskın taarruzu şeklinde yapılması öngörülen harekâta zamanında yetişemediği için katılamadı. Bu kuvvetin bir kısmı Maan&#8217;da kalırken diğer bir kısmı Hicaz&#8217;a geri döndü.<br />
<br />
Yaklaşık 25.000 kişi ve 14.000 deveden oluşan Türk taarruz kuvvetleri 14/15 Ocak gece yarısı ağırlıklı güçleriyle Gazze-Birüssebi hattından ayrılarak üç koldan ileri yürüyüşe geçti. Birinci kol Refah-El Ariş-Katya-Düeydar-El Kantara, ana birliklerden oluşan ikinci kol Auja-El Himma istikametlerini takip ederken güneydeki üçüncü kol Akabe-Kale&#8217;l-tül Nakhl güzergâhını izliyordu. <br />
<br />
Büyük güçlüklerle Tih Sahrasını aşan ve Süveyş kanalının doğusuna yaklaşan Türk birliklerinin 2/3 Şubat gecesi hücuma geçmeleri kararlaştırıldı. Kolordu da düşmanı aldatmak için aynı gece ana güçleriyle İsmailiye&#8217;ye doğru harekâta başlayacak ve geçişin bu noktadan yapılacağı hissini verecekti. Ancak asıl geçiş daha güneyden, Acıgöl ile Timsal Gölü arasındaki Tosum ve Sarapyum noktalarından yapılacaktı. Gün ağarmadan kanalın ele geçirilmesi hedefleniyordu.<br />
161 kilometre uzunluğundaki Süveyş Kanalı bölgesinde İngilizlerin üç tümen kadar muharip kuvveti, ayrıca çeşitli tahkimatları, kanal ve kanal üzerindeki Acıgöl ile Timsal Gölü üzerinde savaş gemileri, kanala paralel uzatılan demiryolu üzerlerinde top ve makineli tüfek taşıyan zırhlı trenleri vardı.<br />
<br />
<span style="color: #FF0000;"><span style="font-weight: bold;">Muharebe</span></span><br />
<br />
Harekât plânı başlangıçta düşünüldüğü gibi işledi. Kolordu düşmanı aldatmak için 1/2 Şubat gecesi büyük birlikleriyle İsmailiye'ye doğru yaklaştı ve geçişin buradan yapılacağı hissini vermek istedi. Bu doğrultuda ilerleyen birlikler, 2 Şubat akşamı gruplarla beraber asıl geçiş yerine hareket ederek hazırlık durumuna geçtiler. Ancak bir müddet sonra patlak veren kum fırtınası plânın işleyişini zorlaştırmaya başladı. Fırtınada yolunu şaşıran bazı birliklerin kolorduyla bağlantısı kesildi. Diğer birliklerin ve topçu bataryalarının da yürüyüş ve hazırlık mevzilerine girmeleri çok zor ve geç oldu. Gece yarısından sonra hücum kolları ayrılarak &#8220;dumbaz&#8221; adı verilen çelik kaplı botlarla donatıldı ve geçiş yerlerine yaklaşılmaya başlandı. Gün ağarmadan kanala varmak gerekiyordu. Bu sebepten hareketlerin çabuklaştırılması kargaşalıklara, botları taşıyan erlerin yorulmalarına sebep oldu. Geçiş noktalarına ancak gece yarısından sonra ulaşılabildi. Oysa gün ağarmadan kanalın ele geçirilmesi hedeflenmişti. Kanala varıldığında güneş doğmak üzereydi. Hücum kolları kanala yarım kilometre civarında yaklaştıkları zaman tetikte beklemekte olan düşman, ışıldaklarının yardımı ile ateşe başladı. Bu ateşe rağmen yeniden hızlanan hücum kolları, botları kademeli olarak kanalın doğu kıyısına ulaştırarak suya kaydırmayı başardı.<br />
<br />
Türk hücum kolları Timsah Gölü ile Acı Göl arasındaki bölgeden kanala taarruza geçtiler. 25. Tümenin beş alayı (28, 29, 73, 74 ve 75. alaylar) kıyıya indikten sonra ağır düşman ateşine rağmen dumbazlarla karşı kıyıya doğru ilerlemeye başladı. Batı kıyısına ilk ulaşan grup 73. Alaya bağlı 30 er ve 1 subaydan oluşan bir hücum kolu oldu. Bu askerlerin yüzerek geriye dönebilen biri hariç hepsi şehit veya esir oldu.   74. Alayın 3. Bölüğünün ilk kafilesinin botları düşman makineli tüfek ateşi sonucu battı ve bu bölükten bir subay ile bir er karşıya geçebildi. Alay üstün bir çaba ile karşı kıyıya iki bot daha geçirdi, fakat bu botlar da geriye dönemedi. İsmailiye ve Tosum'a karşı güvenlik düzeni almış olan 75. Alay İngiliz savaş gemilerinden açılan topçu ateşi nedeniyle hareketsiz kalıyordu. Buna rağmen alaya bağlı 1. taburun Tosum yönünde gerçekleştirmeye çalıştığı taarruz da Timsah gölü ile Tosum önündeki düşman gemilerinden açılan topçu ateşleri karşısında gelişemedi ve karşıya geçmeyi başaran askerler şehit veya esir edildi. Neticeten tüm cephe boyunca batı kıyısına geçmeyi başaran 600 Türk askeri şehit veya esir edilmiştir. <br />
<br />
<span style="color: #FF0000;"><span style="font-weight: bold;">Netice</span></span><br />
<br />
3 Şubat 1915 sabahı gün ağardıktan sonra harekât sahasına gelen Ordu Komutanı Cemal Paşa ordu kurmay heyetiyle bir toplantı yaptı. Toplantıda Ordu kurmay başkanı Ali Fuat Bey (Erden) geri çekilmeyi teklif ederken 8. Kolordu kurmay başkanı Albay Kress von Kressenstein ordunun şerefi için taarruza devam edilmesi için ısrar etti. Verilen ağır kayıplar karşısında kanalı ele geçirmenin şimdilik imkânsızlığını anlayan Cemal Paşa orduyu bütünüyle kaybettikten sonra şerefin bir işe yaramayacağını belirterek geri çekilme kararı aldı. 3 Şubat gecesi kuvvetlerin geri çekilmesi emri verildi. Cefcafe yolu üzerinden geri çekilmeye başlayan Türk kuvvetleri İngilizlerin takipte bulunmak yerine mevzilerinde kalmaları nedeniyle tertipli şekilde dönerek  Gazze-Birüssebi hattında mevzilendi. Yapılan baskın taarruzunda eğitim ve lojistik destek bakımından 8. Kolordunun hazırlıklarının kanalı geçmek için yeterli olmadığı anlaşılmıştı.<br />
<br />
Bu harekâtta Birüssebi'ye gönderilen dört Türk uçağı hiç bir faaliyet göstermezken Fransız ve İngiliz uçakları keşif, gözetleme ve topçu ateş tanzimi yapmak suretiyle Türk kuvvetlerinin kanala karşı taarruzlarını ateş altına aldırmış, kendi kuvvetlerine hava destek hizmeti yapmışlardır.]]></description>
			<content:encoded><![CDATA[Birinci Kanal Harekâtı (14 Ocak-3 Şubat 1915)<br />
<br />
<span style="color: #FF0000;"><span style="font-weight: bold;">Savaş Öncesi ve Cephenin Açılması</span></span><br />
<br />
Kanal cephesi Büyük Harp içinde Osmanlı Devleti&#8217;ni İngiltere ile karşı karşıya getiren ve Osmanlılar açısından taarruz edilen bir cephedir.<br />
1517 yılında Yavuz Selim tarafından fetih olunan Mısır&#8217;ın 1882 yılında İngiltere tarafından fiilen işgal edilmesinin ardından Osmanlı Devleti bu ülkeyle olan bağlantısını kesmemiş ve Hıdivliklerle sürekli irtibat içinde olmuştu. Mısır&#8217;ın dünyadaki ticari ve askeri dengeler açısından önemi özellikle Süveyş Kanalının açılmasından sonra bir hayli artmıştı (1869). İngiltere Mısır&#8217;ı elinde tutmayı Hindistan&#8217;daki egemenliği açısından hayati görmekteydi. Almanya&#8217;nın hedefiyse bölgede kontrolü ele geçirerek İngiltere&#8217;nin Hindistan&#8217;a giden yolunu kesmekti. Dünya Savaşı&#8217;na Osmanlı Devleti&#8217;nin dâhil olmasıyla savaşın seyri yeni bir hal almış ve Mısır üzerinde yeni stratejiler geliştirilmeye başlanmıştır.<br />
<br />
Bu amaçla henüz Osmanlı İmparatorluğu resmen savaşa girmediği halde İstanbul&#8217;da askeri yetkililerin katıldığı bir toplantı yapılmıştır (15 Eylül 1914). Bu toplantıda Süveyş Kanalına saldırı fikri gündeme getirildi. Başkomutan Vekili ve Harbiye Nazırı olan Enver Paşa kanala saldırma düşüncesindeydi. Kabinenin ikinci güçlü askeri olan Bahriye Nazırı Cemal Paşa da aynı fikri paylaşıyordu. Osmanlı Ordusunu eğitmek için Almanya&#8217;dan davet edilen Islah Heyetinin Başkanlığını yürüten General Liman von Sanders ise bu toplantıda Cemal Paşa'nın kanala taarruz düşüncesine karşı çıkmıştır. Saldırının yapılmasını isteyen Alman Genelkurmayı bunun üzerine Liman von Sanders'e doğrudan emir vererek kendisini harekâtın yapılmasına direnmemesi konusunda uyarmak zorunda kaldı.<br />
<br />
Almanya çıkmaza giren Batı Cephesinde rahatlayabilmek ve kesin zafer kazanabilmek için karşısındaki İngiliz kuvvetlerinin açılacak başka cephelere nakledilmesinin önemli olduğunu, böylece savaşın galibiyetle tamamlanacağını ileri sürerek fiilen çalışan Alman subaylar vasıtasıyla etkili olduğu Osmanlı Genelkurmayından Mısır&#8217;a taarruz kararını geçirmeyi başardı.<br />
<br />
Osmanlı Genelkurmayının &#8220;üçüncü dereceden öncelikli&#8221; olarak öngördüğü saldırıdaki temel gaye İngilizlerin cepheye mümkün olduğu kadar fazla güç yığmasını sağlamak, mümkün olduğu takdirde de Mısır&#8217;ı geri alabilmekti. Mısırlı Müslümanların Türk saldırısı başladığında ayaklanacağı, Mısır&#8217;da elde edilecek bir başarının Sudanlıların da İngilizlere karşı ayaklanmasını tetikleyeceği, Çanakkale ve Suriye kıyılarına yapılması muhtemel düşman saldırılarını önleyeceği varsayılıyordu. Bu gelişmeler doğrultusunda Eylül 1914&#8217;te Şam&#8217;daki II. Ordu Müfettişliği IV. Ordu Komutanlığı&#8217;na tahvil edildi ve komutanlığına da II. Ordu Müfettişi Halepli Zeki Paşa getirildi. <br />
<br />
Hazırlıkların altyapısını hazırlamak üzere Şam&#8217;a Süvari Binbaşı Mümtaz Bey komutasında bir Teşkilât-Mahsusa birliği gönderildi. Enver Paşa&#8217;nın hususi yaverlerinden olan Mümtaz Bey&#8217;in buradaki esas görevi tüm Suriye&#8217;deki yerli Arapları Ordu saflarına kazanmaktı.<br />
Bu arada Osmanlı İmparatorluğu&#8217;nun İttifak devletleri safında savaşa girmesi üzerine İngilizler Akabe Limanı ve kalesini bombalamaya başladılar (3 Kasım). Bunun üzerine bölgede çatışmalar baş göstermeye başladı. İngiltere sembolik de olsa Osmanlı himayesinde görünen Mısır&#8217;ın Osmanlı Hükümetiyle hiçbir surette irtibatının kalmadığını ve doğrudan İngiltere himayesinde olduğunu da ilân etti.<br />
<br />
<span style="color: #FF0000;"><span style="font-weight: bold;">Harekât Hazırlıkları</span></span><br />
<br />
Osmanlı cephesinde faaliyetler sürmekteydi. IV. Ordu emrine verilen Alman mühendis ve teknisyenleri Sina çölünde su bulunan yerleri keşfetmeye ve Kanalı geçmek için köprücü takımları oluşturmaya başlamışlardı. Menzil hattı olarak seçilen Afule, Kudüs, Birüssebi-Hafir&#8217;ül Avce hattı da sefere uygun bir şekle sokuluyordu. Ancak Ordu Komutanlığına getirilen Zeki Paşa Süveyş Kanalı üzerine yürünmesine karşıydı ve bu tutumundan vazgeçmemesi nedeniyle kısa süre sonra görevinden alınarak yerine Bahriye Nazırı ve Nafıa Nazır Vekili Cemal Paşa tayin edildi (18 Kasım 1914). Bahriye Nazırlığı üzerinde kalmak üzere IV. Ordu Komutanlığına getirilen Cemal Paşa&#8217;ya aynı zamanda Suriye ve Arabistan Umum Valiliği unvanı da verildi. Karargâhını kuran Cemal Paşa kendisi için tertiplenen uğurlama merasiminde bir zafer nutku vererek İstanbul Haydarpaşa Garından ayrıldı (21 Kasım). Heyete Konya İstasyonunda Mevlâna Dergâhı&#8217;nda postnişin makamında bulunan Veled Çelebi&#8217;nin tertip ettirdiği &#8220;Mücahidin-i Mevleviyye Alayı&#8221; da katıldı. Suriye&#8217;ye kadar demiryolu hattı olmadığı için Pozantı ve Toprakkale&#8217;den sonra otomobil ve atlarla sürdürülen meşakkatli bir yolculuğun ardından Cemal Paşa ve karargâhı Şam&#8217;a varabildi. <br />
<br />
Bu arada saldırı hazırlıklarına devam edildi. Şam&#8217;da Teşkilât-ı Mahsusa temsilcisi Binbaşı Mümtaz Bey&#8217;in kurduğu özel gönüllü toplama karargâhında başarılı çalışmalar yapıldı. Bu çalışmalar sayesinde Suriyeli Arap kabileleri arasında iyi bir teşkilat yapılmış ve teşkilat mensupları Mısır&#8217;a baskınlar vermeye başlamışlardı. Taarruzun asıl vurucu gücü ise 8. Kolorduya bağlı 25. Tümen olacaktı. Bu tümenin komutanlığına 14 Ekim 1914'de vekâleten atanan Yarbay Ali Fuat Bey (Cebesoy) 30 Kasım 1914'de bu kere asaleten bu göreve atandı.<br />
<br />
Bu sıralar Mısır Hıdivi Abbas Hilmi Paşa Baalbek&#8217;e geldi. IV. Ordu komutanı Cemal Paşa, 8. Kolordu komutanı Mersinli Cemal Paşa ve 25. Tümen komutanı Ali Fuat Bey Hıdivi burada ziyaret ettiler (14 Aralık). Baalbek&#8217;te yapılan görüşmede Hıdiv Osmanlı saldırısıyla birlikte Mısır halkının İngilizlere karşı ayaklanacağı ve onları gerilerinden sıkıştıracağı konusunda güvence verdi. Hıdiv bu görüşmenin ardından İstanbul&#8217;a geçti. İngiltere bu gelişmeler üzerine Türk dostu saydıkları Abbas Hilmi Paşa'yı yönetimden uzaklaştırarak, Mısır&#8217;ı resmen ilhak ettiğini ve Arap kökenli Hüseyin Kamil&#8217;in Mısır Kralı olduğunu ilan etti (18 Aralık). Böylece Abbas Hilmi Paşa Osmanlı padişahının fermanıyla atanan üçüncü ve son Hıdiv oldu. Bundan sonra Osmanlı İmparatorluğu&#8217;nun Mısır&#8217;la resmi herhangi bir bağı kalmıyordu.<br />
<br />
<span style="color: #FF0000;"><span style="font-weight: bold;">Harekât Başlıyor</span></span><br />
<br />
Baalbek mülakatından birkaç gün sonra 25. Tümen karargâhı çöle hareket etti. Osmanlı kuvvetleri de toplanma merkezi olan Gazze-Birüssebi hattına intikal etmeye başladı. 22. Hicaz Tümeninden harekâta katılmak üzere teşkil edilen &#8220;Hicaz Kuvve-i Seferiyesi&#8221; de bu sıralarda kuzeye doğru ilerlemekteydi. Gazze-Birüssebi hattında toplanan taarruz kuvvetleri 8. Kolordunun özel kuruluşuna göre ikiye ayrıldı. 25. Tümen birinci, İzmir&#8217;den toplanan askerlerden oluşturulan 10. Tümen ikinci kademeyi oluşturuyordu. Ayrıca Binbaşı Mümtaz Bey ve Dramalı Rıza Beylerin komutasındaki bin kişilik Sağ Kol Gönüllü Atlı Bedevi kuvveti, Emir Şekip Arslan komutasındaki 120 kişilik Dürzî müfrezesi ile Mülazım Hilmi Musallimi komutasındaki Kürt mücahitler de cephe vaziyetlerini aldılar. Ancak Hicaz Kuvve-i Seferiyesi baskın taarruzu şeklinde yapılması öngörülen harekâta zamanında yetişemediği için katılamadı. Bu kuvvetin bir kısmı Maan&#8217;da kalırken diğer bir kısmı Hicaz&#8217;a geri döndü.<br />
<br />
Yaklaşık 25.000 kişi ve 14.000 deveden oluşan Türk taarruz kuvvetleri 14/15 Ocak gece yarısı ağırlıklı güçleriyle Gazze-Birüssebi hattından ayrılarak üç koldan ileri yürüyüşe geçti. Birinci kol Refah-El Ariş-Katya-Düeydar-El Kantara, ana birliklerden oluşan ikinci kol Auja-El Himma istikametlerini takip ederken güneydeki üçüncü kol Akabe-Kale&#8217;l-tül Nakhl güzergâhını izliyordu. <br />
<br />
Büyük güçlüklerle Tih Sahrasını aşan ve Süveyş kanalının doğusuna yaklaşan Türk birliklerinin 2/3 Şubat gecesi hücuma geçmeleri kararlaştırıldı. Kolordu da düşmanı aldatmak için aynı gece ana güçleriyle İsmailiye&#8217;ye doğru harekâta başlayacak ve geçişin bu noktadan yapılacağı hissini verecekti. Ancak asıl geçiş daha güneyden, Acıgöl ile Timsal Gölü arasındaki Tosum ve Sarapyum noktalarından yapılacaktı. Gün ağarmadan kanalın ele geçirilmesi hedefleniyordu.<br />
161 kilometre uzunluğundaki Süveyş Kanalı bölgesinde İngilizlerin üç tümen kadar muharip kuvveti, ayrıca çeşitli tahkimatları, kanal ve kanal üzerindeki Acıgöl ile Timsal Gölü üzerinde savaş gemileri, kanala paralel uzatılan demiryolu üzerlerinde top ve makineli tüfek taşıyan zırhlı trenleri vardı.<br />
<br />
<span style="color: #FF0000;"><span style="font-weight: bold;">Muharebe</span></span><br />
<br />
Harekât plânı başlangıçta düşünüldüğü gibi işledi. Kolordu düşmanı aldatmak için 1/2 Şubat gecesi büyük birlikleriyle İsmailiye'ye doğru yaklaştı ve geçişin buradan yapılacağı hissini vermek istedi. Bu doğrultuda ilerleyen birlikler, 2 Şubat akşamı gruplarla beraber asıl geçiş yerine hareket ederek hazırlık durumuna geçtiler. Ancak bir müddet sonra patlak veren kum fırtınası plânın işleyişini zorlaştırmaya başladı. Fırtınada yolunu şaşıran bazı birliklerin kolorduyla bağlantısı kesildi. Diğer birliklerin ve topçu bataryalarının da yürüyüş ve hazırlık mevzilerine girmeleri çok zor ve geç oldu. Gece yarısından sonra hücum kolları ayrılarak &#8220;dumbaz&#8221; adı verilen çelik kaplı botlarla donatıldı ve geçiş yerlerine yaklaşılmaya başlandı. Gün ağarmadan kanala varmak gerekiyordu. Bu sebepten hareketlerin çabuklaştırılması kargaşalıklara, botları taşıyan erlerin yorulmalarına sebep oldu. Geçiş noktalarına ancak gece yarısından sonra ulaşılabildi. Oysa gün ağarmadan kanalın ele geçirilmesi hedeflenmişti. Kanala varıldığında güneş doğmak üzereydi. Hücum kolları kanala yarım kilometre civarında yaklaştıkları zaman tetikte beklemekte olan düşman, ışıldaklarının yardımı ile ateşe başladı. Bu ateşe rağmen yeniden hızlanan hücum kolları, botları kademeli olarak kanalın doğu kıyısına ulaştırarak suya kaydırmayı başardı.<br />
<br />
Türk hücum kolları Timsah Gölü ile Acı Göl arasındaki bölgeden kanala taarruza geçtiler. 25. Tümenin beş alayı (28, 29, 73, 74 ve 75. alaylar) kıyıya indikten sonra ağır düşman ateşine rağmen dumbazlarla karşı kıyıya doğru ilerlemeye başladı. Batı kıyısına ilk ulaşan grup 73. Alaya bağlı 30 er ve 1 subaydan oluşan bir hücum kolu oldu. Bu askerlerin yüzerek geriye dönebilen biri hariç hepsi şehit veya esir oldu.   74. Alayın 3. Bölüğünün ilk kafilesinin botları düşman makineli tüfek ateşi sonucu battı ve bu bölükten bir subay ile bir er karşıya geçebildi. Alay üstün bir çaba ile karşı kıyıya iki bot daha geçirdi, fakat bu botlar da geriye dönemedi. İsmailiye ve Tosum'a karşı güvenlik düzeni almış olan 75. Alay İngiliz savaş gemilerinden açılan topçu ateşi nedeniyle hareketsiz kalıyordu. Buna rağmen alaya bağlı 1. taburun Tosum yönünde gerçekleştirmeye çalıştığı taarruz da Timsah gölü ile Tosum önündeki düşman gemilerinden açılan topçu ateşleri karşısında gelişemedi ve karşıya geçmeyi başaran askerler şehit veya esir edildi. Neticeten tüm cephe boyunca batı kıyısına geçmeyi başaran 600 Türk askeri şehit veya esir edilmiştir. <br />
<br />
<span style="color: #FF0000;"><span style="font-weight: bold;">Netice</span></span><br />
<br />
3 Şubat 1915 sabahı gün ağardıktan sonra harekât sahasına gelen Ordu Komutanı Cemal Paşa ordu kurmay heyetiyle bir toplantı yaptı. Toplantıda Ordu kurmay başkanı Ali Fuat Bey (Erden) geri çekilmeyi teklif ederken 8. Kolordu kurmay başkanı Albay Kress von Kressenstein ordunun şerefi için taarruza devam edilmesi için ısrar etti. Verilen ağır kayıplar karşısında kanalı ele geçirmenin şimdilik imkânsızlığını anlayan Cemal Paşa orduyu bütünüyle kaybettikten sonra şerefin bir işe yaramayacağını belirterek geri çekilme kararı aldı. 3 Şubat gecesi kuvvetlerin geri çekilmesi emri verildi. Cefcafe yolu üzerinden geri çekilmeye başlayan Türk kuvvetleri İngilizlerin takipte bulunmak yerine mevzilerinde kalmaları nedeniyle tertipli şekilde dönerek  Gazze-Birüssebi hattında mevzilendi. Yapılan baskın taarruzunda eğitim ve lojistik destek bakımından 8. Kolordunun hazırlıklarının kanalı geçmek için yeterli olmadığı anlaşılmıştı.<br />
<br />
Bu harekâtta Birüssebi'ye gönderilen dört Türk uçağı hiç bir faaliyet göstermezken Fransız ve İngiliz uçakları keşif, gözetleme ve topçu ateş tanzimi yapmak suretiyle Türk kuvvetlerinin kanala karşı taarruzlarını ateş altına aldırmış, kendi kuvvetlerine hava destek hizmeti yapmışlardır.]]></content:encoded>
		</item>
		<item>
			<title><![CDATA[Panzerkampfwagen Maus]]></title>
			<link>http://forum.e-tarih.org/thread-950.html</link>
			<pubDate>Sun, 14 Feb 2010 03:47:31 -0800</pubDate>
			<guid isPermaLink="false">http://forum.e-tarih.org/thread-950.html</guid>
			<description><![CDATA[Maus hakkında bilgisi olan arkadaşlardan yardımcı olmalarını isteyeceğim.Hangi cephelerde kullanıldığı ne kadar faydalı olduğu üretim sayısı genel özellikleri varsa bikaç tane de resmi.Şu aralar takmış durumdayım bu makineye ama internette pek detay bulamadım yardımcı olursanız çok sevinirim.saygılar]]></description>
			<content:encoded><![CDATA[Maus hakkında bilgisi olan arkadaşlardan yardımcı olmalarını isteyeceğim.Hangi cephelerde kullanıldığı ne kadar faydalı olduğu üretim sayısı genel özellikleri varsa bikaç tane de resmi.Şu aralar takmış durumdayım bu makineye ama internette pek detay bulamadım yardımcı olursanız çok sevinirim.saygılar]]></content:encoded>
		</item>
		<item>
			<title><![CDATA[Bu iddianın ispatı var mı?]]></title>
			<link>http://forum.e-tarih.org/thread-949.html</link>
			<pubDate>Sat, 13 Feb 2010 13:38:23 -0800</pubDate>
			<guid isPermaLink="false">http://forum.e-tarih.org/thread-949.html</guid>
			<description><![CDATA[İddiayı aktarıyorum.<br />
<span style="font-weight: bold;"><br />
20 Kasım 1922 de Lozan Konferansı açıldı. Osmanlı Devleti namına yalnız Ankara heyeti hazır bulunuyordu. Bu heyet 1. Düyna Savaşında yenilmez olan Osmanlı Devleti&#8217;nin temsilcisi sayıldı. İngiliz heyetine Hariciye Vekili Curzon başkanlık ediyordu. Çünkü Loyd George'un hükümeti 19 Kasım 1922 de istifa etmişti. Konferans çalışmalara başladı. Konferansın yapılması esnasında İngiliz heyeti başkanı Curzon, Türklere bağımsızlık verilebilmesi için dört şart ileri sürdü. Bu şartlar şunlardı:<br />
<br />
- Hilâfet tam manasıyla ilga edilecek,<br />
<br />
- Halife hudut dışına sürülecek,<br />
<br />
- Mallarına el konulacak,<br />
<br />
- Devletin laikliğe dayandığı ilan edilecek.</span><br />
<br />
Bu iddia neye dayanıyor?İspatı var mı?<br />
<br />
Herhalde Gurzon ile Curzon aynı kişi...Rıza Nur'dan alıntı var bir de...<br />
<br />
<span style="font-weight: bold;">İngiliz heyetinin başkanı Lord Gurzon, Lozan&#8217;da İsmet Paşa&#8217;nın müşaviri sıfatını haiz bulunan İstanbul Hahambaşısı Hayim Naum efendiyi çağırarak &#8220;daha önceki taahhütlere uygun olarak hilafet ilga edilmediği takdirde sulhun gerçekleşemeyeceği&#8221;ni söylemiştir.</span>]]></description>
			<content:encoded><![CDATA[İddiayı aktarıyorum.<br />
<span style="font-weight: bold;"><br />
20 Kasım 1922 de Lozan Konferansı açıldı. Osmanlı Devleti namına yalnız Ankara heyeti hazır bulunuyordu. Bu heyet 1. Düyna Savaşında yenilmez olan Osmanlı Devleti&#8217;nin temsilcisi sayıldı. İngiliz heyetine Hariciye Vekili Curzon başkanlık ediyordu. Çünkü Loyd George'un hükümeti 19 Kasım 1922 de istifa etmişti. Konferans çalışmalara başladı. Konferansın yapılması esnasında İngiliz heyeti başkanı Curzon, Türklere bağımsızlık verilebilmesi için dört şart ileri sürdü. Bu şartlar şunlardı:<br />
<br />
- Hilâfet tam manasıyla ilga edilecek,<br />
<br />
- Halife hudut dışına sürülecek,<br />
<br />
- Mallarına el konulacak,<br />
<br />
- Devletin laikliğe dayandığı ilan edilecek.</span><br />
<br />
Bu iddia neye dayanıyor?İspatı var mı?<br />
<br />
Herhalde Gurzon ile Curzon aynı kişi...Rıza Nur'dan alıntı var bir de...<br />
<br />
<span style="font-weight: bold;">İngiliz heyetinin başkanı Lord Gurzon, Lozan&#8217;da İsmet Paşa&#8217;nın müşaviri sıfatını haiz bulunan İstanbul Hahambaşısı Hayim Naum efendiyi çağırarak &#8220;daha önceki taahhütlere uygun olarak hilafet ilga edilmediği takdirde sulhun gerçekleşemeyeceği&#8221;ni söylemiştir.</span>]]></content:encoded>
		</item>
		<item>
			<title><![CDATA[Osmanlı Devleti, ABD&#8217;yi korumuştu]]></title>
			<link>http://forum.e-tarih.org/thread-948.html</link>
			<pubDate>Sat, 13 Feb 2010 12:40:03 -0800</pubDate>
			<guid isPermaLink="false">http://forum.e-tarih.org/thread-948.html</guid>
			<description><![CDATA[Teey Kuzey Amerika&#8217;dan aldığım mail&#8217;in özeti şöyle:<br />
&#8220;Sevgili Bahadıroğlu; öncelikle gençliğimize çok faydalı olduğuna inandığım yazılarınızdan dolayı şükranlarımı sunmak istiyorum.<br />
Kitaplarınızı okuyarak büyüdüm. Hemen hemen hepsini okuduğumu söyleyebilirim. Romanlarınızı okurken duyduğum heyecanı anlatamam. Bana çok şey kazandırdılar. Şu anda Kuzey Amerika&#8217;da yaşıyorum. Bir yazınızda tarihimizle ilgili sorulardan memnuniyet duyduğunuzu belirtmiştiniz. Ben ise size sorabiliyor olmaktan dolayı ne kadar memnun olduğumu anlatamam.<br />
Sormak istediğim bir soru var: Eski tarihlerde ABD ile Osmanlı Devleti arasındaki ilişkiler nasıldı?<br />
Şimdiden teşekkürler. Allah&#8217;a emanet olun.&#8221;<br />
Pek çok kişiyi şaşırtacağını düşündüğüm sivri bir cümle ile söze başlamak istiyorum: ABD, 1812 yılına kadar Osmanlı Devleti&#8217;ne haraç veriyordu.<br />
Bu şaşırtıcı gerçeği hazırlayan olaya gelirsek...<br />
1795&#8217;te Osmanlı Devleti&#8217;ne bağlı Cezayir&#8217;in şanlı denizcileri (Barbaros&#8217;un torunları) İspanyol limanı Cadiç açıklarında seyir halinde bulunan Amerikan ticaret gemisi Maria&#8217;yı, muhtemelen güvenlik açısından aramak istediler. Maria&#8217;nın kaptanı direnince de gemiye ve içindekilere el koydular. Amerikalı denizciler ise, &#8220;savaş esiri&#8221; sayıldı. (20 Temmuz 1795)<br />
Bunun Amerika&#8217;daki yankıları büyük oldu. Yankısı geçmeden de başta Douphin isimli gemi olmak üzere, onbir Amerikan ticaret gemisi daha aynı akıbete uğradı.<br />
Olay Amerikan Kongresi&#8217;nde günlerce tartışıldı. Nihayet Cezayir donanmasını etkisiz hale getirecek bir savaş filosu kurulmasına karar verildi. Bu amaçla da Başkan George Washington&#8217;un emrine altı yüz seksen sekiz bin (688.000) altın dolar tahsis edildi.<br />
Donanma kısa süre içinde kuruldu. Cezayir Beylerbeyliği donanmasıyla birkaç kez savaştı, fakat yenildi. Cezayirli denizciler, deniz savaşı konusunda gerçekten de çok mahirdiler. Sonuçta Amerika, bükemediği eli öptü... Cezayir&#8217;le barış andlaşması imzalamak zorunda kaldı.<br />
Amerika&#8217;nın İngilizce&#8217;den başka bir dille (Türkçe) yazılmasına rıza gösterdiği ilk ve tek andlaşma budur.<br />
Buna göre; Osmanlı Devleti&#8217;ne bağlı Cezayir Beylerbeyliği, Akdeniz ve Atlantik&#8217;te dolaşan Amerikan bandıralı ticaret gemilerini korsanların şerrinden koruyacak, buna karşılık olarak da, Amerikan hükümeti, Osmanlı Devleti&#8217;ne (Cezayir Beylerbeyliği vasıtasıyla) her yıl altıyüz kırk bin (640.000) dolar ve on iki bin (12.000) Osmanlı altın lirası (Osmanlı altın lirası bulunamazsa bu miktara eşdeğer olan iki yüz on altı bin (216.000) dolar) seneviyye (haraç) ödeyecekti.<br />
On iki maddelik andlaşma, ABD Başkanı G. Washington&#8217;la Osmanlı Devleti&#8217;nin Cezayir Beylerbeyi Hasan Dayı tarafından imzalandı.<br />
Amerika yıllar boyu andlaşmaya sadık kaldı. Yıllık haracını Osmanlı Devleti&#8217;ne muntazaman ödedi. Ancak Osmanlı Devleti&#8217;nin gitgide zayıf düşmesinden yararlanarak 1812&#8217;de haraç ödemekten vazgeçti.<br />
Hikâye bu kadar... Ve bu hikâye, günümüz şartlarında insana amma da tuhaf geliyor. Yalnız unutmayalım ki; andlaşmanın imzalandığı yıllarda ABD yirmi yaşlarında, beş milyon nüfuslu küçücük bir devletti. Osmanlı Devleti ise, kökü mazide bir devdi: Aynı dönemin tartışmasız tek süper devletiydi...<br />
Şimdi hayat tersine dönmüşse, bunda kendi yanlışlarımızı da aramamız lâzım.<br />
Sırası gelmişken bir belgeden daha söz etmek istiyorum...<br />
1850&#8217;li yıllarda Amerika, Meksika topraklarına girmişti. Kurak bölgelerde yük taşıma güçlüğüyle karşılaştı. Atlar susuzluktan ölüyordu. Son çare olarak bir &#8220;deve filosu&#8221; kurmayı kararlaştırdılar. Bu amaçla Osmanlı Devleti&#8217;ne başvurdular.<br />
Sonuçta Amerikan Devleti, Osmanlı Devleti&#8217;nden otuz deve satın aldı. Develer, 1856 yılında İstanbul Limanı&#8217;na demirleyen bir Amerikan ticaret gemisine yüklendi.<br />
Fakat satın alınan otuz deve yerine, gemiye otuz iki deve yüklenmişti. Amerikan gemisinin kaptanı bir yanlışlık olduğunu söylediyse de Osmanlı yetkilileri ısrarla hiçbir yanlışlık olmadığını belirttiler.<br />
Gerçekten de yanlışlık yoktu. Sipariş fazlası iki deve Osmanlı Padişahı Sultan Abdülmecid&#8217;in Amerikan hükümetine armağanıydı. O zamanın şartları dikkate alınır ve devenin değeri de düşünülürse, buna, yarı şaka yarı ciddi &#8220;Osmanlıların Amerika&#8217;ya askeri yardımı&#8221; denilebilir. <br />
<br />
<span style="font-style: italic;">Yavuz Bahadıroğlu</span>]]></description>
			<content:encoded><![CDATA[Teey Kuzey Amerika&#8217;dan aldığım mail&#8217;in özeti şöyle:<br />
&#8220;Sevgili Bahadıroğlu; öncelikle gençliğimize çok faydalı olduğuna inandığım yazılarınızdan dolayı şükranlarımı sunmak istiyorum.<br />
Kitaplarınızı okuyarak büyüdüm. Hemen hemen hepsini okuduğumu söyleyebilirim. Romanlarınızı okurken duyduğum heyecanı anlatamam. Bana çok şey kazandırdılar. Şu anda Kuzey Amerika&#8217;da yaşıyorum. Bir yazınızda tarihimizle ilgili sorulardan memnuniyet duyduğunuzu belirtmiştiniz. Ben ise size sorabiliyor olmaktan dolayı ne kadar memnun olduğumu anlatamam.<br />
Sormak istediğim bir soru var: Eski tarihlerde ABD ile Osmanlı Devleti arasındaki ilişkiler nasıldı?<br />
Şimdiden teşekkürler. Allah&#8217;a emanet olun.&#8221;<br />
Pek çok kişiyi şaşırtacağını düşündüğüm sivri bir cümle ile söze başlamak istiyorum: ABD, 1812 yılına kadar Osmanlı Devleti&#8217;ne haraç veriyordu.<br />
Bu şaşırtıcı gerçeği hazırlayan olaya gelirsek...<br />
1795&#8217;te Osmanlı Devleti&#8217;ne bağlı Cezayir&#8217;in şanlı denizcileri (Barbaros&#8217;un torunları) İspanyol limanı Cadiç açıklarında seyir halinde bulunan Amerikan ticaret gemisi Maria&#8217;yı, muhtemelen güvenlik açısından aramak istediler. Maria&#8217;nın kaptanı direnince de gemiye ve içindekilere el koydular. Amerikalı denizciler ise, &#8220;savaş esiri&#8221; sayıldı. (20 Temmuz 1795)<br />
Bunun Amerika&#8217;daki yankıları büyük oldu. Yankısı geçmeden de başta Douphin isimli gemi olmak üzere, onbir Amerikan ticaret gemisi daha aynı akıbete uğradı.<br />
Olay Amerikan Kongresi&#8217;nde günlerce tartışıldı. Nihayet Cezayir donanmasını etkisiz hale getirecek bir savaş filosu kurulmasına karar verildi. Bu amaçla da Başkan George Washington&#8217;un emrine altı yüz seksen sekiz bin (688.000) altın dolar tahsis edildi.<br />
Donanma kısa süre içinde kuruldu. Cezayir Beylerbeyliği donanmasıyla birkaç kez savaştı, fakat yenildi. Cezayirli denizciler, deniz savaşı konusunda gerçekten de çok mahirdiler. Sonuçta Amerika, bükemediği eli öptü... Cezayir&#8217;le barış andlaşması imzalamak zorunda kaldı.<br />
Amerika&#8217;nın İngilizce&#8217;den başka bir dille (Türkçe) yazılmasına rıza gösterdiği ilk ve tek andlaşma budur.<br />
Buna göre; Osmanlı Devleti&#8217;ne bağlı Cezayir Beylerbeyliği, Akdeniz ve Atlantik&#8217;te dolaşan Amerikan bandıralı ticaret gemilerini korsanların şerrinden koruyacak, buna karşılık olarak da, Amerikan hükümeti, Osmanlı Devleti&#8217;ne (Cezayir Beylerbeyliği vasıtasıyla) her yıl altıyüz kırk bin (640.000) dolar ve on iki bin (12.000) Osmanlı altın lirası (Osmanlı altın lirası bulunamazsa bu miktara eşdeğer olan iki yüz on altı bin (216.000) dolar) seneviyye (haraç) ödeyecekti.<br />
On iki maddelik andlaşma, ABD Başkanı G. Washington&#8217;la Osmanlı Devleti&#8217;nin Cezayir Beylerbeyi Hasan Dayı tarafından imzalandı.<br />
Amerika yıllar boyu andlaşmaya sadık kaldı. Yıllık haracını Osmanlı Devleti&#8217;ne muntazaman ödedi. Ancak Osmanlı Devleti&#8217;nin gitgide zayıf düşmesinden yararlanarak 1812&#8217;de haraç ödemekten vazgeçti.<br />
Hikâye bu kadar... Ve bu hikâye, günümüz şartlarında insana amma da tuhaf geliyor. Yalnız unutmayalım ki; andlaşmanın imzalandığı yıllarda ABD yirmi yaşlarında, beş milyon nüfuslu küçücük bir devletti. Osmanlı Devleti ise, kökü mazide bir devdi: Aynı dönemin tartışmasız tek süper devletiydi...<br />
Şimdi hayat tersine dönmüşse, bunda kendi yanlışlarımızı da aramamız lâzım.<br />
Sırası gelmişken bir belgeden daha söz etmek istiyorum...<br />
1850&#8217;li yıllarda Amerika, Meksika topraklarına girmişti. Kurak bölgelerde yük taşıma güçlüğüyle karşılaştı. Atlar susuzluktan ölüyordu. Son çare olarak bir &#8220;deve filosu&#8221; kurmayı kararlaştırdılar. Bu amaçla Osmanlı Devleti&#8217;ne başvurdular.<br />
Sonuçta Amerikan Devleti, Osmanlı Devleti&#8217;nden otuz deve satın aldı. Develer, 1856 yılında İstanbul Limanı&#8217;na demirleyen bir Amerikan ticaret gemisine yüklendi.<br />
Fakat satın alınan otuz deve yerine, gemiye otuz iki deve yüklenmişti. Amerikan gemisinin kaptanı bir yanlışlık olduğunu söylediyse de Osmanlı yetkilileri ısrarla hiçbir yanlışlık olmadığını belirttiler.<br />
Gerçekten de yanlışlık yoktu. Sipariş fazlası iki deve Osmanlı Padişahı Sultan Abdülmecid&#8217;in Amerikan hükümetine armağanıydı. O zamanın şartları dikkate alınır ve devenin değeri de düşünülürse, buna, yarı şaka yarı ciddi &#8220;Osmanlıların Amerika&#8217;ya askeri yardımı&#8221; denilebilir. <br />
<br />
<span style="font-style: italic;">Yavuz Bahadıroğlu</span>]]></content:encoded>
		</item>
		<item>
			<title><![CDATA[Atatürk: O şahıs benim babam değil!]]></title>
			<link>http://forum.e-tarih.org/thread-947.html</link>
			<pubDate>Fri, 12 Feb 2010 17:55:21 -0800</pubDate>
			<guid isPermaLink="false">http://forum.e-tarih.org/thread-947.html</guid>
			<description><![CDATA[<img src="http://www.byegm.gov.tr/yayinlarimiz/kitaplar/fmd/images/0003.jpg" border="0" alt="[Resim: 0003.jpg&#93;" /><br />
<br />
<br />
Atatürk&#8217;ün babası kimdi? Gazi Mustafa Kemal&#8217;in<br />
1922 yılında &#8220;Vakit&#8221; gazetesinden Ahmet Emin Yalman&#8217;a anlattığı<br />
hatıralarından beri bu sorunun içinden çıkılamamıştır.  <br />
<br />
Şimdi içinizden &#8216;Peki Atatürk köşelerinde gördüğümüz o fesli, bıyıklı adam kim o zaman?, diye sorduğunuzu duyar gibiyim.<br />
<br />
Hevesinizi kursağınızda bırakmak istemem ama o fotoğraftaki kişinin<br />
&#8216;Atatürk&#8217;ün babası&#8217; olduğu tezi, doğrudan doğruya bir İnönü devri<br />
yutturmacasıdır. Biz İnönü&#8217;nün göstermek istediği Atatürk ile<br />
Atatürk&#8217;ün kendi zamanındaki Atatürk&#8217;ü fena halde birbirine karıştırmış<br />
durumdayız. Daha doğrusu biz Atatürk&#8217;ü İnönü devrinde ona giydirilen<br />
deli gömleğiyle tanımak zorunda kalmış bulunuyoruz. Şimdi o gömleği<br />
çıkartmaya uğraşıyoruz ki, işimiz hiç kolay değil&#8230;<br />
<br />
Daha önce de yazmıştım: İsmet İnönü&#8217;nün 12 yıllık Cumhurbaşkanlığı<br />
döneminde &#8220;Nutuk&#8221; bir tek defa bile basılmamıştır. Neredeyse yasaktır.<br />
Basılmıştır diyen varsa getirsin bir örneğini. 1938&#8217;de Atatürk&#8217;ü<br />
sağlığında yapılan son baskısından sonra ilk kez 1950 yılının ikinci<br />
yarısında basılabilmiştir &#8220;Nutuk&#8221;un ilk cildi.<br />
<br />
Mesela 1931&#8217;de basılan &#8220;Tarih IV&#8221; adlı lise ders kitabında da,<br />
ölümünden hemen sonra Kanaat Kitabevi tarafından basılan M. Turhan<br />
Tan&#8217;ın &#8220;Atatürk&#8221; kitabında da Atatürk&#8217;ün babasının fotoğrafını<br />
bulamazsınız. Neden acaba? Şimdi babası Ali Rıza Efendi&#8217;nin olduğunu<br />
sandığımız ünlü fotoğrafı, Atatürk&#8217;ün onayından geçmemiştir de ondan.<br />
<br />
Peki nedir bu fotoğrafın hikâyesi? Neden o gün yokken bugün ders<br />
kitaplarımıza kadar sızabilmiştir? Tarih üzerinde bir oyun mu<br />
dönmektedir yoksa?<br />
<br />
1935 yılında tesadüfen Ankara Cebeci&#8217;deki Şehnaz Hanım&#8217;ın aile<br />
albümünden çıkmış olan bu fotoğrafı büyük bir sevinçle hemen Atatürk&#8217;e<br />
ulaştırırlar. Sağdan bakar, soldan bakar, büyüttürür. Hayır, küçük<br />
yaşta kaybettiği babasının görüntüsü, fotoğraftakine hiç<br />
benzememektedir. Atatürk&#8217;ün içi &#8216;resimdeki adam&#8217;a bir türlü<br />
ısınamamıştır. Nitekim Falih Rıfkı Atay&#8217;ın &#8220;Çankaya&#8221; adlı kitabında<br />
yazdığı üzere Atatürk, sonunda &#8220;Bu bizim peder değildir&#8221; diye kestirip<br />
atmak zorunda kalmıştır.<br />
<br />
<span style="font-weight: bold;">(Nitekim, Öteden beri Atatürk`ün babası Ali Rıza Efendi olarak sunulan fotoğraf için Falih Rıfkı Atay, Çankaya kitabının 2. baskısında sayfa 17`de şöyle yazıyor:<br />
<br />
<br />
`1876`da ilk Kanun-i Esasi`nin ilan edildiği güne rastlayan 23 Aralık`ta Selanik`te kurulmuş Asakir`i Milliye Taburu`ndaki gönüllü subaylardan biri babası olarak öne sürülmüştür.<br />
<br />
<br />
Resmi ötekilerden ayrılarak büyütülmüştür. İstanbul Hürriyetçilerine yardım etmek için toplanan bir milli kuruluşa babasının da bulunmuş olması Mustafa Kemal`in hoşuna gidecek bir şeydi ama inanmış mıdır, sanmıyorum.<br />
<br />
<br />
Hatta bir gün alaycı bir dille: Bu bizim peder değildir` dediği kulağıma gelir...`)</span><br />
<br />
Ne çare ki, onun inkâr ettiği &#8220;peder&#8221;in fotoğrafı kitaplara girmiştir bir kere, artık hangi babayiğit çıkartabilir.<br />
<br />
Ali Rıza Efendi&#8217;ye ait olduğu söylenen bu fotoğraf, ilk kez 1939<br />
yılında, yani artık atışın serbest hale geldiği İnönü devrinde<br />
&#8220;Belleten&#8221;de İhsan Sungu tarafından yayınlanır. İşte bu tarihten sonra<br />
kitaplarda o zamana kadar Mustafa Kemal&#8217;in soyunu tek başına temsil<br />
eden Zübeyde Hanım&#8217;ın yanına yeni bir fotoğrafın yerleşmeye başladığı<br />
görülür. Bu tavırdan, Tek Parti dönemi muhafazakârlığına denk düşen<br />
&#8216;iyi aile çocuğu&#8217; Atatürk imajının zihinlere kazınmak istendiğini<br />
çıkartmak zor olmasa gerek.<br />
<br />
Peki gerçekten de Atatürk&#8217;ün babası kimdi? Ali Rıza Efendi&#8217;ydi<br />
elbette. Ne yazık ki, onun hayatı hakkındaki yayınların hiçbirisine tam<br />
olarak güvenemiyoruz. Biraz okuyunca kafanızın aşure kazanına dönmesi<br />
sebepsiz değil.<br />
<br />
Mesela en muteber kaynaklardan sayılan Şevket Süreyya Aydemir,<br />
&#8220;Kırmızı Hafız&#8221;ı Ali Rıza Bey&#8217;in amcası yaparken (&#8220;Tek Adam&#8221;, I, 1969,<br />
s. 31), Prof. Şerafettin Turan babası yapmaktadır (&#8220;Kendine Özgü Bir<br />
Yaşam&#8221;, 2004, s. 20). Yine Prof. Turan, Atatürk doğduğunda babasının<br />
Evkaf idaresinde çalıştığını yazarken (s. 20), Erol Mütercimler kereste<br />
tüccarlığı yaptığını iddia etmektedir (&#8220;Fikrimizin Rehberi&#8221;, 2009, s.<br />
39). Oysa Atatürk, 1922 Ocak&#8217;ında Ahmet Emin Yalman&#8217;a verdiği<br />
röportajda kendisi okula başlarken babasının &#8220;rüsumat&#8221;ta, yani gümrük<br />
idaresinde memur olduğunu söylemiştir.<br />
<br />
Bu durumda Ali Rıza Efendi&#8217;nin bütün hayatı alt üst oluyor. Önce<br />
Evkaf&#8217;ta kâtiplik yapıyor, sonra kereste tüccarlığı, 6 yıl sonra ise<br />
gümrük memurluğu. Oysa doğru sıralama, önce Evkaf, sonra Rüsumat<br />
idaresi ve en son memurluktan istifa ettikten veya emekli olduktan<br />
sonra kereste ticareti yaptığı şeklinde olacaktı (ölümünden önce bir<br />
ara tuz ticareti yaptığını Makbule Hanım anlatmıştır).<br />
<br />
Üstelik Atatürk&#8217;ün babasının hangi yılda öldüğü de bilinmez.<br />
Rakamlar kitaptan kitaba, üstelik 5-6 yıla kadar oynuyor. Kimisi<br />
1893&#8217;te öldü diyor, kimisi 1887 veya 1888&#8217;de. İnkılap tarihinin<br />
duayenlerinden Prof. Enver Ziya Karal, &#8220;babası genç yaşta öldü&#8221;, diye<br />
yazıyor. Yahu üstad, eğer Ali Rıza Efendi 1839&#8217;da doğmuşsa ve ölüm<br />
tarihi 1893 ise öldüğünde 54 yaşındadır ve bu nasıl &#8220;genç&#8221; ölmektir?<br />
<br />
<br />
Biyografilerindeki ciddiyetsizliklere son bir örnek: Atatürk Şemsi<br />
Efendi mektebine başladıktan &#8220;az zaman sonra&#8221; babasının öldüğünü<br />
söylemiştir. Eğer okula 6-7 yaşlarında başlamışsa tarih, 1887<br />
olmalıdır. Oysa bildiğimiz kadarıyla bundan sonra tam 6 yıl daha<br />
yaşamıştır Ali Rıza Efendi. Bu hesaba göre babası öldüğünde Atatürk<br />
13-14 yaşında olmalıdır. Yani babasının ölüm tarihini esas aldığınızda<br />
Atatürk 14 yaşında, kendi demecindeki okula yazılmasından az sonra<br />
öldüğü bilgisi esas alınırsa da 7 yaşında çıkıyor. Hangisi doğrudur?<br />
Henüz bilmiyoruz.<br />
<br />
Gördüğünüz gibi Atatürk&#8217;ün babasının kimliği konusunda karanlıklar<br />
içinde yol bulmaya çalışan ressam Brüghel&#8217;in körleri gibiyiz. Anlaşılan<br />
Atatürk de, 1930&#8217;ların sonlarına gelinirken, olgunluk dönemini idrak<br />
eden her erkek gibi babasını merak etmiş ve onun izlerini<br />
araştırmalarını istemiştir yetkililerden. Nitekim Başbakanlık<br />
Cumhuriyet Arşivi&#8217;ndeki belgeler bu araştırmanın Selanik&#8217;e kadar<br />
uzandığını gösteriyor (030-10-1 7 6 nolu dosya).<br />
<br />
Maalesef bu araştırmadan da Atatürk&#8217;ün babası hakkında dişe dokunur<br />
bir sonuç çıkmamıştır. Atatürk&#8217;ün ölümünden bir yıl önce babasının<br />
kimliğini araştırma merakına kapılması bize yine de bir şey söylüyor<br />
olmalıdır. Gençliklerinde babalarını aştığını düşünen erkekler,<br />
olgunluk çağlarında &#8220;baba&#8221;yı yeniden keşfe çıkmak ihtiyacını duyarlar.<br />
<br />
Karlı bir gece yarısı baba yeniden evine dönecek midir? Bu ev, Çankaya Köşkü bile olsa&#8230; <br />
<br />
Mustafa Armağan]]></description>
			<content:encoded><![CDATA[<img src="http://www.byegm.gov.tr/yayinlarimiz/kitaplar/fmd/images/0003.jpg" border="0" alt="[Resim: 0003.jpg]" /><br />
<br />
<br />
Atatürk&#8217;ün babası kimdi? Gazi Mustafa Kemal&#8217;in<br />
1922 yılında &#8220;Vakit&#8221; gazetesinden Ahmet Emin Yalman&#8217;a anlattığı<br />
hatıralarından beri bu sorunun içinden çıkılamamıştır.  <br />
<br />
Şimdi içinizden &#8216;Peki Atatürk köşelerinde gördüğümüz o fesli, bıyıklı adam kim o zaman?, diye sorduğunuzu duyar gibiyim.<br />
<br />
Hevesinizi kursağınızda bırakmak istemem ama o fotoğraftaki kişinin<br />
&#8216;Atatürk&#8217;ün babası&#8217; olduğu tezi, doğrudan doğruya bir İnönü devri<br />
yutturmacasıdır. Biz İnönü&#8217;nün göstermek istediği Atatürk ile<br />
Atatürk&#8217;ün kendi zamanındaki Atatürk&#8217;ü fena halde birbirine karıştırmış<br />
durumdayız. Daha doğrusu biz Atatürk&#8217;ü İnönü devrinde ona giydirilen<br />
deli gömleğiyle tanımak zorunda kalmış bulunuyoruz. Şimdi o gömleği<br />
çıkartmaya uğraşıyoruz ki, işimiz hiç kolay değil&#8230;<br />
<br />
Daha önce de yazmıştım: İsmet İnönü&#8217;nün 12 yıllık Cumhurbaşkanlığı<br />
döneminde &#8220;Nutuk&#8221; bir tek defa bile basılmamıştır. Neredeyse yasaktır.<br />
Basılmıştır diyen varsa getirsin bir örneğini. 1938&#8217;de Atatürk&#8217;ü<br />
sağlığında yapılan son baskısından sonra ilk kez 1950 yılının ikinci<br />
yarısında basılabilmiştir &#8220;Nutuk&#8221;un ilk cildi.<br />
<br />
Mesela 1931&#8217;de basılan &#8220;Tarih IV&#8221; adlı lise ders kitabında da,<br />
ölümünden hemen sonra Kanaat Kitabevi tarafından basılan M. Turhan<br />
Tan&#8217;ın &#8220;Atatürk&#8221; kitabında da Atatürk&#8217;ün babasının fotoğrafını<br />
bulamazsınız. Neden acaba? Şimdi babası Ali Rıza Efendi&#8217;nin olduğunu<br />
sandığımız ünlü fotoğrafı, Atatürk&#8217;ün onayından geçmemiştir de ondan.<br />
<br />
Peki nedir bu fotoğrafın hikâyesi? Neden o gün yokken bugün ders<br />
kitaplarımıza kadar sızabilmiştir? Tarih üzerinde bir oyun mu<br />
dönmektedir yoksa?<br />
<br />
1935 yılında tesadüfen Ankara Cebeci&#8217;deki Şehnaz Hanım&#8217;ın aile<br />
albümünden çıkmış olan bu fotoğrafı büyük bir sevinçle hemen Atatürk&#8217;e<br />
ulaştırırlar. Sağdan bakar, soldan bakar, büyüttürür. Hayır, küçük<br />
yaşta kaybettiği babasının görüntüsü, fotoğraftakine hiç<br />
benzememektedir. Atatürk&#8217;ün içi &#8216;resimdeki adam&#8217;a bir türlü<br />
ısınamamıştır. Nitekim Falih Rıfkı Atay&#8217;ın &#8220;Çankaya&#8221; adlı kitabında<br />
yazdığı üzere Atatürk, sonunda &#8220;Bu bizim peder değildir&#8221; diye kestirip<br />
atmak zorunda kalmıştır.<br />
<br />
<span style="font-weight: bold;">(Nitekim, Öteden beri Atatürk`ün babası Ali Rıza Efendi olarak sunulan fotoğraf için Falih Rıfkı Atay, Çankaya kitabının 2. baskısında sayfa 17`de şöyle yazıyor:<br />
<br />
<br />
`1876`da ilk Kanun-i Esasi`nin ilan edildiği güne rastlayan 23 Aralık`ta Selanik`te kurulmuş Asakir`i Milliye Taburu`ndaki gönüllü subaylardan biri babası olarak öne sürülmüştür.<br />
<br />
<br />
Resmi ötekilerden ayrılarak büyütülmüştür. İstanbul Hürriyetçilerine yardım etmek için toplanan bir milli kuruluşa babasının da bulunmuş olması Mustafa Kemal`in hoşuna gidecek bir şeydi ama inanmış mıdır, sanmıyorum.<br />
<br />
<br />
Hatta bir gün alaycı bir dille: Bu bizim peder değildir` dediği kulağıma gelir...`)</span><br />
<br />
Ne çare ki, onun inkâr ettiği &#8220;peder&#8221;in fotoğrafı kitaplara girmiştir bir kere, artık hangi babayiğit çıkartabilir.<br />
<br />
Ali Rıza Efendi&#8217;ye ait olduğu söylenen bu fotoğraf, ilk kez 1939<br />
yılında, yani artık atışın serbest hale geldiği İnönü devrinde<br />
&#8220;Belleten&#8221;de İhsan Sungu tarafından yayınlanır. İşte bu tarihten sonra<br />
kitaplarda o zamana kadar Mustafa Kemal&#8217;in soyunu tek başına temsil<br />
eden Zübeyde Hanım&#8217;ın yanına yeni bir fotoğrafın yerleşmeye başladığı<br />
görülür. Bu tavırdan, Tek Parti dönemi muhafazakârlığına denk düşen<br />
&#8216;iyi aile çocuğu&#8217; Atatürk imajının zihinlere kazınmak istendiğini<br />
çıkartmak zor olmasa gerek.<br />
<br />
Peki gerçekten de Atatürk&#8217;ün babası kimdi? Ali Rıza Efendi&#8217;ydi<br />
elbette. Ne yazık ki, onun hayatı hakkındaki yayınların hiçbirisine tam<br />
olarak güvenemiyoruz. Biraz okuyunca kafanızın aşure kazanına dönmesi<br />
sebepsiz değil.<br />
<br />
Mesela en muteber kaynaklardan sayılan Şevket Süreyya Aydemir,<br />
&#8220;Kırmızı Hafız&#8221;ı Ali Rıza Bey&#8217;in amcası yaparken (&#8220;Tek Adam&#8221;, I, 1969,<br />
s. 31), Prof. Şerafettin Turan babası yapmaktadır (&#8220;Kendine Özgü Bir<br />
Yaşam&#8221;, 2004, s. 20). Yine Prof. Turan, Atatürk doğduğunda babasının<br />
Evkaf idaresinde çalıştığını yazarken (s. 20), Erol Mütercimler kereste<br />
tüccarlığı yaptığını iddia etmektedir (&#8220;Fikrimizin Rehberi&#8221;, 2009, s.<br />
39). Oysa Atatürk, 1922 Ocak&#8217;ında Ahmet Emin Yalman&#8217;a verdiği<br />
röportajda kendisi okula başlarken babasının &#8220;rüsumat&#8221;ta, yani gümrük<br />
idaresinde memur olduğunu söylemiştir.<br />
<br />
Bu durumda Ali Rıza Efendi&#8217;nin bütün hayatı alt üst oluyor. Önce<br />
Evkaf&#8217;ta kâtiplik yapıyor, sonra kereste tüccarlığı, 6 yıl sonra ise<br />
gümrük memurluğu. Oysa doğru sıralama, önce Evkaf, sonra Rüsumat<br />
idaresi ve en son memurluktan istifa ettikten veya emekli olduktan<br />
sonra kereste ticareti yaptığı şeklinde olacaktı (ölümünden önce bir<br />
ara tuz ticareti yaptığını Makbule Hanım anlatmıştır).<br />
<br />
Üstelik Atatürk&#8217;ün babasının hangi yılda öldüğü de bilinmez.<br />
Rakamlar kitaptan kitaba, üstelik 5-6 yıla kadar oynuyor. Kimisi<br />
1893&#8217;te öldü diyor, kimisi 1887 veya 1888&#8217;de. İnkılap tarihinin<br />
duayenlerinden Prof. Enver Ziya Karal, &#8220;babası genç yaşta öldü&#8221;, diye<br />
yazıyor. Yahu üstad, eğer Ali Rıza Efendi 1839&#8217;da doğmuşsa ve ölüm<br />
tarihi 1893 ise öldüğünde 54 yaşındadır ve bu nasıl &#8220;genç&#8221; ölmektir?<br />
<br />
<br />
Biyografilerindeki ciddiyetsizliklere son bir örnek: Atatürk Şemsi<br />
Efendi mektebine başladıktan &#8220;az zaman sonra&#8221; babasının öldüğünü<br />
söylemiştir. Eğer okula 6-7 yaşlarında başlamışsa tarih, 1887<br />
olmalıdır. Oysa bildiğimiz kadarıyla bundan sonra tam 6 yıl daha<br />
yaşamıştır Ali Rıza Efendi. Bu hesaba göre babası öldüğünde Atatürk<br />
13-14 yaşında olmalıdır. Yani babasının ölüm tarihini esas aldığınızda<br />
Atatürk 14 yaşında, kendi demecindeki okula yazılmasından az sonra<br />
öldüğü bilgisi esas alınırsa da 7 yaşında çıkıyor. Hangisi doğrudur?<br />
Henüz bilmiyoruz.<br />
<br />
Gördüğünüz gibi Atatürk&#8217;ün babasının kimliği konusunda karanlıklar<br />
içinde yol bulmaya çalışan ressam Brüghel&#8217;in körleri gibiyiz. Anlaşılan<br />
Atatürk de, 1930&#8217;ların sonlarına gelinirken, olgunluk dönemini idrak<br />
eden her erkek gibi babasını merak etmiş ve onun izlerini<br />
araştırmalarını istemiştir yetkililerden. Nitekim Başbakanlık<br />
Cumhuriyet Arşivi&#8217;ndeki belgeler bu araştırmanın Selanik&#8217;e kadar<br />
uzandığını gösteriyor (030-10-1 7 6 nolu dosya).<br />
<br />
Maalesef bu araştırmadan da Atatürk&#8217;ün babası hakkında dişe dokunur<br />
bir sonuç çıkmamıştır. Atatürk&#8217;ün ölümünden bir yıl önce babasının<br />
kimliğini araştırma merakına kapılması bize yine de bir şey söylüyor<br />
olmalıdır. Gençliklerinde babalarını aştığını düşünen erkekler,<br />
olgunluk çağlarında &#8220;baba&#8221;yı yeniden keşfe çıkmak ihtiyacını duyarlar.<br />
<br />
Karlı bir gece yarısı baba yeniden evine dönecek midir? Bu ev, Çankaya Köşkü bile olsa&#8230; <br />
<br />
Mustafa Armağan]]></content:encoded>
		</item>
		<item>
			<title><![CDATA[Hernan Cortes]]></title>
			<link>http://forum.e-tarih.org/thread-946.html</link>
			<pubDate>Thu, 11 Feb 2010 07:00:22 -0800</pubDate>
			<guid isPermaLink="false">http://forum.e-tarih.org/thread-946.html</guid>
			<description><![CDATA[Hernán Cortés (1485&#8211;2 Aralık 1547), İspanya adına Meksika'yı fetheden denizcidir. Hernando veya Fernando olarak da bilinir, ancak tüm mektuplarını Hernán Cortés ismiyle imzalamıştır.<br />
<br />
Bugünkü Peru olan İnka topraklarını fetheden Francisco Pizarro'nun ikinci dereceden kuzenidir. Küba'nın İspanyollarca fethedilmesinde görev almış ve başarısı buradan geniş bir arazi ve yerli köleler ile ödüllendirilmiştir.<br />
<br />
Yeni Dünya'nın zenginliğini anlamış, Küba valisinden anakıtaya sefer yapmak için yardım istemiştir. Vali, kıtayı kendisi fethetmek istediği için sadece ticaret yapmasına ve keşif yapmasına izin vermiş, ancak Cortes valiyi kandırarak Meksika'yı fethetmiştir.<br />
<br />
Aztek topraklarına çıkarma yapmasından sonra, ordusunda firar olmaması için, tüm gemilerini batırtmıştır. Yanında topçu, zırhlı süvari, zırhlı piyade ve tüfekçi birliklerinden oluşan bir ordu topladığı bilinmektedir. Bazı Maya yerlileri, Aztek'lerin düşmanı oldukları için Cortes'e Tenochtitlan'ın yolunu göstererek, şehri bulmasına yardımcı olmuşlardır. Aztek İmparatoru Montezuma karşısındaki bu güce ilk başlarda direnmemiş, hatta onlara başkent'te kilise kurmalarına bile izin vermiştir.<br />
<br />
Ama sonraları şehirdeki bazı yerli savaşçılar, Cortes'in şehirde istila ve yağma sebebiyle bulunduğunu anlamış ve isyan çıkarmışlardır. Çıkan isyanda imparator Montezuma başından yaralanmış ve kısa süre sonra ölmüştür. Cortez yanındaki birlikleriyle zor koşullarda ayrıldığı şehri, asıl ordusuyla kuşatmış ve uzun bir saldırı ve yıkımdan sonra şehri ele geçirmiştir.<br />
<br />
Yerli halkı katletmesiyle de bilinir. Altın ve değerli mücevherler için dünyadaki en büyük soy kırımlardan birini yapmıştır. Azteklerin başkenti Tenochtitlan'ı (O günün şartları içinde 700.000 nüfusu ile İstanbul ve Paris'ten sonra en büyük 3. şehir olarak bilinir) yerle bir etmiştir. Aztek medeniyetini yok etmiş Avrupa İslam ve Çin medeniyetinden çok farklı bu medeniyetin tanınmasını engellemiştir.Barbarlığı ile bilinir, çok serttir ve acımasızdır. Bu yüzden kendisinden korkulan ve istenilmeyen bir kişi olmuştur. İspanya'ya çağrılıp, yetkileri azaltılmıştır. 1541'de ülkesine dönüp Türklere karşı açılan Cezayir seferine katılmış; ölümden zor kurtulmuştur. Unutulmuş bir kişi olarak hayatı sona ermiştir.<br />
<br />
<br />
                                 --Alıntıdır--<br />
(Kaynak:http://tr.wikipedia.org/wiki/Hernan_Cortes)]]></description>
			<content:encoded><![CDATA[Hernán Cortés (1485&#8211;2 Aralık 1547), İspanya adına Meksika'yı fetheden denizcidir. Hernando veya Fernando olarak da bilinir, ancak tüm mektuplarını Hernán Cortés ismiyle imzalamıştır.<br />
<br />
Bugünkü Peru olan İnka topraklarını fetheden Francisco Pizarro'nun ikinci dereceden kuzenidir. Küba'nın İspanyollarca fethedilmesinde görev almış ve başarısı buradan geniş bir arazi ve yerli köleler ile ödüllendirilmiştir.<br />
<br />
Yeni Dünya'nın zenginliğini anlamış, Küba valisinden anakıtaya sefer yapmak için yardım istemiştir. Vali, kıtayı kendisi fethetmek istediği için sadece ticaret yapmasına ve keşif yapmasına izin vermiş, ancak Cortes valiyi kandırarak Meksika'yı fethetmiştir.<br />
<br />
Aztek topraklarına çıkarma yapmasından sonra, ordusunda firar olmaması için, tüm gemilerini batırtmıştır. Yanında topçu, zırhlı süvari, zırhlı piyade ve tüfekçi birliklerinden oluşan bir ordu topladığı bilinmektedir. Bazı Maya yerlileri, Aztek'lerin düşmanı oldukları için Cortes'e Tenochtitlan'ın yolunu göstererek, şehri bulmasına yardımcı olmuşlardır. Aztek İmparatoru Montezuma karşısındaki bu güce ilk başlarda direnmemiş, hatta onlara başkent'te kilise kurmalarına bile izin vermiştir.<br />
<br />
Ama sonraları şehirdeki bazı yerli savaşçılar, Cortes'in şehirde istila ve yağma sebebiyle bulunduğunu anlamış ve isyan çıkarmışlardır. Çıkan isyanda imparator Montezuma başından yaralanmış ve kısa süre sonra ölmüştür. Cortez yanındaki birlikleriyle zor koşullarda ayrıldığı şehri, asıl ordusuyla kuşatmış ve uzun bir saldırı ve yıkımdan sonra şehri ele geçirmiştir.<br />
<br />
Yerli halkı katletmesiyle de bilinir. Altın ve değerli mücevherler için dünyadaki en büyük soy kırımlardan birini yapmıştır. Azteklerin başkenti Tenochtitlan'ı (O günün şartları içinde 700.000 nüfusu ile İstanbul ve Paris'ten sonra en büyük 3. şehir olarak bilinir) yerle bir etmiştir. Aztek medeniyetini yok etmiş Avrupa İslam ve Çin medeniyetinden çok farklı bu medeniyetin tanınmasını engellemiştir.Barbarlığı ile bilinir, çok serttir ve acımasızdır. Bu yüzden kendisinden korkulan ve istenilmeyen bir kişi olmuştur. İspanya'ya çağrılıp, yetkileri azaltılmıştır. 1541'de ülkesine dönüp Türklere karşı açılan Cezayir seferine katılmış; ölümden zor kurtulmuştur. Unutulmuş bir kişi olarak hayatı sona ermiştir.<br />
<br />
<br />
                                 --Alıntıdır--<br />
(Kaynak:http://tr.wikipedia.org/wiki/Hernan_Cortes)]]></content:encoded>
		</item>
		<item>
			<title><![CDATA[Türkler ve Moğollar aynı soydan gelmiyor.]]></title>
			<link>http://forum.e-tarih.org/thread-945.html</link>
			<pubDate>Wed, 10 Feb 2010 02:16:22 -0800</pubDate>
			<guid isPermaLink="false">http://forum.e-tarih.org/thread-945.html</guid>
			<description><![CDATA[Hepinize merhaba arkadaşlar.Forumumuzda da yaygın bir kanı olduğunu gördüğüm iki halkın aynı soydan geldiğine dair teorinin geçersizliğiyle ilgili birkaç cümle karalamak istedim,umarım katkılarınızı sunarsınız.<br />
Önce dilden başlayayım.<br />
Bildiğiniz gibi yıllarca Ural-Altay dil grubundan sözedildi,Türkçeninse Moğolcayla beraber bu ailenin Altay kolunda olduğundan.Yaklaşık 50 yıl önce dilbilimciler Ural ve Altay kollarının birbirinden bağımsız olduğunu ilan ettiler.<br />
Bugünse Altay dilleri tanımının geçerliliğini,Türk ve Moğol dillerinin aynı kökten gelip gelmediğini tartışıyorlar.Son 30 yıldır birçok dilbilimci Türk ve Moğol dilleri arasındaki benzerliklerin yıllarca yakın coğrafyada yaşamanın bir sonucu olduğunu,bu dillerin aynı kökten gelmediğini savunuyor.(İngilizcesi olan arkadaşlar Wikipedia'nın Altaic languages başlığına bakarsa ayrıntılı bilgiye ulaşabilirler) Bu akıma Anti-Altaicism deniyor.<br />
Her iki dil arasında ortalama 120 ortak kelime var,bu kelimeleri birçok sitede bulabilirsiniz.Ama bunlar arasında aynı kökten gelen dillerde olması gereken en temel öğeler ''sayılar'' yok,akraba kavramları yok ve organların birçoğu farklı.Aynı olanların da Türkçeden Moğolcaya geçtiği çok açık.<br />
<br />
Beni asıl ilgilendirense işin antropolojik boyutu,Moğollar ve Tunguzlar % 60 oranında <span style="font-weight: bold;">haplogroup C</span> taşıyıcısı.Türklerdeyse bu gen çok az ve çoğunlukla Moğol istilaları sonrası Türkleşen Moğollarla ilgili.Türk boylarında C oranları şöyle;<br />
Özbekler % 11,<br />
Uygurlar % 10-15,<br />
Kırgızlar % 15,<br />
Çuvaşlar % 1.3,<br />
Tatarlar %1.6,<br />
Yakutlar % 3.2,<br />
Altay Türkleri % 22<br />
Türkiye Türkleri % 1<br />
Türkmenler <span style="font-weight: bold;">% 0</span><br />
Başkurtlar <span style="font-weight: bold;">% 0</span><br />
Kazaklar <span style="font-weight: bold;">% 55</span><br />
<br />
Görüldüğü gibi Kazaklar dışındaki Türk boylarında bu gen düşük boyutlarda,görünüşe göre birçok Moğol Kazaklar arasında erimiş.Kaldı ki Kazakların mt-DNA sonuçları Moğollara değil Türklere yakın,yani baba tarafından Moğol,ana tarafından Türkler diye basitçe anlatabiliriz.<br />
Orta Asya Türklerinde en yaygın genlerse başta doğu Avrupalıların da taşıdığı <span style="font-weight: bold;">R1a</span> olmak üzere <span style="font-weight: bold;">Q</span> ve <span style="font-weight: bold;">N</span> sayılabilir.Örneğin R1a;<br />
 Kırgızlarda <span style="font-weight: bold;">% 63,</span><br />
Altay Türklerinde<span style="font-weight: bold;"> % 47,</span><br />
Tatarlarda <span style="font-weight: bold;">% 34,</span><br />
Çuvaşlarda<span style="font-weight: bold;"> % 31</span> oranında.<br />
Eğer ilgi duyarsanız daha sonra Türk boylarının genetiği konusunu ayrıntılı konuşabiliriz.<br />
<br />
Özetle,eğer biz Moğollarla aynı soydan geliyorsak ve Altay dilleri teorisi doğruysa yeryüzünde Kazaklar dışında Türk yok.<br />
<br />
Tarihi ve antropolojiyi daha çok yabancı kaynaklardan takib ediyorum ve şunu farkettim; Türklere antipatiyle yaklaşan her bilimadamı özellikle ''Turko-Mongol'' kavramını kullanıyor,Türklerin bu coğrafyaya ait olmayan Moğollar olduğu vurgusunu el altından okuyucusuna yolluyor.Üstelik -sözümona-Altaic bir dil konuşan Türklerin ''Altaic'' genler taşımaması ''pseudo Turk'' (sahte Türk)kavramını kullanmaları için onlara malzeme oluyor.Her iki halkın ve dilin aynı kökenden geldiği yanılgısı farklı genler taşıyan Orta Asya Türklerinin gerçek Türk olmadığı,Türkleşmiş değişik halklardan oluştuğu yanılgısını da kaçınılmaz kılıyor. <br />
Ne acıdır ki bilimsel deliller bu iki halkın ve dilin aynı kökten gelmediğini gösterirken bizim Türkler bırakın Moğolcayı Japon ve Kore dilini bile Altay dilleri ailesine sokmaya çalışıyor.<br />
<br />
Saygılar.]]></description>
			<content:encoded><![CDATA[Hepinize merhaba arkadaşlar.Forumumuzda da yaygın bir kanı olduğunu gördüğüm iki halkın aynı soydan geldiğine dair teorinin geçersizliğiyle ilgili birkaç cümle karalamak istedim,umarım katkılarınızı sunarsınız.<br />
Önce dilden başlayayım.<br />
Bildiğiniz gibi yıllarca Ural-Altay dil grubundan sözedildi,Türkçeninse Moğolcayla beraber bu ailenin Altay kolunda olduğundan.Yaklaşık 50 yıl önce dilbilimciler Ural ve Altay kollarının birbirinden bağımsız olduğunu ilan ettiler.<br />
Bugünse Altay dilleri tanımının geçerliliğini,Türk ve Moğol dillerinin aynı kökten gelip gelmediğini tartışıyorlar.Son 30 yıldır birçok dilbilimci Türk ve Moğol dilleri arasındaki benzerliklerin yıllarca yakın coğrafyada yaşamanın bir sonucu olduğunu,bu dillerin aynı kökten gelmediğini savunuyor.(İngilizcesi olan arkadaşlar Wikipedia'nın Altaic languages başlığına bakarsa ayrıntılı bilgiye ulaşabilirler) Bu akıma Anti-Altaicism deniyor.<br />
Her iki dil arasında ortalama 120 ortak kelime var,bu kelimeleri birçok sitede bulabilirsiniz.Ama bunlar arasında aynı kökten gelen dillerde olması gereken en temel öğeler ''sayılar'' yok,akraba kavramları yok ve organların birçoğu farklı.Aynı olanların da Türkçeden Moğolcaya geçtiği çok açık.<br />
<br />
Beni asıl ilgilendirense işin antropolojik boyutu,Moğollar ve Tunguzlar % 60 oranında <span style="font-weight: bold;">haplogroup C</span> taşıyıcısı.Türklerdeyse bu gen çok az ve çoğunlukla Moğol istilaları sonrası Türkleşen Moğollarla ilgili.Türk boylarında C oranları şöyle;<br />
Özbekler % 11,<br />
Uygurlar % 10-15,<br />
Kırgızlar % 15,<br />
Çuvaşlar % 1.3,<br />
Tatarlar %1.6,<br />
Yakutlar % 3.2,<br />
Altay Türkleri % 22<br />
Türkiye Türkleri % 1<br />
Türkmenler <span style="font-weight: bold;">% 0</span><br />
Başkurtlar <span style="font-weight: bold;">% 0</span><br />
Kazaklar <span style="font-weight: bold;">% 55</span><br />
<br />
Görüldüğü gibi Kazaklar dışındaki Türk boylarında bu gen düşük boyutlarda,görünüşe göre birçok Moğol Kazaklar arasında erimiş.Kaldı ki Kazakların mt-DNA sonuçları Moğollara değil Türklere yakın,yani baba tarafından Moğol,ana tarafından Türkler diye basitçe anlatabiliriz.<br />
Orta Asya Türklerinde en yaygın genlerse başta doğu Avrupalıların da taşıdığı <span style="font-weight: bold;">R1a</span> olmak üzere <span style="font-weight: bold;">Q</span> ve <span style="font-weight: bold;">N</span> sayılabilir.Örneğin R1a;<br />
 Kırgızlarda <span style="font-weight: bold;">% 63,</span><br />
Altay Türklerinde<span style="font-weight: bold;"> % 47,</span><br />
Tatarlarda <span style="font-weight: bold;">% 34,</span><br />
Çuvaşlarda<span style="font-weight: bold;"> % 31</span> oranında.<br />
Eğer ilgi duyarsanız daha sonra Türk boylarının genetiği konusunu ayrıntılı konuşabiliriz.<br />
<br />
Özetle,eğer biz Moğollarla aynı soydan geliyorsak ve Altay dilleri teorisi doğruysa yeryüzünde Kazaklar dışında Türk yok.<br />
<br />
Tarihi ve antropolojiyi daha çok yabancı kaynaklardan takib ediyorum ve şunu farkettim; Türklere antipatiyle yaklaşan her bilimadamı özellikle ''Turko-Mongol'' kavramını kullanıyor,Türklerin bu coğrafyaya ait olmayan Moğollar olduğu vurgusunu el altından okuyucusuna yolluyor.Üstelik -sözümona-Altaic bir dil konuşan Türklerin ''Altaic'' genler taşımaması ''pseudo Turk'' (sahte Türk)kavramını kullanmaları için onlara malzeme oluyor.Her iki halkın ve dilin aynı kökenden geldiği yanılgısı farklı genler taşıyan Orta Asya Türklerinin gerçek Türk olmadığı,Türkleşmiş değişik halklardan oluştuğu yanılgısını da kaçınılmaz kılıyor. <br />
Ne acıdır ki bilimsel deliller bu iki halkın ve dilin aynı kökten gelmediğini gösterirken bizim Türkler bırakın Moğolcayı Japon ve Kore dilini bile Altay dilleri ailesine sokmaya çalışıyor.<br />
<br />
Saygılar.]]></content:encoded>
		</item>
		<item>
			<title><![CDATA[I.Richard(Nam-ı Diğer Arslan Yürekli)]]></title>
			<link>http://forum.e-tarih.org/thread-944.html</link>
			<pubDate>Sun, 07 Feb 2010 03:32:12 -0800</pubDate>
			<guid isPermaLink="false">http://forum.e-tarih.org/thread-944.html</guid>
			<description><![CDATA[I. Richard veya Aslan Yürekli Richard (Rişar)(d. 8 Eylül 1157 &#8211; ö. 6 Nisan 1199), İngiltere'nin 1189-1199 tarihleri arasındaki Fransız asıllı kralı. (İngilizce: Richard the Lionheart, Fransızca: Richard Coeur de Lion) İngiltere'nin Normanlar tarafından fethinden sonraki krallarından olan I. Richard, Plantagenet hanedanındandı. Aslen Fransız'dı ve çok az İngilizce biliyordu.<br />
<br />
Richard'a Aslan Yürekli ünvanı, üstün cesaretine ve komuta kabiliyetine binaen verilmiştir. Henüz 16 yaşındayken, komutası altındaki birliklerle, babası II. Henry'ye karşı ayaklanan asileri bastırmayı başarmıştır. Üçüncü Haçlı seferi'ne çıkarak Kudüs kentini almak için Selahaddin Eyyubi'yle birçok defa karşılaşmıştır.<br />
<br />
Doğumu ve Soyu<br />
I. Richard, 8 Eylül 1157 tarihinde İngiltere'nin Oxford kentindeki Beaumont Sarayı'nda dünyaya geldi. Ancak o zamanki İngiliz kraliyet hanedanının diğer üyeleri gibi Fransız asıllıydı. 6 Temmuz 1189'da babası II. Henry'nin ölümü üzerine İngiltere kralı oldu. Yaşamının çoğunu İngiltere'de değil, Normandiya'da (Fransa) geçirdi.<br />
<br />
 Üçüncü Haçlı Seferi <br />
1187 yılında Selahaddin Eyyubi'nin Kudüs'ü Haçlılardan geri aldığı haberi Avrupa'ya ulaşınca, Richard Fransa kralı II. Philip'le birlikte Üçüncü Haçlı seferine çıkmaya karar verdi. 1190 yazında Hristiyanlığın kutsal topraklarına doğru yola çıkan Richard önce Sicilya'yı işgal etti. Sonra Sicilya'dan ayrılarak 6 Mayıs 1191'de yol üzerindeki Kıbrıs'ı ele geçirdi. 7 Eylül 1191'de Arsuf Savaşı'nda Selahaddin Eyyubi'nin ordularını yenmeyi başardı. Ancak 1 yıl daha uğraşmasına rağmen Kudüs'ü Selahaddin Eyyubi'den geri alamadı. 2 Eylül 1192'de Selahaddin'le bir anlaşma imzalayarak Avrupa'ya geri döndü. Avrupa'ya geri dönerken Viyana yakınlarında Kutsal Roma Germen İmparatoru VI. Heinrich'a esir düştü. Annesi Akitanya Düşesi Elenor 150.000 Mark tutarında bir fidye ödeyerek 4 Şubat 1194'de oğlunun serbest bırakılmasını sağladı.<br />
<br />
Richard'ın Westminster Sarayı önündeki heykeliAslan Yürekli Richard yaşamının geri kalan bölümünü Normandiya'da geçirdi. Chateau-Gaillard denilen bir şato inşa ettirdi. Ancak şatonun inşaatı tamamlanmadan bir çocuk tarafından atılan bir okla yaralandı. Yaranın kangren olması sonucu 6 Nisan 1199 tarihinde annesinin kollarında öldü.<br />
<br />
10 yılı aşkın hükümdarlığında İngiltere topraklarında geçirdiği toplam süre 6 ayı geçmez. Hükümdarlığının son 5 yılında ise hiç ülkesinde değildir. Çok az İngilizce bilmekteydi ancak buna rağmen halkı tarafından sevilen ve hatırlanan bir liderdir. Yokluğunda kardeşi John hüküm sürmüş ve onun haksız yönetimine karşı çıkan bir halk efsanesi olarak Robin Hood doğmuştur.<br />
                             ----ALINTIDIR----<br />
(Kaynak:http://tr.wikipedia.org/wiki/I._Richard)<br />
--Hata yapmış isek affola--[/b&#93;]]></description>
			<content:encoded><![CDATA[I. Richard veya Aslan Yürekli Richard (Rişar)(d. 8 Eylül 1157 &#8211; ö. 6 Nisan 1199), İngiltere'nin 1189-1199 tarihleri arasındaki Fransız asıllı kralı. (İngilizce: Richard the Lionheart, Fransızca: Richard Coeur de Lion) İngiltere'nin Normanlar tarafından fethinden sonraki krallarından olan I. Richard, Plantagenet hanedanındandı. Aslen Fransız'dı ve çok az İngilizce biliyordu.<br />
<br />
Richard'a Aslan Yürekli ünvanı, üstün cesaretine ve komuta kabiliyetine binaen verilmiştir. Henüz 16 yaşındayken, komutası altındaki birliklerle, babası II. Henry'ye karşı ayaklanan asileri bastırmayı başarmıştır. Üçüncü Haçlı seferi'ne çıkarak Kudüs kentini almak için Selahaddin Eyyubi'yle birçok defa karşılaşmıştır.<br />
<br />
Doğumu ve Soyu<br />
I. Richard, 8 Eylül 1157 tarihinde İngiltere'nin Oxford kentindeki Beaumont Sarayı'nda dünyaya geldi. Ancak o zamanki İngiliz kraliyet hanedanının diğer üyeleri gibi Fransız asıllıydı. 6 Temmuz 1189'da babası II. Henry'nin ölümü üzerine İngiltere kralı oldu. Yaşamının çoğunu İngiltere'de değil, Normandiya'da (Fransa) geçirdi.<br />
<br />
 Üçüncü Haçlı Seferi <br />
1187 yılında Selahaddin Eyyubi'nin Kudüs'ü Haçlılardan geri aldığı haberi Avrupa'ya ulaşınca, Richard Fransa kralı II. Philip'le birlikte Üçüncü Haçlı seferine çıkmaya karar verdi. 1190 yazında Hristiyanlığın kutsal topraklarına doğru yola çıkan Richard önce Sicilya'yı işgal etti. Sonra Sicilya'dan ayrılarak 6 Mayıs 1191'de yol üzerindeki Kıbrıs'ı ele geçirdi. 7 Eylül 1191'de Arsuf Savaşı'nda Selahaddin Eyyubi'nin ordularını yenmeyi başardı. Ancak 1 yıl daha uğraşmasına rağmen Kudüs'ü Selahaddin Eyyubi'den geri alamadı. 2 Eylül 1192'de Selahaddin'le bir anlaşma imzalayarak Avrupa'ya geri döndü. Avrupa'ya geri dönerken Viyana yakınlarında Kutsal Roma Germen İmparatoru VI. Heinrich'a esir düştü. Annesi Akitanya Düşesi Elenor 150.000 Mark tutarında bir fidye ödeyerek 4 Şubat 1194'de oğlunun serbest bırakılmasını sağladı.<br />
<br />
Richard'ın Westminster Sarayı önündeki heykeliAslan Yürekli Richard yaşamının geri kalan bölümünü Normandiya'da geçirdi. Chateau-Gaillard denilen bir şato inşa ettirdi. Ancak şatonun inşaatı tamamlanmadan bir çocuk tarafından atılan bir okla yaralandı. Yaranın kangren olması sonucu 6 Nisan 1199 tarihinde annesinin kollarında öldü.<br />
<br />
10 yılı aşkın hükümdarlığında İngiltere topraklarında geçirdiği toplam süre 6 ayı geçmez. Hükümdarlığının son 5 yılında ise hiç ülkesinde değildir. Çok az İngilizce bilmekteydi ancak buna rağmen halkı tarafından sevilen ve hatırlanan bir liderdir. Yokluğunda kardeşi John hüküm sürmüş ve onun haksız yönetimine karşı çıkan bir halk efsanesi olarak Robin Hood doğmuştur.<br />
                             ----ALINTIDIR----<br />
(Kaynak:http://tr.wikipedia.org/wiki/I._Richard)<br />
--Hata yapmış isek affola--[/b]]]></content:encoded>
		</item>
	</channel>
</rss>