10-19-2008, 03:36 PM
10-19-2008, 06:11 PM
Akkoyunlu-Osmanlı Devletleri arasındaki ilk ithilaflar Yıldırım Beyazıd devrinde başlamıştır. Her ne kadar her iki tarafta doğrudan olmasa da dolaylı yoldan karşı karşıya gelmişlerdir. Anılan dönemde Osmanlı Devletinin Akkoyunların bir numaralı rakipleri olan Karakoyunlu Türkmenlerini desteklediği Timur-Bayezıd mücadelesinden aşikardır. Buna karşılıkta Akkoyunlu Fedarasyonu (henüz devlet değillerdi) da Timur tarafında yer almıştır. Ancak anılan dönemde ki ithilafın çapı her iki tarafında güçleri kıyaslandığında (orantısız bir güç farkı vardı) ufak çaplıdır. Ankjara Savaşı sonrası dönemde ise Karakoyunlu Türkmenlerinin :Irak-ı Acem Timurlularına son vermesine mütaakip kendi devletlerini kurdukları ve kısa bir döçnemde olsa güçlendikleri dönemdir. Karakoyunlular Timuroğullarından sonra eski müttefikleri olan Celayirlileri de saf dışı bırakmışlar ancak Doğu siyaseti (İran ve Irak topraklarına tamamen hakim olma politikası) güttükleri için Osmanoğulları ile çatışmamışlar bilakis iyi ilişkiler içine girmişlerdir. Ancak bahse konu dönemde Karakoyunlu Türkmenleri karşısında oluşan akkoyunlu muhalefeti de ivme kazanmış ve Doğu Anadolu topraklarında bu iki güç arasında bir mücadele yaşanmıştır. Uzun Hasan Bey'in Karakoyunlu Devletini ortadakn kaldırması ve Timuroğullarının Herat kolunun da itaat alınmasına müteakip Uzun Hasan Bey fütuhat yönünü batıya kaldırmıştır. Tabii bunda Akkoyunlu ordusunun devrin en önemli süvari birliklerine sahip olmasının da getirdiği bir güven söz konusudur. Ancak Ortaçağ'ın kapandığı ve Yeni Çağ'a girildiği dönemde ateşli silahlar ve piyade gücünün daha bir önem kazanması ve bu önemin farkında olunmaması Uzun Hasan Bey'i Osmanoğulları politikasında aldanmaya sevk etmiştir. Uzun Hasan Bey'in Batı politikasında ki başlıca gayesi Orta Anadolu'ya hakim olmak oluşturmuştur. Ayrıca kendisine tabi olan Trabzon Rum İmparatorluğu topraklarının Osmanoğulları eline geçmesi Osmanoğullarını bir numaralı hedefi olarak seçmesinde oldukça etken olan bir amil olmuştur. Bu yüzden hem Karamanoğulları ile hemde başta Venedik ve Papalık olmak üzere neredeyse Avrupa'da mevcut Osmanlı düşmanı devletlerle ittifak yapmaktan çekinmemiştir.